tag:blogger.com,1999:blog-35477022012-02-16T13:32:21.281+03:30navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.comBlogger2641100tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-15665535910262723542007-05-26T09:54:00.000+03:302007-05-26T10:15:42.870+03:30<center><strong>سكوت...</strong></center><br />درست نمي‌دانم چند نفر و چه كساني مطالب مرا مي‌خوانند، اما يك نفر هم كه باشد حرمت اين را دارد كه بگويم: تا بعد از ايام فاطميّه نمي‌نويسم، حالم مساعد نيست، مسافرتي هم در پيش دارم...<br />در عالم هستي حقائقي هست كه چه بخواهيم و چه نخواهيم با آن روبرو خواهيم شد و يكي از بزرگترين آنها مرگ است كه اين روزها تمام ذهن مرا بخود گرفته است...<br />خداوند به آن دل شكسته‌اي كه اين بنده روسياه را به دعائي دريابد خير دنيا و آخرت عنايت فرمايد.<br />چون در ايام فاطميّه هستيم با ذكر يك حديث در فضليت بانوي عالم كلام را تمام مي‌كنم كه رسول خدا صلي الله عليه و آله فرمود:<br /><strong>ما تكاملت النبوّة لنبيٍّ حتّي أقرّ بفضلها و محبّتها...نبوت هيچ پيامبري به كمال مطلوب خود نرسيده است مگر با اقرار به فضيلت فاطمه و محبّت او...</strong><br /><b><center><SCRIPT language="javascript">get_comment_link(12)</SCRIPT><noscript><a href = "http://rateyourmusic.com/yaccs/commentsn/b=90000025309_and_e=12">&#1606;&#1592;&#1585;&#1576;&#1583;&#1607;&#1610;&#1583;</a></noscript></center></b><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-1566553591026272354?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-89011515213438061162007-05-12T13:06:00.000+03:302007-05-12T13:15:34.369+03:30<center><strong>حكايتي و دلالتي...</strong></center><br />گويند: تنها بازمانده يک کشتي شکسته به جزيره کوچک خالي از سکنه‌اي افتاد، او با دلي لرزان دعا کرد که خدا نجاتش دهد، اگر چه روزها افق را به دنبال ياري رساني از نظر مي‌گذراند کسي نمي‌آمد، سرانجام خسته و ازپا افتاده موفق شد از تخته پاره‌ها کلبه‌اي بسازد تا خود را محافظت کند و دارائي‌هاي اندکش را در آن نگهدارد، اما روزي که براي جستجوي غذا بيرون رفته بود به هنگام برگشت ديد کلبه‌اش در حال سوختن است و دودي از آن به آسمان مي رود، متأسفانه بدترين اتفاق ممکن افتاده و همه چيز از دست رفته بود.<br />از شدت خشم و اندوه درجا خشکش زد و فرياد زد: خدايا چطور راضي شدي با من چنين کاري کني؟!<br />صبح روز بعد با صداي بوق کشتي‌اي که به ساحل نزديک مي شد از خواب پريد، آري او نجات پيدا كرده بود، مرد خسته از اهل كشتي پرسيد: شما از کجا فهميديد من در اينجا هستم؟ آنها جواب دادند: ما متوجه علائمي که با دود مي‌دادي شديم!<br /><br />وقتي اوضاع خراب مي‌شود نااميد شدن آسان است ولي ما نبايد خود را ببازيم چون حتي در ميان درد و رنج دست خدا در کار زندگي ماست.پس به ياد داشته باش دفعه ديگر اگر کلبه‌ات سوخت و خاکستر شد ممکن است دودهاي برخاسته از آن علائمي باشد که عظمت و بزرگي خدا را به کمک مي‌خواند.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-8901151521343806116?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-32695170110067107632007-04-28T11:24:00.000+03:302007-04-28T11:29:05.845+03:30<center><strong>آتش عشق...</strong></center><br />گويند عاشقي پس از سالها تحمل هجران و دوري بر در سراي معشوق درآمد و دقّ الباب نمود، حضرت معشوق گفت: كيست؟ گفت: منم عاشق بيقرار، معشوق گفت: بازگرد كه تا تو توئي راهي در حريم وصل ما نخواهي داشت.<br />با شنيدن اين كلام آتشي بي‌سابقه در جان عاشق مفلس درافتاد و بازگشت، يك سال ديگر در شراره‌هاي آتش فراق چنان سوخت كه بساط خوديتش برچيده و هستي مجازيش خاكستر شده بر باد رفت.<br /><strong>بيني و بينك إنيّي ينازعني<br />فارفع بلطفك إنيّي من البين...</strong><br />سال ديگر با هزار التهاب و اضطراب بر در سراي معشوق درآمد و دقّ الباب نمود، معشوق گفت: كيست؟ گفت: توئي، معشوق گفت: حال كه منم پس داخل شو كه از ما به ما محرمتر كسي نباشد.<br /><strong>تا كم نشوي و كمتر از كم نشوي<br />در حلقه عاشقان تو محرم نشوي...</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-3269517011006710763?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-11436380442948032932007-04-14T10:45:00.000+03:302007-04-14T10:49:25.853+03:30<center><strong>تواضع...</strong></center><br />سلام دوستان، انشآء الله كه همگي خوب و خوش باشيد، بالأخر از شهر خاكستري برگشتم، حال و مجال كتابت ندارم، تا خدا چه بخواهد، حكايت كوتاهي را برايتان باز نويسي ميكنم و ميروم:<br /><br />شيطاني به شيطان ديگر گفت: به آن مرد مقدس متواضع نگاه كن كه در جاده راه ميرود, در اين فكرم كه به سراغش بروم و روحش را در اختيار بگيرم، رفيقش گفت: به حرفت گوش نميدهد او تنها به امور مقدس ميانديشد.<br />اما شيطان به همان روش مشتاق و متعصب هميشگي‌اش خود را به شكل فرشته‌اي الهي در آورد و در برابر مرد ظاهر شد و گفت: آمده‌ام به تو كمك كنم، مرد مقدس گفت: بايد من را با شخص ديگري اشتباه گرفته باشي زيرا من در زندگي‌ام كاري نكرده‌ام كه سزاوار توجه يك فرشته باشم، اين را گفت و به راه خود ادامه داد, بدون اينكه هرگز بداند از چه چيزي گريخته است.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-1143638044294803293?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-18745285592265910622007-02-24T17:06:00.000+03:302007-02-24T17:08:30.339+03:30<center><strong>سلامي و كلامي...</strong></center><br />سلام بر همه دوستان خوبم، انشاء الله كه همگي خوب و خوش و خدائي باشيد.<br />زودتر از اين بايد مينوشتم اما نشد، امروز هم در واقع براي يك خداحافظي موقت دست به كتابت شدم، دو سه روز ديگر به سفر ميروم، به شهر سوخته يعني تهران، اگر عمر و توفيقي بود در يكي از شبنه‌هاي ماه ربيع الأول شروع ميكنم، دوستاني كه با اين وبلاگ خرابه سر و كار دارند ميدانند كه حقير اعتقادي به نوروز ندارم، بنابر اين پيشاپيش نه تبريكي ميگويم و نه دوست دارم تبريكي دريافت كنم، بگذريم.<br />با ذكر يك حديث از فرمايشان مولاي عالم امير المؤمنين عليه السلام كلام را تمام ميكنم:<br />كيف يدّعي حبَّ الله من سكن قلبَه حبُّ الدّنيا؟! چگونه ادعاي محبت خدا ميكند كسيكه محبت دنيا در قلب او ساكن شده است؟!!!<br /><strong>تا دمي هست دم از يار بزن<br />دست رد بر همه اغيار بزن<br />دل حريمي است كه جاي همه نيست<br />دل سراپرده ذات احدي است...</strong><br /><br />از همه التماس دعا دارم و اگر كمتر به وبلاگ دوستان سرميزنم بخاطر فراموشي دوستان نيست، دلائلي ديگر دارد كه بيشتر به گرفتاريهاي خودم برميگردد.يا علي مدد...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-1874528559226591062?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-1169287744495546082007-01-20T13:31:00.000+03:302007-01-20T19:36:42.093+03:30<center><strong>ماه سياه...</strong></center><br />...السّلام عليك يا أبا عبد الله الحسين<br />اين شعر به مناسبت حلول ماه سياه تقديم به همه ارادتمندان شاه شهيد، احتمالاً دو سه هفته‌اي نمينويسم:<br /><br />نشـــستــه پيـــر و خـرابـــاتيـــان برابر او<br />شهود حضرت حقّ است فيض محضر او <br />بـه صـد نيــــاز و ادب ايستــاده ساقي عشق<br />سبو كشان همه مست از شراب ساغر او <br />ز يـــار نـاز و ز يـــاران همـه نيـــاز نــگر<br />هواي دوست به سر، سر نهاده بر در او <br />شبـي كـه ليـــله قـــدر آبـــــرو از او دارد<br />شگفت مانده‌ام اي دل ز صبح محشر او <br />چه كرد سـوز عطـش بـا دلـش خدا كه هنـوز<br />صداي العطش آيد به دل ز حنجر او <br />دو دست سبـز صنـوبر چـرا چنين سرخ است<br />بخـــون نشـــسته مگر بلبــلي است در بر او<br />ز دست خــون خــدا خون رود به اوج سماء<br />كه تير خصم دريده گلوي اصغر او <br />به پيــر ميــكده بنگر محـاسنـش خوني است<br />گمانم آنكه بخون در فتاده اكبر او <br />مـگو بــه لالـه سرخـش كه زير سمّ ستـــور<br />گرفته‌اند گلاب از گل برادر او <br />به دست عمّـــه گلــي بود از تبـــــار حسن<br />دويد جانب آن شاه و گشت پرپر او <br />كجــاست امّ بنـين تا دمــي نـــظاره كنــــد<br />چه كرد با صف دشمن يل دلاور او <br />كنــــار علقـمـــه گويا كه آب ضجّـــه زند<br />گداختم ز لب خشك و ديده تر او <br />عمود خصـــم چو ديـد آن مـــه خـداي نما<br />به سجده زود در افتاد ليك بر سر او <br />كمر شكسـت و دلش خون شـد و ز پـا افتـاد<br />كه خفت در يم خون جسم مير لشگر او <br />نگويمت كـه چه آتــش فتـــاد بر دل شـــاه<br />گرفت چون سر راهش سكينه دختر او <br />محيــط ارض و سمـاء را پريـــش ميـبـيـنـم<br />كه گشته موي پريشان به خيمه خواهر او <br />شكافت تيــر سه شعبـه چو قلب پاك حسين<br />گريست روح الأمين و شكست شهپر او <br />نشـست روي سيـنـه آن شــاه گـرگ سيـــاه<br />خـــدا كنــد كه نبــرّد گلــوش خنـــجر او<br />ز سـر عمامــه عـزّت فكنــد ختــم رســـل<br />چو رفت بر سر نيزه سر مطهّر او <br />زميــن كرب و بـلا آشــكـــاره مي‌لــرزيــد<br />كشيد ناله وا غربتا چو مادر او <br />نـگر كــه شيــر خــدا هـاي هـاي مي‌گريـد<br />چه كرد دست جفا با گلان احمر او <br />در آسمـان چـهـــارم مسيــح نالــــه كنـــد<br />شكست كشتي نوح و گسست لنگر او <br />به صــد خــروش و نــوا رفت جانب مقتـل<br />عزيز خواهر زار و غريب و مضطر او <br />كنـــار يــار نشـست و گريـست بــا دل زار<br />كشيد در بر خود پاره پاره پيكر او <br />تنــي كــه ســخت لگـد كوب سمّ اسبان شد<br />خدا كند كه نبيند رباب همسر او <br />ز غصــه جــان به لب آورد سيّـــد سجّـــاد<br />كه نيست تاب و تواني به جسم اطهر او <br />به شــاه علقمــه گويــد صبـا به شرم و ادب<br />سكينــه هست، وليــكن كجــاست معجـر او<br />بر آن يتيــم كه آتــش به دامنــش افتــــــاد<br />بسوخت جان عدويش كه گشت ياور او <br />خــداي را كه دگر بيـش از اين مگـو مجـنون<br />كه سوخت قلب نبيّ و بتول و شوهر او<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-116928774449554608?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-1168081691294177182007-01-06T14:26:00.000+03:302007-01-06T14:38:28.256+03:30<center><strong>علي است در همه عالم كليد باب نجات</strong></center><br />دوستان، در آستانه عيد غدير هستيم و جانهاي شيفته در هواي حضرت مولا بيش از هميشه ملتهب و سوزان است، يكي از دستنوشته‌هاي سنوات قبل را انتخاب كردم كه سخت براي خودم دلچسب بود:<br /><br /><center><strong>علي است در همه عالم كليد باب نجات</strong></center><br />خُلق نوشتن ندارم...آخر من بيسواد بياباني را چه به كتابت و سخنداني؟! افسرده نيستم، دلمرده نيستم اما...خاموشم، مدهوشم...ماتم، مبهوتم...<br /><strong>من مست و تو ديوانه ما را كه برد خانه؟<br />صد بار به تو گفتم كم خور دو سه پيمانه...</strong><br />دل چموشي ميكند، آرام ندارد، عنان برميتابد...رهايش ميكنم، هرچه بادا باد...<strong>دل ميرود ز دستم صاحبدلان خدا را...</strong><br />باز هم شوق بيابان...اينبار ديگر كجا؟ <strong>غدير خم...</strong><br /><strong>باز مرغ دل سفر آغاز كرد<br />بي‌پر و بي‌بال خوش پرواز كرد<br />باز اين مجنون ليلي گو گريخت<br />بوي زلف يار زنجيرش گسيخت<br />باز اين دل محو و مات و گم شده<br />باز مي ناخورده مست خم شده...</strong><br />سياه مشق وجود زائران كوي ليلي تمام صفحه بيابان را آراسته...هوا سخت گرم است، گوئيا خورشيد نيز با تمام قوا عشقش را به بيابان، به زائران، به ليلي جويان نثار كرده...مستان ميخانه يار سرخوش از شراب ديدار سخت مسرورند اما...امير كاروان را در تب و تاب ميبينم، او كه خود مايه آرامش همه عوالم است از چه ناآرام است؟!!! به يقين واقعه‌اي خطير در كار است...<br />سالار كاروان دستور توقف ميدهد...لختي ميگذرد...منبري برپا كردند...نگار نازنين با يك دنيا وقار دلبرانه بالا ميرود...لب كه ميگشايد همه بيابان از نفس ميافتد...سكوت سكوت سكوت...بشارتي در كار است اما بشارتي عظيم كه قلب را پاره ميكند...<strong>عمّ يتسآءلون*عن النّبإ العظيم...</strong><br /><strong>حضرت دلدار گرم كار شد<br />حافظ السرّ كاشف الأسرار شد<br />ميخرامد ناز و با آواز عشق<br />وه چه زيبا مينوازد ساز عشق...</strong><br />او چه در سر دارد؟!!! همه منتظرند...كه ناگاه <strong>علي</strong> را صدا ميزند...با دستهاي مهربانش دستان <strong>يد اللـه</strong> را ميگيرد و بسوي آسمان بلند ميكند...اللـه اكبر اللـه اكبر...شمس و قمر را كه با هم ديده است؟!!! دل محو تماشاست...چنان دلرباست اين صحنه كه مستان نميدانند چه كنند؟! دل به كلام حضرت دلدار دهند يا جان به جمال ساقي مه‌رخسار؟!!!<br /><strong>شمس عالمتاب با شوري دگر<br />ميسرايد نغمه أين القمر<br />از قِران آفتاب و ماه عشق<br />شورشي افتاد در خرگاه عشق<br />ساكنان آسمان غرق سرور<br />دست افشان پاي كوبان خيل حور...</strong><br />...چشمها همه بر لبان چون ياقوت دلدار خيره مانده...او چه ميخواهد بگويد؟ كه ناگاه صداي دلنشين آن ناز نگار خوشرفتار در گوش جان منتظران بيقرار طنين انداز ميشود كه:<br /><strong>مَن كنتُ مولاه فهذا عليّ مولاه، اللهمّ والِ مَن والاه و عادِ مَن عاداه...</strong><br />آنگاه ميفرمايد تا همگان با حضرت ساقي پيمان وفاداري و جان‌نثاري ببندند، مردان و زنان يك به يك بيعت ميكنند و مولا را وليّ و صاحب اختيار خود ميخوانند...دل بينوا طاقت ندارد...هنوز هم ميتوان پيمان ولايت بست، هنوز ميتوان مولا را وليّ و صاحب اختيار دانست...<br /><strong>كيست مولا آنكه آزادت كند<br />بند رقيّت ز پايت وا كند...</strong><br />دست در دست مولا ميگذارم...وه چه شور انگيز است اين سرسپاري...اين دست يد اللـه است كه در دست گرفته‌ام...كلام از كام برنميايد...چشم حتي توان گريستن ندارد...هزار و چهار صد و اندي گذشته اما هنوز ميتوان دستهاي مولا را حس كرد...ميتوان آنرا بوئيد و بوسيد و بر قلب گذاشت...<br /><strong>السلام اي ساقي مه‌روي من<br />السلام اي دلبر دلجوي من<br />با تو عهد عاشقي بستم بجان<br />من غلام تو، توئي مير جهان<br />تو اميري دلبري تاج سري<br />دلربائي مه‌لقائي سروري<br />من گدايم بينوايم بي‌كسم<br />خاك راهم روسياهم مفلسم<br />با تو پيمان ولايت بسته‌ام<br />هرچه غير توست زان بگسسته‌ام...</strong><br />...زمين و زمان ميرقصند...حور و ملك ميخوانند...اما يكباره برخود ميلرزم...<br />اين دستها همان دستهاست؟!!! يكي جواب بدهد؟ اين دستها همان دستهاست؟!!! كسي صدايم را نميشنود...عيد است، وقت شادي است، همه مسرورند...<br /><b><center><SCRIPT language="javascript">get_comment_link(11)</SCRIPT><noscript><a href = "http://rateyourmusic.com/yaccs/commentsn/b=90000025309_and_e=11">&#1606;&#1592;&#1585;&#1576;&#1583;&#1607;&#1610;&#1583;</a></noscript></center></b><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-116808169129417718?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-1166943417527248592006-12-24T10:25:00.000+03:302006-12-24T10:26:57.550+03:30<center><strong>به من بگو...</strong></center><br />سلام دوستان، با يك روز تأخير داستان كوتاهي رو كه برام ارسال شده با كمي دخل و تصرّف براتون مي‌گذارم:<br /><br />مدت زيادي از تولد برادر كوچكتر نگذشته بود، برادر بزرگتر كه چهار پنج سالي داشت مدام به پدر و مادرش اصرار مي كرد كه با نوزاد جديد تنهايش بگذارند.<br />پدر و مادر مي‌ترسيدند او هم مثل بيشتر بچه‌هاي چهار پنج ساله به برادرش حسودي كند و بخواهد به او آسيبي برساند، اين بود كه جوابشان هميشه نه بود.<br />اما در رفتار برادر بزرگتر هيچ نشاني از حسادت ديده نمي‌شد، با نوزاد مهربان بود و اصرارش هم براي تنها ماندن با او روز به روز بيشتر مي‌شد، بالأخره پدر و مادرش تصميم گرفتند موافقت كنند. <br />برادر بزرگتر با خوشحالي به اتاق نوزاد رفت و در را پشت سرش بست اما لاي در باز مانده بود و پدر و مادر كنجكاوش مي‌توانستند مخفيانه نگاه كنند و بشنوند، آنها ديدند كه او آهسته بطرف برادر كوچكترش رفت، صورتش را روي صورت او گذاشت و به آرامي گفت : <strong>ني‌ني كوچولو به من بگو خدا چه جوري بود؟ من داره يادم ميره!</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-116694341752724859?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-1165648799806336182006-12-09T10:45:00.000+03:302006-12-09T10:49:59.820+03:30<center><strong>آيت نور...</strong></center><br />بدون شكّ مرحوم آية الله علامه حاج سيد محمد حسين حسيني تهراني رضوان الله عليه يكي از برجسته‌ترين شخصيتهاي عرفاني قرن اخير بودند كه عليرغم وجود كتابهاي متعدد از ايشان هنوز شخصيت بارزشان براي بسياري از افراد ناشناخته مانده است، يكي از عجيبترين شاخصه‌هاي اين بزرگمرد الهي آن است كه نه فقط در زمينه عرفان بلكه در علوم رائج حوزه از قبيل فقه و اصول و تفسير و فلسفه و نيز در بعد سياسي سرآمد بودند، كه بررسي اين ابعاد مجالي ديگر ميطلبد، مدتها بود كه در پي يادنامه‌اي از ايشان بودم تا اينكه اخيراً مطلع شدم در دوازدهمين سال از ارتحال اين اسوه علم و عرفان اولين يادنامه ايشان به نام: <strong>آيت نور</strong> منتشر شده است، مطالعه اين كتاب را به همه دوستان سفارش ميكنم، در ضمن مطلع شدم تهيه و خريد مجموعه تأليفات ايشان بصورت كتاب و سي‌دي در سايتي به نام: <a href="http://www.nashrenoor.com"><strong>محصولات فرهنگي نور الرضا عليه السلام</strong></a> فراهم شده است، حتماً مراجعه كنيد، در پايان چند سطر از تقريظ كتاب آيت نور را كه در پشت جلد كتاب هم آمده است ذكر مي‌كنم:<br /><br />دوري از هوي و توجه تام به حقيقت توحيد و عدم تنازل از مقام وحدت و احياء سنت سنيه رسول خدا و بذل وجود و همه شؤونات وجودي براي احياء حق و تبيين شريعت حضرت سيد المرسلين و اثبات و تثبيت خلافت بلا فصل مولانا امير المؤمنين و ارشاد و دستگيري از نفوس مستعده و دلسوزي خالصانه جهت آحاد از شيعيان امير المؤمنين عليه السلام مشهود سيره و روش آن بزرگمرد الهي بود...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-116564879980633618?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-1164438973730250482006-11-25T10:44:00.000+03:302006-11-25T11:00:04.703+03:30<center><strong>گل صداقت...</strong></center><br />اين داستان در بين ايميلهائي كه برام مياد بود، فكر كردم خوندنش خالي از لطف نباشه:<br /><br />250 سال پيش از ميلاد در چين باستان شاهزاده‌اي تصميم يه ازدواج گرفت، با مرد خردمندي مشورت کرد و تصميم گرفت تمام دختران جوان منطقه را دعوت کند تا دختري سزاوار را انتخاب کند. <br />وقتي خدمتکار پير قصر ماجرا را شنيد بشدت غمگين شد چون دختر او مخفيانه عاشق شاهزاده بود، دخترش گفت او هم به آن مهماني خواهد رفت، مادر گفت: تو شانسي نداري، نه ثروتمندي و نه خيلي زيبا. <br />دختر جواب داد: مي‌دانم هرگز مرا انتخاب نمي‌کند اما فرصتي است که دست کم يکبار او را از نزديک ببينم. <br />روز موعود فرا رسيد و شاهزاده به دختران گفت: به هر يک از شما دانه‌اي مي‌دهم، کسيکه بتواند در عرض 6 ماه زيباترين گل را براي من بياورد ملکه آينده چين مي‌شود، دختر پيرزن هم دانه را گرفت و در گلداني کاشت. <br />سه ماه گذشت و هيچ گلي سبز نشد، دختر با باغبانان بسياري صحبت کرد و آنها راه گلکاري را به او آموختند اما بي‌نتيجه بود، گلي نروئيد.<br />روز ملاقات فرا رسيد، دختر با گلدان خالي‌اش منتظر ماند و ديگر دختران هر کدام گل بسيار زيبايي به رنگها و شکلهاي مختلف در گلدانهاي خود داشتند. <br />لحظه موعود فرا رسيد شاهزاده هر کدام از گلدانها را با دقت بررسي کرد و در پايان اعلام کرد دختر خدمتکار همسر آينده او خواهد بود. <br />همه اعتراض کردند که شاهزاده کسي را انتخاب کرده که در گلدانش هيچ گلي سبز نشده است، شاهزاده توضيح داد: اين دختر تنها کسي است که گلي را به ثمر رسانده که او را سزاوار همسري امپراتور مي کند: <strong>گل صداقت</strong>، همه دانه‌هائي که به شما دادم عقيم بودند، امکان نداشت گلي از آنها سبز شود.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-116443897373025048?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-1163228637857427562006-11-11T10:33:00.000+03:302006-11-11T10:33:57.873+03:30<center><strong>شرح بيتي از حافظ</strong></center><br />در دايره قسمت ما نقطه پرگاريم<br />لطف آنچه تو انديشي حكم آنچه تو فرمائي<br /><br />با توجه به مصرع دوم اين بيت و در نظر گرفتن معني آن ميتوان مراد از مصرع اول را اينطور تصور و ترسيم نمود:<br />موقعيت و جهت نقطه پرگار به محيط دايره‌اي كه از گردش پرگار رسم ميشود كاملاً يكسان و علي السّويّه است، يعني هر نقطه از خط محيط را كه در نظر بگيريم فاصله آن تا نقطه مركز همان فاصله‌اي است كه ديگر نقاط محيط دارند، بعبارت ديگر نقطه مركز كه همان نقطه پرگار است نسبت به نقطه‌اي از نقاط محيط مزيد اختصاصي ندارد، حضرت خواجه رضوان الله تعالي عليه خطاب به معشوق ازل و ابد عرضه ميدارد: حالت و موقعيت ما نسبت به تقديرات تو و آنچه كه قسمت ما قرار داده‌اي دقيقاً همان حالت و موقعيت نقطه پرگار است نسبت به محيط دايره، يعني آنچه كه تو براي ما قسمت نموده‌اي ميپسنديم هر چه كه باشد، ميل قلبي ما به تقديرات تو يكسان و مساوي است، بلا باشد يا رخاء، مرض باشد يا صحت، فقر باشد يا غنا، چون همه اينها از جانب توست و هر چو تو ميپسندي خوب و صلاح و حق است.<br />اين معني همان مقام <strong>رضا</strong> است كه از عاليترين مقامات اولياء الله است، مؤيد توضيحات فوق آن است كه در بعضي از نسخ معتبر بجاي كلمه نقطه پرگار، نقطه تسليم آمده است و همچنين بيت قبل و بعد نيز مؤيد همين معناست:<br />اي درد توام درمان در بستر بيماري<br />وي ياد توام مونس در گوشه تنهائي<br />فكر خود و راي خود در عالم رندي نيست<br />كفر است در اين مذهب خود بيني و خود رائي...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-116322863785742756?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-1162019102455531972006-10-28T10:29:00.000+03:302006-10-28T10:35:02.470+03:30<center><strong>بي‌عنوان...</strong></center><br />سلام دوستان، انشآء اللـه كه همگي خوب و خوش باشين، ماه مبارك رمضان با همه لحظات قشنگش گذشت، و چقدر هم زود...<br />عمر ما هم بهمين سرعت ميگذره، چه بخوايم و چه نخوايم، از كجا معلوم همه ما تا ماه مبارك سال آينده زنده باشيم؟!<br />همين الآن، همين الآن كه دارين اين جملات رو ميخونين يه توجهي به خودتون بكنين، از وضعي كه دارين راضي هستين؟ اگه همين الآن سفير مرگ برسه آماده‌اين؟ شايد به نظرمون نياد كه چقدر دستمون خاليه پس بذارين با چندتا سؤال حقيقت رو بهتر بفهميم.<br />چند سال از عمرمون ميگذره آيا توي اين مدت دو ركعت نماز با حضور قلب خونديم؟ اصلاً ميتونيم بخونيم؟ ميتونيم عصبانيتمون رو كنترل كنيم؟ با گذشت سن و سال از گناهامون كم ميشه يا زياد؟ آيا ميتونيم براحتي در راه خدا انفاق كنيم؟ ميتونيم براحتي از كسيكه بهمون بدي كرده بگذريم؟ آيا ميتونيم با همه مهربون باشيم؟ وقتي به خودمون توجه ميكنيم آيا واقعاً خودمون رو از همه كمتر و ناچيزتر ميبينيم؟ و هزار تا سؤال ديگه...<br />ميبينين چقدر وضع خرابه؟ بالأخره عمر من و شما هم تموم ميشه، حيفه خيلي حيفه كه تربيت نشده و با نفسي سنگين و ظلماني از دنيا بريم و اين شديداً به خودمون بستگي داره، تا ما نخوايم درست بشيم نخواهيم شد، با امروز و فردا كردن فقط فرصت رو از دست ميديم، تا دير نشده بايد كاري كرد...<br />زآن پيشتر كه عالم فاني شود خراب<br />ما را ز جـام باده گلگون خراب كن<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-116201910245553197?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-1158390276238951992006-09-16T10:25:00.000+03:302007-01-06T14:38:35.513+03:30<center><strong>ما خود مقصريم...!</strong></center><br /><br />سلام دوستان، بدون هيچ مقدمه‌اي يكي از نوشته‌هاي گذشته را كه سخت مناسب است تكرار ميكنم:<br /><br />اين روزها به هر كجا سرميكشي و هر كه را ميبيني صحبت از ظهور مولاست و البته اين خيلي خيلي خوب است اما...<br />راستي چرا مولا نميايد؟ همه ميدانيم كه نعوذ باللـه نه خدا بخيل است و نه مولا...يعني آن وجود ذي جود و آن مه جبين نازنين اين همه ضجه و ناله، اين همه خواهش و تمنا را نميبيند؟! حاشا و كلّا، البته كه ميبيند و ميداند...<br /><strong>هيچ ميدانيد كه ما خود نميخواهيم كه او بيايد؟!!!</strong><br />شايد باورش سخت باشد اما واقعيت همين است كه ما خود مقصريم، سالهاست عادت كرده‌ايم كه آقا را بزبان بخوانيم و بخواهيم اما قلب...متأسفانه هنوز خواب است و نميفهمد بي‌صاحب ماندن و بي‌محبوب نفس كشيدن مرگ است نه حيات...<br />ما براي ظهور آقا خوب دعا ميكنيم، خوب قلم ميزنيم، خوب وعظ و خطابه ميكنيم (مثل همين الآن كه نوبت به اين گداي كوچه و بازار رسيده) اما عمل نميكنيم...همه ميدانيم كه او وقتي ميايد كه 313 تن يار وفادار و مخلص به معناي واقعي داشته باشد، مخلص كسي است كه تمام وجودش براي خدا باشد، از نفس خلاص باشد، قلبش منور باشد، اگر اين تعداد كامل شود حتي يك لحظه هم امر ظهور به تأخير نميافتد...خوب دقت كنيم، پس معلوم است ما كار نكرده‌ايم، زحمت نكشيده‌ايم، پدران و مادران يادشان رفته كه آنها بايد اين افراد را تربيت كنند، خودمان فراموش كرده‌ايم كه ما بايد آدم بشويم تا او بيايد...چقدر از اين نفاق خود رنج ميبرم، خدا شاهد است، به زبان ميگويم <strong>اللهم عجّل لوليّك الفرج</strong> اما در عمل افسار نفس را بر گردن خودش گذاشته‌ام كه هر كاري ميخواهد بكند، نه عزيز من، نه رفيق، اينطور نميشود، با جلسه گرفتن و هيئت رفتن و گريبان چاك زدن و مهدي مهدي گفتن هيچ كاري از پيش نميرود، مهدي كه جان عالم فداي جسمش باد آدم ميخواهد...من كه يك عمر از اين هيئت به آن هيئت رفته‌ام و در عزاداريها و توسلات خود را عاشق سينه چاك نشان داده‌ام فقط سر خود را كلاه گذاشته‌ام، اگر غير از اين است پس چرا از جلسه كه بيرون ميايم چشمم، گوشم، زبانم باز گناه ميكند؟ منكه ادعا ميكنم و با سوز و گذاز ميگويم: آقا جان تو بيا و جان بخواه...چطور از يك گناه ساده نميتوانم بگذرم؟ چرا هنوز گرفتار اعتباريات هستم؟ چرا دانسته قلب مولا را ميرنجانم چرا؟!...خدا گواه است كه هيچكس را در ذهن ندارم، اولين نفر خودم را محاكمه ميكنم...بارها گفته‌ام باز هم ميگويم: ما داريم بازي ميكنيم، هر كس بازي مخصوص خود را دارد، جوانهاي امروز هم بعضاً بساط محبت و ارادت به اهل بيت را بازي خود قرار داده‌اند، آقا جان من عمل بايد مولا پسند باشد نه دنيا پسند، شما قضاوت كنيد چه فرقي ميكند؟ جواني دلش را به سه‌تار و گيتار نواختنش خوش كرده و آنرا بت خود قرار داده جواني هم به كف زدن و اداء و اطوارهاي بروزه شده و تغنّي‌هاي نفس پرور...چه فرقي ميكند؟؟؟! هرچه كه غير مولاست دنياست، هرچه كه ميخواهد باشد، اگر انسان حرفي هم بزند زود متهم ميشود كه تو عشق نداري و نميفهمي اين حالات چيست...ميخواستم يك نمونه از اين بازيها را بگويم ديدم نميشود، چون وقتي من گوشه نشين خبر دارم حتماً دوستان بيشتر از من خبر دارند و هتك آبرو ميشود...بگذريم.<br />كدام درد را بگويم؟؟؟! خدا شاهد است كه سينه پر از درد است، يكي دوتا كه نيست، اين بساط وبلاگ بازي هم كه ديگر نور علي نور شده، آقاي محب اهل بيت چرا در وبلاگ يك دختر مذهبي طوري پيام ميگذاري كه قلب آقا را ميرنجاني؟! رفيق مگر تو از نفس گذشته‌اي؟؟؟ و اللـه آنها كه گذشته‌اند خيلي بيشتر از من و شما مراعات ميكنند، چند بار گفته‌ام اما مثل اينكه گوش كسي بدهكار نيست...مرد باش، يا حق را قبول كن يا مرا قانع كن كه تو درست ميگوئي، اين چه بساطي است كه همه حد و حدود الهي را كنار بگذاريم آن هم به اسم امام زمان؟!!!...بسم اللـه يا مرا مجاب كن يا مردانه اشتباه خود را جبران كن...<strong>فأين تذهبون؟!</strong><br />حالا اگر كسي باورش نميشود كه ما خود نميخواهيم مولا بيايد بگذاريد از زبان خود مولا بگويم تا ديگر شك و شبهه از بين برود، نامه‌اي دارد حضرت صاحب روحي فداه به شيخ مفيد رضوان اللـه عليه اين جمله در ضمن اين نامه آمده است:<br /><strong>...و لو أنّ أشياعَنا وفّقهم اللـه لطاعته علي اجتماعٍ من القلوب في الوفآء بالعهد عليهم لما تأخّر عنهم اليُمن بلقآئنا...اگر شيعيان ما كه خدا آنها را در اطاعت خود موفق بدارد قلبهايشان در وفاي به عهدي كه نسبت به ما بر عهده دارند مجتمع بود و همه يك دل بودند هيچگاه سعادت لقاء ما از آنان به تأخير نميافتاد...</strong><br /><br />دوستاني كه ميتوانند بسم الله، انشاء الله كه قدمي مورد رضاي مولاي ما باشد:<br /><br /><center><a target="_blank" href="http://entezar.rahpouyan.com"> <img border="0" src="http://www.rahpouyan.com/entezar/ADS/rasm.gif" width="360" height="74"></a></center><br />اگر عمر و توفيقي بود نوشته بعدي انشاء الله اولين شنبه بعد از ماه مبارك رمضان...<br /><b><center><SCRIPT language="javascript">get_comment_link(10)</SCRIPT><noscript><a href = "http://rateyourmusic.com/yaccs/commentsn/b=90000025309_and_e=10">&#1606;&#1592;&#1585;&#1576;&#1583;&#1607;&#1610;&#1583;</a></noscript></center></b><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-115839027623895199?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-1157181561250387872006-09-02T10:47:00.000+03:302006-09-02T10:49:21.250+03:30<center><strong>جواب يك سؤال...</strong></center><br />به ياري خداوند مطلب امروز را به جواب يك سؤال اختصاص ميدهم و آن اينكه:<br /><strong>چرا مراجع تقليد با وجود واحد بودن دين اسلام نظرات متفاوتي در مورد مسائل شرعي دارند؟</strong><br />براي روشن شدن جواب بايد چند نكته را عرض كنم:<br />اول: در عصر غيبت بنابر دلائل قرآني و روائي معتبر كه جاي بحث آن اينجا نيست وظيفه هر مكلفي كه مجتهد نباشد تقليد از يك مجتهد جامع الشرائط است.<br />دوم: هر مجتهدي براي بدست آوردن حكم الله به چهار منبع اصلي دسترسي دارد: قرآن (همين قرآني كه در دست همه ماست)، سنت (مجموعه روايات معتبر از اقوال و افعال معصومين)، اجماع ( اتفاق همه علماء بر يك حكم) و حكم عقل.<br />سوم: براي استخراج احكام از قرآن وسنت علومي آليّ و مقدمي لازم است كه هر مجتهد بايد آنها را فراگيرد و در آنها صاحب نظر شود از جمله: ادبيات عرب، فقه، اصول، درايه، رجال و...<br />هر چه تسلط يك فقيه در اين علوم بيشتر باشد در استخراج حكم الله موفقتر است.<br />چهارم: بر عهده فقيه است كه با بكار گيري قواعد اين علوم از قرآن وسنت حكم خدا را بدست آورد، دقيقاً در همين مرحله است كه نتيجه حاصله متفاوت ميشود، يعني به لحاظ اينكه يك فقيه در علوم مقدمي چه مبنائي را انتخاب كرده و هر يك از آيات و روايات را بستر جريان كداميك از قواعد اين علوم بداند نتيجه حاصله متفاوت ميشود و اين امري طبيعي است چرا كه ذوق و فهم و قوه تشخيص بطور فطري در افراد متفاوت است.<br />بعنوان مثال يك فقيه بنابر ذوق و فهم خود معناي خاصي را از يك آيه يا يك روايت ميفهمد كه فقيه ديگر بنابر ذوق و فهم خود آن معنا را نمييابد، يا يك فقيه بنابر مبناي خود روايتي را ضعيف ميداند و فقيه ديگر بنابر مبناي خود همان روايت را قابل اعتناء ميداند و از طرفي بنابر حكم عقل و نقل تقليد يك مجتهد از مجتهد ديگر جائز نيست بنابر اين هر مجتهدي بايد آنچه را كه براي خودش ثابت و محرز است بيان كند.<br />نكته بسيار مهم در اينجا اين است كه اگرچه ممكن است يك فقيه در استنباط حكم خطا كند و حكم الله واقعي را بدست نياورد ولي چون اين طريقه را خود شارع مقدس بنابر حكمت و مصالحي قرار داده و امضاء نموده است خود نتيجه خطا و محروميت از مصلحت حكم الله واقعي را جبران ميكند.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-115718156125038787?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-1155982326494719582006-08-19T13:37:00.000+03:302006-08-19T13:42:06.506+03:30<center><strong>او ميگفت...</strong></center><br />او ميگفت: در جواني همسايه‌اي داشتيم كه بيمار بود، يكي دو سالي طول كشيد تا اينكه شبي آثار مرگ را در چهره‌اش ديدم، او را رو به قبله كردم و مشغول خواندن قرآن شدم، چيزي نكشيد كه از دنيا رفت و من چشمانش را بستم.<br />يكسال بعد در خواب ديدم داخل قبر خود ايستاده است و پاهايش تا زير ساق در آب و گل يخ زده است، گفتم: فلاني تو كه در دنيا آدم خوبي بودي اين چه وضعي است؟! گفت: در جواني يكبار در بغداد به سينما رفته بودم اين بخاطر آن است!<br />از درون قبر دري باز بود، او گفت: از اين در نگاهي بينداز، نگاه كردم ديدم باغ و بستاني سرسبز است و مرد زيبا روئي با عمامه سفيد در آن قدم ميزند، گفت: اينجا جاي من است و من امشب به شفاعت امام حسين عليه السلام از اين وضع خلاص ميشوم، گفتم: آن آقا كيست؟ گفت: رسول اكرم است، گفتم: چرا عمامه‌اش سفيد است؟ گفت: سياه و سبز مال دنياست اينجا عمامه‌ها سفيد است، بعد مكثي كرد و گفت: <strong>فلاني به جوانها بگو نماز بخوانند!</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-115598232649471958?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-1154786234082647752006-08-05T17:25:00.000+03:302006-08-05T17:27:14.753+03:30<center><strong>يا جواد الأئمه أدركني...</strong></center><br />رواي ميگويد: نامه‌اي را كه حضرت رضا براي فرزندش امام جواد عليهما السلام نوشته بود خواندم كه چنين فرموده بودند: ...به من خبر رسيده است كه چون از منزل بيرون ميروي تو را از باب كوچك خانه عبور ميدهند چرا كه بخل دارند و نميخواهند خير تو به كسي برسد، من از تو ميخواهم به حقي كه بر تو دارم حتماً ورود و خروج خود را از باب بزرگ خانه قرار دهي و هرگاه بيرون ميروي طلا و نقره همراهت باشد و چون كسي از تو درخواست ميكند حتماً با او عطا كني... من ميخواهم خداوند تو را رفعت دهد پس بنابر اين انفاق كن و از خداوندي كه صاحب عرش است نگراني نداشته باش...<br />ميلاد تجلي جود الهي <strong>حضرت جواد الأئمه عليه السلام</strong> بر همه شيعيان مبارك باد.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-115478623408264775?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-1153553971766422982006-07-22T11:05:00.001+03:302006-07-22T11:09:31.766+03:30<center><strong>چراغ هدايت...</strong></center><br />گرما از زمين و آسمان ميجوشد، هرم هوا نميگذارد راحت نفس بزني، دقايقي در سكوت و تحير ميگذرد، بغضي عميق گلويت را ميفشارد، غربتي غريب بر دل و جانت چنگ ميزند، اينجا كجاست؟!<br /> خسته و غبار آلوده وارد ميشوي، <strong>السلام عليك يا أبا عبد الله</strong>، زمان متوقف ميشود، اينجا دنياي ديگري است، عالم عشق است...<br />صورتت كه با شبكه‌هاي ضريح آشنا شد ديگر اشكها براي ريختن و جاري شدن ناز نميكنند، اينجا سرزمين اشك است، در اين خاك غمبار كشته‌اي خفته است كه او را <strong>كشته اشكها</strong> ميگويند...<br /><strong>حسين</strong> تنها ترانه دلهاست كه عاشقانه بر لبها نجوا ميشود، چشمانت را ميبندي تا گوشهايت خوب بشنود، صداي مردي تنها، مردي خسته، مردي تشنه، فرياد ميزند: <strong>هل من ناصر ينصرني؟!</strong><br />هيچكش پاسخ نميدهد، دلت به درد ميآيد، ميخواهي فرياد بزني: <strong>لبيك يا حسين...</strong> ولي افسوس افسوس افسوس، بين تو و او هزار و اندي سال فاصله است، پس خسته و دلشكسته نجوا ميكني: <strong>يا ليتني كنت معك...</strong><br /><br />چه شوق برانگيز و نويد بخش است كه هنوز راه معيت با حسين باز است، هنوز باب هدايتش مفتوح است، هنوز لبهاي خشكيده‌اش لبخند ميزند، آري <strong>حسين نوري است كه هرگز خاموش نميشود.</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-115355397176642298?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-1149941512959274582006-06-10T15:40:00.000+03:302006-09-02T10:46:45.653+03:30<center><strong>سوگنامه بانوي عشق...</strong></center><br />سلام دوستان، مثل خيلي وقتها خُلق نوشتن ندارم، به روايت هفتاد و پنج روز امروز روز شهادت ناموس كبريا حضرت فاطمه زهراء سلام الله عليهاست، بهتر است بدون هيچ كم و كاستي متن سالهاي پيش را امسال هم با هم مرور كنيم:<br /><br />يادت هست قبل از رفتنت گفتي: اينبار كه از بانوي عشق مينويسي براي من بنويس؟! ميدانم كه يادت هست...<br />برخيز، برخيز چادرت را سر كن بايد برويم، دوباره كبوتر دل پروازي شده است، پس بايد پركشيد:<br /><strong>اي مدينه خانه گلها كجاست؟<br />قتلگاه گل بگو با ما كجاست؟<br />من غريبم گرچه نامم آشناست<br />مقصد ما خانه مولاي ماست...</strong><br />چرا كسي جواب نميدهد؟ ما غريبيم...اي مدينه اي شهر گلها چرا بغض كرده‌اي؟! زبان بگشا و غريب نوازي كن...مدينه ميلرزد، مدينه ميسوزد و مسرايد:<br /><strong>آشنا از خانه گلها مگوي<br />خانه‌ها را يك به يك قدري ببوي<br />خانه‌اي كه بوي آتش دارد او<br />خانه گلهاست برخيز و بجو...</strong><br />هوا تاريك است، دل آرام ندارد...محله بني‌هاشم، خانه‌ها را يك به يك ميبويم و پيش ميروم، همسفر تو هم با من ببوي...عجب سكوت حزن انگيزي است...بو ميكشم و ميروم، سبحان اللـه، يكجا قلبم فرو ميريزد...شما ميدانيد كجاست، دري نيم سوخته، بوي دود، بود آتش ميدهد، زنوانم سست ميشود، ندائي از سويداي قلبم بلند ميشود: <strong>اينجا بيت الزاهراست...</strong><br />همسفر من توان ندارم تو در بزن اما آرام كه كسي بيدار نشود...قلبم دارد از جا كنده ميشود، ميپرسند: كيست؟! ميگويم: در را باز كنيد براي عيادت آمده‌ايم...دوباره سكوت سكوت سكوت و بعد محزونترين صداي عالم جواب ميدهد:<br /><strong>بر باغ خزان گرفته‌ام سر نزنيد<br />اين خانه آتش زده را در نزنيد<br />از ما كه گذشت مادري را ديگر<br />در خانه به پيش چشم دختر نزنيد...</strong><br />هستي‌ام آتش ميگيرد...آرام ميگويم: مولاي من، از راه دور آمده‌ايم، از آنجا كه بضعه ديگر پيامبر در خاك آرميده است...در باز ميشود، نميتوانم خوب ببينم، اشك امان نميدهد...خداي من خداي من خداي من...ما دير رسيده‌ايم:<br /><strong>بيمار بيت وحي ديگر جان ندارد<br />اندوه اينجا تا ابد پايان ندارد...</strong><br />چشم ميگردانم...نميتوانم همه را ببينم، مولا، حسنين، زينبين، سلمان، ابوذر، مقداد، حذيفه، فضه، اسماء...و در آن سوي صحن، پرستوئي كفن پيچيده، همه آرام گريه ميكنند، مولا فرموده: صداي كسي بلند نشود...همسفر، همسفر بلند گريه نكن، چادرت را در دهان بگير و صدايت را فرو ببر، مگر نميبيني زينب را؟!!!<br />همه كنار ايستاده‌اند، اسماء آب ميريزد، مولا اشك ميريزد:<br /><strong>بريز آب روان اسما<br />به جسم اطهر زهرا...ولي آهسته آهسته<br />همه خواب علي بيدار<br />سرش بنهاده بر ديوار<br />بگريد با دلي افكار...ولي آهسته آهسته</strong><br />...نميدانم يكباره چه شد كه زمين و زمان به لرزه در آمدند...آري اين صداي گريه مولاست، اما او كه خود فرموده بود كسي بلند گريه نكند...كسي جرأت سؤال ندارد، همه گريه ميكنند، بخدا همه دارند گريه ميكنند، در و ديوار، زمين و آسمان...اما علي ناله ميزند، نميدانم اسماء است يا فضه كه ميپرسد: مولا جان مگر امر به سكوت نفرموديد...مولا ميگويد: آري آري اما در اثناي غسل دستم به بازوي ورم كرده زهرا رسيد، فاطمه از من آنرا مخفي كرده بود...من ديگر تحمل ندارم، دارم هلاك ميشوم...غسل تمام ميشود، مولا نگاهي به يتيمان زهرا ميكند:<br /><strong>يا حسن،‌ يا حسين، يا زينت،‌ يا اُم كلثوم هلُمُّوا فتزوّدوا من اُمّكم...بيائيد از مادرتات توشه برگيريد...</strong><br />نميتوانم نگاه كنم، همسفر همسفر همسفر تو را چه ميشود، با جان خودت بازي نكن، نگاه نكن نگاه نكن...ديگر نميتوانم اينجا بمانم، سرم گيج ميرود، چشمانم نميبيند...همه جلو رفته‌اند، بدن را برداشتند، نميدانم كجا ميبرند، ديگر هيچ چيز نميفهمم، هيچ صدائي بگوشم نميرسد بجز ناله جانسوز دختركي چهار ساله:<br /><strong>خدا مادرم را كجا ميبرند؟!<br />گمانم براي شفا ميبرند!!<br />خدايا تمام مرا ميبرند<br />كجا ميبرندت كجا ميبرند؟!<br />خدايا گل من كه نيلي نبود<br />جواب پيمبر كه سيلي نبود<br />خدايا چه خاكي شده بر سرم<br />كه رفته ز سر سايه مادرم<br />چسان زير تابوت گيرد پدر؟!<br />خدايا كمك كن نميرد پدر...</strong><br /><br />هر كه هستي و هر كجاي اين دنياي خاكي نگاهت را بزيارت اين سوگنامه فرستاده‌اي دستت را را روي قلبت بگذار و آرام و آهسته بانوي سيلي خورده عشق را سه مرتبه از سوز دل صدا بزن: <strong>يا زهرا يا زهرا يا زهرا...</strong><br /><br />راستي اگر خدا بخواهد مسافر بين الحرمين هستم، نائب الزياره خواهم بود، براي دو هفته ديگر نيستم كه بنويسم، إنشآء اللـه اگر عمري بود چهار هفته ديگر روز شنبه خواهم نوشت، ملتمس دعا...<br /><b><center><SCRIPT language="javascript">get_comment_link(9)</SCRIPT><noscript><a href = "http://rateyourmusic.com/yaccs/commentsn/b=90000025309_and_e=9">&#1606;&#1592;&#1585;&#1576;&#1583;&#1607;&#1610;&#1583;</a></noscript></center></b><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-114994151295927458?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-1148715412492252842006-05-27T11:03:00.000+03:302006-05-27T11:06:52.503+03:30<center><strong>او ميگفت...</strong></center><br />او ميگفت: بالا سر حضرت رضا سلام الله عليه مشغول نماز بودم، نمازم كه تمام شد يكباره چشمم به سيد بزرگواري افتاد كه مشغول نماز بود، دلم لرزيد، صبر كردم تا اينكه از نماز فارغ شد، نزديك رفتم و سكه‌اي نقره‌اي كه اسم امير المؤمنين سلام الله عليه بر آن حك شده بود به او هديه دادم، با متانت خاصي سكه را از من گرفت و همزمان نگاهش به نگاه تشنه و كنجكاو من گره خورد، يكباره چنان عظمت و ابهتي در او ديدم كه نزديك بود قالب تهي كنم، تا آن لحظه او را نميشناختم ولي وقتي نگاهم كرد دانستم او مولا و صاحب من امام عصر صلوات الله عليه است.<br /><br />آشنا ميگويد: من از او پرسيدم: زيبا بودند؟ گفت: من چيزي جز ابهت ادراك نكردم، <strong>يك نفر بود ولي انگار همه عالم بود...</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-114871541249225284?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-1147508232517958402006-05-13T11:42:00.000+03:302006-05-13T11:47:12.683+03:30<center><strong>إحدَي الحُسنَيين...</strong></center><br />خداوند در آيه 52 از سوره توبه ميفرمايد: <strong>قُل هَل تَربّصُون بنا إلّا إحدَي الحُسنيين...</strong> اي پيامبر به كفار و مشركين بگو آيا جز اين است كه شما درباره ما يكي از دو خوبي را انتظار ميكشيد؟ يا شهادت در راه خدا يا پيروزي بر شما، هر كدام كه پيش آيد خير و خوبي و سعادت ماست.<br />براي بهتر جا افتادن اين معني حكايتي به نظرم آمد شيرين و بياد ماندني:<br />گويند جوان فقيري به مادر پير خود گفت: ميخواهم زن اختيار كنم برو دختر پادشاه را برايم خواستگاري كن، مادر سخن او را به تمسخر گرفت و گفت: آخر پسرك بي‌عقل من به پادشاه بگويم جوانم چه هنري دارد؟ پسر گفت: بگو فرزند من هنرش اين است است كه ميتواند دروغ بگويد!<br />مادر از حرف پسر خنده‌اش گرفت و بهر حال بعد از ردّ و بدل شدن حرفهائي پسر مادر خود را براي خواستگاري دختر پادشاه راضي كرد، وقتي مادر به حضور شاه رسيد و خواسته‌اش را با ترس و لرز بيان كرد وزير اشاره‌اي به شاه كرد و خود در جواب پيره‌زن گفت: فلان روز پسرت را بياور تا ما او را امتحان كنيم اگر صدق گفتارش بر ما ثابت شد خواسته‌اش را برآورده ميكنيم.<br />بعد از رفتن پيره‌زن وزير به شاه گفت: چند وقتي است بساط خنده و شادي نداشته‌ايم اين كار بعهده من شما بنشينيد و تماشا كنيد.<br />روز موعود فرارسيد و جوان فقير در حاليكه سبد بسيار بزرگي را با خود ميكشيد و ميآورد در مجلس شاه حاضر گرديد، وزير گفت: خوب جوان فقير گفته بودي كه هنر تو دروغ گفتن است حالا اندكي دروغ بگو تا هنرت بر ما ظاهر شود.<br />جوان گفت: من روي آب راه ميروم! وزير گفت: عجب عجب، آفرين چه كار فوق العاده‌اي، حتماً ميتواني چنين كاري كني، اين كه دروغ نشد، قرار بود دروغ بگوئي.<br />جوان گفت: من در هوا پرواز ميكنم، وزير باز سخن او را براحتي پذيرفت و هنر جوان ثابت نشد، پادشاه و حضار غرق شادي و خنده بودند كه جوان گفت: پدر من پادشاه بوده است!<br />پادشاه از سخن جوان برآشفت ولي با اشاره وزير آرام گرفت، وزير گفت: بله ممكن است خداوند رحمتش كند، جوان گفت: در آن روزها پدر اين پادشاه گدائي بيش نبود، پادشاه دوباره برآشفت اما چاره‌اي جز سكوت نداشت چون اگر اعتراض ميكرد هنر جوان ثابت ميشد و بايد دخترش را به او ميداد، وزير گفت: اين هم ممكن است و با اين حساب تو هنوز دروغي نگفته‌اي و هنرت به اثبات نرسيده است، جوان گفت: روزي پدر فقير اين پادشاه به نزد پدر من آمد و به اندازه اين سبد از او طلا و جواهرات قرض گرفت، حالا اگر فكر ميكنيد دروغ ميگويم پس هنرم ثابت شده و بايد دختر را بدهيد و اگر ميگوئيد راست ميگويم خوب بدهي خود را پس بدهيد تا بگيرم و بروم!!!<br />هر كدام كه انتخاب ميشد به نفع جوان بود، اين ميشود: <strong>إحدَي الحُسنيين...</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-114750823251795840?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-1146313574347738652006-04-29T14:55:00.000+03:302006-04-29T15:56:14.426+03:30<center><strong>مناجات المحبّين...</strong></center><br />متن زير توسط دوستي برام ارسال شده كه نميشناسمشون، به من كه چسبيد، گفتم شما دوستان عزيز هم بخونيد و لذّت ببريد:<br /><br /><strong>خداوندا!</strong><br />کيست که ساغر محبت از دست تو نوش کرد وحلقه بندگی ديگری در گوش کرد؟!<br />کدامين نرگس پای نياز در چشمه تو شست وچشم شيفتگی به تو ندوخت؟<br /><br /><strong>خدايا!</strong><br />کدامين کهکشان بر گرد تو گشت و واله وحيران تو نگشت؟<br /><br /><strong>عزيزا!</strong><br />کدامين نيلوفر آبی به عشق تو سر فرود آورد و جاذبه مهر تو ديد که به برکه گريخت؟<br /><br /><strong>معشوقا!</strong><br />کدامين انسان پيشانی عشق بر خاک ربوبيت تو سائيد و شيرينی تو چشيد و دل به ديگری سپرد؟<br /><br /><strong>دلبرا!</strong><br />کدامين پروانه شعله‌های ملتهب جمال تو ديد و به ظلمت پناه برد؟<br /><br /><strong>اميدا!</strong><br />کدامين يوسف به عشق رويای تو آواره نگشت؟ کدامين يوسف در زير سر پناه تو به زليخا پناه داد؟<br /><br /><strong>شاهدا!</strong><br />کدامين موسی در کوره طور گداخته شد و حضور رقيب تو را دوام آورد؟<br /><br /><strong>ربّا!</strong><br />کدامين مريم کلامی با تو گفت و لب از صحبت ديگران ننهفت؟<br /><br /><strong>شور آفرينا!</strong><br />کدامين محمد در حرا صدای تو شنيد ونلرزيد؟<br /><br /><strong>خداوندا!</strong><br />گياه به خشکی گرائيده ما را در جوار جويبار جاری خودت قرار ده و از زلال محبت خويش سيرابمان کن.<br /><br /><strong>خدايا!</strong><br />ما که در دل از دنيا ومافيها کنده‌ايم و دل به غير تو نسپرده‌ايم، درونمان را در کوره ودّ و مهر خويش خالص گردان.<br /><br /><strong>خدايا!</strong><br />ما را از آن دسته از بندگانت قرار ده که پرنده اشتياقشان را در آسمان آبی لقاء خودت رخصت پرواز دادی و ماهی رضايتشان را در دريای قضاء خودت پروراندی، آنانکه زنگار هر چه غير از آئينه دلشان زدودی تا آنجا که رخسار تو را به تمامه در قلبهای خويش به تماشا نشستند.<br />آنانکه در طاقچه رضايتشان نشاندی و اشک هجران خودت را از مژگانشان چيدی و غبار دوريت را با دستهای مهر آغشته‌ات از چهره‌شان پاک کردی و در چمنهای سبز صداقت در جوار درخت خويش جايشان دادی وظرفيت نوشيدن از چشمه عبادتت را اعطايشان کردی.<br /><br /><strong>خدايا!</strong><br />ما را از آن بندگانت قرار ده که در دود آتش عشقی که تو در خرمنشان افکندی تصوير روشن تو را ديدند وخانه دل برای ورود تو از اغيار تهی کردند.<br />آنانکه در فضای خلوصشان جز بوی گل مريم تو نپيچيد و در برکه چشمشان جز نيلوفر آبی تو نروئيد، آنانکه بودشان را جز در سجود سپاس تو نديدند.<br />آنانکه سينه‌هايشان مملو از هوای طاعت توست، آنانکه اسوه‌های خلايقند و بلند اوج‌ترين پروازها در آسمان تو خاص آنان است.<br />آنانکه تو طالب مناجاتشان و خريدار راز ونيازشان هستی، آنانکه باغچه‌های دلشان را تو خود وجين ميکنی و شاخه‌های نابجا را از گلدانشان_ که رشد به سوی تو را خدشه دار ميکند _ تو خود ميبری.<br /><br /><strong>خدايا!</strong><br />ما را از آنان قرار ده که دلهای حزين و غمگينشان با ديدار تو شاد ميشود و غنچه‌های درهم ودردآلوده زندگيشان با آفتاب روی تو گشاده.<br />آنانکه پيشانيشان سجده‌گاه عظمت توست وچشمانشان بی‌خواب خدمت تو و اشکهايشان روان خشيت تو و قلبهايشان متعلق محبت تو ودلهايشان لرزان محبتهای تو.<br />ای آنکه ماهتاب رخسار تو روشنائی راه وزيبائی نگاه عاشقان توست، ای آنکه تنزه جمالت دلهای عارفان را جلای اشتياق ميبخشد، ای آرزوی دلهای آرزومندان و ای اشتياق مشتاقان و ای اميد اميدواران و ای عشق عاشقان و ای غايت شيفتگان و ای نهايت والگان و ای درد دردمندان!<br />آتش عشقت را در خرمن وجودم بيفکن، تخم دوست داشتنت را در گلدان دلم بکار، سبزينه محبتت را در برگهای به زردی گرائيده وجودم بدوان.<br /><strong>دلم را داغ عشقی بر جبين نه<br />زبانم را بيانی آتشين ده</strong><br /><br /><strong>خدايا!</strong><br />من عشق به تو را هم از تو ميخواهم و عشق به عاشقان تو را و عشق به هر کاری که مرا به تو نزديک کند.<br /><br /><strong>خدايا!</strong><br />عشقت را در دلم انداز و عشق به اوليائت را وعشق به جاده منتهی به سوی تو را و عشق به علامات راهنمای به سوی تو و عشق به زائران تو را وعشق به رائدان راه تو را.<br /><br /><strong>خدايا!</strong><br />همزمان با رشد گياه محبتت در باغچه دلم هرچه هرزه گياه محبت ديگران را بسوزان.<br /><br /><strong>خدايا!</strong><br />مرا پائی ده فقط به در خانه تو توانم آمد و دستی که فقط سحوری در خانه تو تو توانم کوفت.<br /><br /><strong>خدايا!</strong><br />مرا چشمی ده که فقط گريان تو باشد و سينه‌ای که فقط سوزان تو، به من نگاهی ده که جز روی تو نتواند ديد و گوشی که جز صدای تو نتواند شنيد.<br /><br /><strong>خدايا!</strong><br />خودت را معشوقترين من قرار بده و مرا عاشق ترين خويش.<br /><br /><strong>خدايا!</strong><br />مباد که چشمه محبت من به برکه‌های گل آلود ديگران بريزد.<br /><br /><strong>خدايا!</strong><br />چشم جويبارک عشق مرا به تماشای دريايت روشنی ده، مباد که دل من اسير جز تو شود و پيشانی قلبم بر خاک محبت ديگری بسايد.<br /><br /><strong>خدايا!</strong><br />مباد که عندليب دلم غزلخوان بستانی ديگر گردد.<br /><br /><strong>خدايا!</strong><br />مرغ دلم در دام توست مباد که ياد آشيان کند.<br /><br /><strong>خدايا!</strong><br />نکند روي از من بتابی و نشود که نگاه حيرانم را منتظر بگذاری.<br /><br /><strong>خدايا!</strong><br />مرا شايستگی بهره‌مندی از کنارت بخش.<br />ای پاسخ دهنده و ای اجابت کننده، ای گل بخشش ديگران از گلزار تو، ای باغبان رحمت.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-114631357434773865?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-1145083589502986272006-04-15T10:09:00.000+03:302006-04-15T10:16:29.513+03:30<center><strong>شرح بيتي از حافظ...</strong></center><br /><strong>حقّا كه در زمان برسد مژده وصال<br />گر سالكي به عهد امانت وفا كند</strong><br /><br />گويا اشاره است اولاً به كريمه شريفه:إنّا عرضنا الأمانه علي السّموات و الأرض و الجبال فأبين أن يحملنها و أشفقن منها و حملها الإنسان إنّه كان ظلومًا جهولًا. (احزاب، 72) و ثانياً به كريمه شريفه: أ لم أعهد إليكم يا بني آدم أن لا تعبدوا الشيطان إنّه لكم عدوٌّ مبينٌ * و أن اعبدوني هذا صراطٌ مستقيمٌ. (يس، 60 و 61)<br />و گويا <strong>امان</strong> همان صراط مستقيم است كه هيچ كجي و كاستي نداشته و هيچ ظلمت و كدورتي در آن يافت نميشود و هيچ اندوه و اضطرابي در آن متصور نيست و البته اين فقط يك راه است و بس چنانچه همواره صراط مستقيم در قرآن بصورت مفرد آمده است، و منظور اينكه اگر سالكي به آن عهدي كه در ازل و روز الست كرده است وفا نمايد به محض وفا امان حاصل است و مؤيد مطلب اينكه حضرت حق در قرآن فرموده است: أوفوا بعهدي اُوف بعهدكم، يعني شما به عهد خود كه همان اطاعت و بندگي محض و خالص است وفا كنيد من نيز به عهد خود وفا نموده و شما را به نهايت كمال ميرسانم بلكه شما را به شرف وصال خويش مشرف ميكنم چرا كه امان محض و بي غل و غش همان وصال حضرت حق جل جلاله است كه به غير از طي نمودن صراط مستقيم به دست انسان كامل ميسر نميباشد، خداوند روزي فرمايد انشاء اللـه.<br /><br />ميلاد اين دو نور پاك رسول گرامي اسلام و آقا امام صادق صلوات اللـه عليهما بر همه مسلمانان و شيعيان مبارك باد...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-114508358950298627?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-1143873710762497822006-04-01T10:09:00.000+03:302006-04-01T10:11:50.763+03:30<center><strong>او ميگفت...</strong></center><br />او ميگفت: خواب ديدم مرده‌ام، ملائكه حساب و كتاب آمده بودند و مشغول بررسي اعمال من بودند، كارشان كه تمام شد رو كردند به بزرگشان و گفتند: فايده ندارد، سيئاتش بر حسناتش غلبه دارد، در اينجا من يك نگاه عميق و معني داري به بزرگ آنها كردم و گفتم: من فكر ميكردم بر خداي كريمي وارد ميشوم.<br />تا اين حرف را زدم يكباره تمام حساب و كتاب آنها بهم ريخت، او كه بزرگتر بود به ملائكه زير دست خود رو كرد و گفت: به اعمال او كاري نداشته باشيد، همين يك جمله‌اش را بررسي كنيد اگر از روي صدق گفته است خلاص است وگرنه گرفتار خواهد بود.<br />در اين حال از خواب بيدار شدم...<br /><br />حقير ميگويد: الحق كه رؤياي صادقه‌اي است، چقدر خوب است كه انسان با خداي خود صادق باشد، خداوند صدق و راستي را ميپسندد و به همين بهانه كمي و كاستي آدمي را به لطف و كرم خود جبران ميكند، خلاصه اينكه: نجات در صداقت است، خداوند روزي كند انشاء اللـه.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-114387371076249782?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-1138437282772277462006-01-28T12:03:00.000+03:302006-01-30T16:06:18.316+03:30<center><strong>يا حسين...</strong></center><br />سلام بر حسين، سلام بر محرم، سلام بر عشق...<br />دوستان خوبم همونطور كه گفته بودم عازم سفر هستم، فرصت كافي براي نوشتن ندارم فقط اكتفا ميكنم به نقل يك روايت و همه‌اتون رو بخداي بزرگ ميسپارم.<br />رسولخدا صلي اللـه عليه و آله فرمودند:<br /><strong>إنّ لقتل الحُسين حرارهً في قلوب المؤمنين لا تَبرُدُ أبداً، تحقيقاً كه در قبلهاي مؤمنان نسبت به شهادت حسين (عليه السلام) حرارتي است كه هرگز سرد نميشود.</strong><br />خداوند همه ما رو از مؤمنان حسيني قرار بده، انشاء اللـه.<br />خدا نگهدار...<br /><b><center><SCRIPT language="javascript">get_comment_link(8)</SCRIPT><noscript><a href = "http://rateyourmusic.com/yaccs/commentsn/b=90000025309_and_e=8">&#1606;&#1592;&#1585;&#1576;&#1583;&#1607;&#1610;&#1583;</a></noscript></center></b><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-113843728277227746?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-1137221142271072582006-01-14T10:12:00.000+03:302007-01-06T14:35:27.323+03:30<center><strong>سلامي ديگر...</strong></center><br />سلام دوستان خوبم، انشاء اللـه كه همگي خوب و سلامت هستين، ميدونم خيلي وقته ننوشتم، مدتي نبودم و تازه از سفر برگشتم، امروز هم مردد بودم بنويسم يا نه؟ چون تا سه هفته ديگه باز ميرم سفر و اينبار سفري دور و دراز، ‌تا خدا چي بخواد.<br />نزديك عيد سعيد غديره، بزرگترين عيد عالم خلقت، به همه‌اتون تبريك ميگم، انشاء الله كه بتونيم فرهنگ غدير رو در زندگي و جامعه پياده كنيم و بدعتها و آئين‌هاي پوج و حيواني عالم طبع رو كنار گذاشته و به آ‌داب الهي و ولائي مؤدب و مزين بشيم.<br />حال و وضعم طوري نيست كه بتونم مطلب جديدي براتو ن بنويسم، به نظرم رسيد چند سطري كه دو سه سال قبل به مناسبت غدير نوشته بودم بازم توي صفحه بگذارم انشاء اللـه براي همه مفيد باشه، بيشتر از هميشه از همه دوستان التماس دعا دارم:<br /><br /><center><strong>علي است در همه عالم كليد باب نجات</strong></center><br />خُلق نوشتن ندارم...آخر من بيسواد بياباني را چه به كتابت و سخنداني؟! افسرده نيستم، دلمرده نيستم اما...خاموشم، مدهوشم...ماتم، مبهوتم...<br /><strong>من مست و تو ديوانه ما را كه برد خانه؟<br />صد بار به تو گفتم كم خور دو سه پيمانه...</strong><br />دل چموشي ميكند، آرام ندارد، عنان برميتابد...رهايش ميكنم، هرچه بادا باد...<strong>دل ميرود ز دستم صاحبدلان خدا را...</strong><br />باز هم شوق بيابان...اينبار ديگر كجا؟ <strong>غدير خم...</strong><br /><strong>باز مرغ دل سفر آغاز كرد<br />بي‌پر و بي‌بال خوش پرواز كرد<br />باز اين مجنون ليلي گو گريخت<br />بوي زلف يار زنجيرش گسيخت<br />باز اين دل محو و مات و گم شده<br />باز مي ناخورده مست خم شده...</strong><br />سياه مشق وجود زائران كوي ليلي تمام صفحه بيابان را آراسته...هوا سخت گرم است، گوئيا خورشيد نيز با تمام قوا عشقش را به بيابان، به زائران، به ليلي جويان نثار كرده...مستان ميخانه يار سرخوش از شراب ديدار سخت مسرورند اما...امير كاروان را در تب و تاب ميبينم، او كه خود مايه آرامش همه عوالم است از چه ناآرام است؟!!! به يقين واقعه‌اي خطير در كار است...<br />سالار كاروان دستور توقف ميدهد...لختي ميگذرد...منبري برپا كردند...نگار نازنين با يك دنيا وقار دلبرانه بالا ميرود...لب كه ميگشايد همه بيابان از نفس ميافتد...سكوت سكوت سكوت...بشارتي در كار است اما بشارتي عظيم كه قلب را پاره ميكند...<strong>عمّ يتسآءلون*عن النّبإ العظيم...</strong><br /><strong>حضرت دلدار گرم كار شد<br />حافظ السرّ كاشف الأسرار شد<br />ميخرامد ناز و با آواز عشق<br />وه چه زيبا مينوازد ساز عشق...</strong><br />او چه در سر دارد؟!!! همه منتظرند...كه ناگاه <strong>علي</strong> را صدا ميزند...با دستهاي مهربانش دستان <strong>يد اللـه</strong> را ميگيرد و بسوي آسمان بلند ميكند...اللـه اكبر اللـه اكبر...شمس و قمر را كه با هم ديده است؟!!! دل محو تماشاست...چنان دلرباست اين صحنه كه مستان نميدانند چه كنند؟! دل به كلام حضرت دلدار دهند يا جان به جمال ساقي مه‌رخسار؟!!!<br /><strong>شمس عالمتاب با شوري دگر<br />ميسرايد نغمه أين القمر<br />از قِران آفتاب و ماه عشق<br />شورشي افتاد در خرگاه عشق<br />ساكنان آسمان غرق سرور<br />دست افشان پاي كوبان خيل حور...</strong><br />...چشمها همه بر لبان چون ياقوت دلدار خيره مانده...او چه ميخواهد بگويد؟ كه ناگاه صداي دلنشين آن ناز نگار خوشرفتار در گوش جان منتظران بيقرار طنين انداز ميشود كه:<br /><strong>مَن كنتُ مولاه فهذا عليّ مولاه، اللهمّ والِ مَن والاه و عادِ مَن عاداه...</strong><br />آنگاه ميفرمايد تا همگان با حضرت ساقي پيمان وفاداري و جان‌نثاري ببندند، مردان و زنان يك به يك بيعت ميكنند و مولا را وليّ و صاحب اختيار خود ميخوانند...دل بينوا طاقت ندارد...هنوز هم ميتوان پيمان ولايت بست، هنوز ميتوان مولا را وليّ و صاحب اختيار دانست...<br /><strong>كيست مولا آنكه آزادت كند<br />بند رقيّت ز پايت وا كند...</strong><br />دست در دست مولا ميگذارم...وه چه شور انگيز است اين سرسپاري...اين دست يد اللـه است كه در دست گرفته‌ام...كلام از كام برنميايد...چشم حتي توان گريستن ندارد...هزار و چهار صد و اندي گذشته اما هنوز ميتوان دستهاي مولا را حس كرد...ميتوان آنرا بوئيد و بوسيد و بر قلب گذاشت...<br /><strong>السلام اي ساقي مه‌روي من<br />السلام اي دلبر دلجوي من<br />با تو عهد عاشقي بستم بجان<br />من غلام تو، توئي مير جهان<br />تو اميري دلبري تاج سري<br />دلربائي مه‌لقائي سروري<br />من گدايم بينوايم بي‌كسم<br />خاك راهم روسياهم مفلسم<br />با تو پيمان ولايت بسته‌ام<br />هرچه غير توست زان بگسسته‌ام...</strong><br />...زمين و زمان ميرقصند...حور و ملك ميخوانند...اما يكباره برخود ميلرزم...<br />اين دستها همان دستهاست؟!!! يكي جواب بدهد؟ اين دستها همان دستهاست؟!!! كسي صدايم را نميشنود...عيد است، وقت شادي است، همه مسرورند...ديگر اشك امانم نميدهد...ميگوئي چرا؟!!! پس با من نگاه كن...<br /><br />كوچه بني‌هاشم...ازدحام جمعيت...آتش شعله ميكشد...آتش آتش آتش...<br />مردي را ميبينم، او را ميشناسم...سخت باهيبت است...نگاهش قلب كوه را پاره ميكند...او پهلوان عالم است اما...اما چرا دستانش را بسته‌اند؟!!! مگر همين مردم با او بيعت نكردند؟!!!...او را ميبرند...دستم به او نميرسد...مگر نميدانند او كيست؟...او كه دستگير همه عالم است، چرا دستش را بسته‌اند؟<br />مات و مبهوتم...صدائي قلب را ميشكافد...<strong>همسرم را كجا ميبريد؟!!!</strong><br />ديگر جرأت ديدن ندارم...ديگر نميخواهم ببينم...طاقت ندارم...<br /><br />براستي اگر از من بپرسند با عظمتترين صحنه زندگي مولا كدام صحنه است همين صحنه را ميگويم، كسيكه همه عوالم در قبضه قدرت اوست به عشق خدا و براي خدا حاضر ميشود پستترين انسانها دستانش را ببندند و در كوچه بكشانند، البته صحنه‌اي ديگر نيز هست كه از اين هم بالاتر است ولي زبان گفتنش را ندارم... آري افتخار ما اين است موالي چنين مولائي هستيم.<br /><strong>هركس به كسي نازد ما هم به علي نازيم...</strong><br /><strong>الحمد لله الذي جعلنا من المتمسّكين بولايه أمير المومنين و الأئمه عليهم السلام.</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-113722114227107258?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-1133165432173816232005-11-28T12:10:00.000+03:302006-01-30T16:04:43.476+03:30<center><strong>بي‌عنوان...</strong></center><br />روز شهادت رئيس مذهب ما آقا امام صادق عليه السلام است، روزي كه برخي از سر جهل و عناد ميخواستند تعطيلي عمومي آنرا بردارند كه بحمد الله تيرشان به هدف نرسيد.<br />گر چه هنوز شنبه نشده تا طبق معمول وبلاگ بروز شود ولي چون مسافر هستم و نميدانم چقدر طول ميكشد گفتم سلامي عرض كنم و خدا حافظي كنم و بمناسبت امروز يكي از كلمات نافذ و سرنوشت ساز حضرتش را به همه دوستان هديه كنم.<br />امام صادق عليه السلام ميفرمايند: <strong>و اللـهِ إنّه ليأتي علي الرّجل خمسونَ سنهً و ما قبِل اللـهُ منه صلوهً واحدهً، فأيّ شيءٍ أشدّ من هذا؟ و اللـه إنّكم لتَعرِفون من جيرانِكم و أصحابِكم من لو كان يُصلّي لبعضِكم ما قبِلها منه لاستِخفافِه بها، إنّ اللـهَ عزَّ و جلَّ لا يقبلُ إلّا الحَسنَ فكيفَ يقبلُ ما يُستخفُّ بِه؟!</strong> قسم بخدا چنين است كه پنجاه سال از عمر مردي ميگذرد در حاليكه خداوند حتي يك نماز از نمازهاي او را قبول نكرده، ديگر چه چيزي شديدتر از اين؟ قسم بخدا شما در بين همسايگان و دوستانتان كسانيرا ميشناسيد كه اگر براي بعضي از شما چنين نمازي را بجاآورد او اين نماز را نميپذيرد زيرا از سر استخفاف خوانده شده، تحقيقاً خداوند عزّ و جلّ جز كار نيكو را نميپذيرد پس چگونه عملي را كه از روي استخاف و بدون توجه انجام شده بپذيرد؟!<br /><br />دوستان آيا آنقدر كه به وبلاگ و وبلاگ نويسي و اينترنت اهميت ميدهيم به نمازمان هم اهميت ميدهيم؟!<br /><b><center><SCRIPT language="javascript">get_comment_link(7)</SCRIPT><noscript><a href = "http://rateyourmusic.com/yaccs/commentsn/b=90000025309_and_e=7">&#1606;&#1592;&#1585;&#1576;&#1583;&#1607;&#1610;&#1583;</a></noscript></center></b><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-113316543217381623?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-1132382041652790402005-11-19T10:30:00.000+03:302005-11-19T10:04:01.663+03:30<center><strong>لحظاتي با خدا...</strong></center><br /><strong>اللهمّ إنّي أسألك برحمتك الّتي وسعت كلّ شيء...</strong>همه جا تاريك است، دعا خوان كميل ميخواند، مدتهاست كه كميل نخوانده‌ام گرچه بارها شنيده‌ام اما امشب گويا همه چيز فرق دارد، حال خواندن ندارم، بار الها رحمتت همه چيز را فراگرفته است، حتي امشب را و مرا با تمام بديهايم... گوش ميدم، اللهمّ اغفر لي الذّنوب الّتي تهتك العصم...بر خود ميلرزم، خدايا با من چه خواهي كرد؟ با اين بار گناه هر لحظه انتظار رسوائي را ميكشم، يعني ديگر كارم تمام است؟ هميشه بن بست آدمي را بيچاره و مضطر ميسازد، خدايا دستم خاليست چكنم؟...دعا خوان ميخواند: <strong>و أسألك سؤال من اشتدّت فافته و أنزل بك عند الشّدآئد حاجته</strong>، هر وقت احساس ميكنم دستم خاليست و به آخر خط رسيده‌ام بي‌اختيار خدا را ميخوانم، چرا خدا را؟! مگر كسي غير از او هم هست كه بي‌پناهان عمر تباه را دريابد و به نگاه رأفتش بنوازد؟!<br />همه جا ملك خداست، كجا بگريزم؟ <strong>و لا يمكن الفرار من حكومتك</strong>، خدايا من نميخوام بگريزم، اگر از تو فرار كنم بسوي خودت فرار خواهم كرد، ميدانم كه پناهم ميدهي، ميدانم ميدانم...<br />دعا خوان ميخواند: <strong>و كم من قبيح سترته</strong>، كاش از خجالت آب شوم و در زمين فرو روم، كار به همينجا تمام نميشود، <strong>و كم من ثنآء جميل لست أهلاً له نشرته...</strong>بديهام را پوشانده‌اي و خوبيهائي كه از آن من نيست بين مردمان منتشر ساخته‌اي...خدايا قسم بخودت هرگاه از غضب و انتقامت غافل شدم و بر تو جرأت كردم شدت رحمتت مرا بخود آورد، گاهي طغيان ميكنم و سركش ميشوم، چشمان بيناي تو را نديده ميگيرم و سخت ميتازم، در اين اوقات تنها لطف و مهرباني و رحمت توست كه مرا شرمسار ميكند و بخود مياورد، كاش اين شرمساري دوام بياورد...<br />ديگر به كميل گوش نميده‌ام، ياد گناهان بيچاره‌ام ميكند، دلم ميخواهد فرياد بزنم...خداي من، من مخلوق تو هستم، خودت ميداني كه ضعيفم و روز به روز ضعيفتر شده‌ام و با اين همه ضعف و حقارت در برابر تو قد علم كرده‌ام، بقول زينت عبادت كنندگانت: <strong>أنا الّذي علي سيّده اجتري</strong>، منم آن كسي كه بر آقاي خود جرأت پيدا كرده، <strong>أنا الّذي عصيت جبّار السّمآء</strong>، منم آن كسي كه جبّار آسمانها را نافرماني كرده...خدايا بارها و بارها بر من ترحم نمودي اينبار هم ترحم كن، از الوهيت تو هيچ كم نميشود، خدا خدا خدا...<br />صداي اذان ميايد و صداي بارش باران...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-113238204165279040?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-1131175039898390442005-11-05T11:15:00.000+03:302005-11-05T10:47:19.906+03:30<center><strong>او ميگفت...</strong></center><br />او ميگفت:<br />شنيده بودم شخصي مشغول تأليف كتابي در مورد شيطان است، خوشحال بودم كه به اين وسيله مردم بيشتر اين دشمن قسم خورده خود را ميشناسند و كمتر گرفتار حيله‌هاي او ميشوند.<br />شبي شيطان را در خواب ديدم، با خوشحالي تمام به او گفتم: بحمد الله فلاني دارد كتابي مينويسد و انشاء اللـه دستت را رو ميكند.<br />پوزخندي زد و گفت: چقدر خوش خيالي، من خود مطالب آن كتاب را به او تلقين ميكنم!!!<br /><br />من ميگويم: الحقّ كه چنين است، تا آدمي به تمام معنا از نفس خلاص نشده باشد از مكر شيطان ايمن نيست و خلاصي از نفس سالها خون دل و مجاهده ميخواهد، در شگفتم از كسانيكه اينقدر راحت خود را از وساوس شيطان در امان ميدانند و مدعي طهارت نفس و سلامت روح هستند، احكام الهي را با اوهام و خيالات باطل خود توجيه كرده و ميگويند: ما بدون لحاظ جنسيت با يكديگر دوست هستيم!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-113117503989839044?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-1127539997139610432005-09-24T09:25:00.002+03:302005-09-24T09:03:17.146+03:30<center><strong>جلوه ناز...</strong></center><br />شيخ حسن عراقي ميگويد: در اول جواني دوستان نابابي داشتم، روزهاي جمعه به تفريح و تفرج ميرفتيم، يك روز كه به بيرون شهر رفته و مشغول لهو لعب بوديم يك مرتبه مطلبي به دلم القاء شد، در فكر رفتم كه آيا ما بخاطر همين كارها بدنيا آمده‌ايم؟! عيش و نوش و مستي؟! تكاني خوردم و با خود گفتم: ما خُلقنا لهذا، براي اينكارها آفريده نشده‌ايم.<br /><strong>اي خوش آن جلوه كه ناگاه رسد<br />ناگهان بر دل آگاه رسد</strong><br />از دوستان فاصله گرفتم و به شهر بازگشتم، هر چه صدايم كردند كه كجا ميروي؟ توجهي نكردم و چون اصرار كردند گفتم: من براي هميشه از شما كناره گرفتم.<br />حال ديگري پيدا كرده بودم كه وصفش ممكن نيست، تصادفاً وارد يكي از مساجد بزرگ شدم و چون روز جمعه بود جمعيت زيادي براي نماز جمعه حاضر بودند، خطيب بر بالاي منبر درباره اوصاف حضرت مهدي عليه السلام صحبت ميكرد، دلم زير و رو شد و محبت عجيبي در خود احساس كردم، با خود ميگفتم: اي كاش من حضرتش را ميديدم.<br />روزها گذشت و محبت من به عشقي سوزان تبديل شد، در خواب و بيداري و نشست و برخاستم بياد او بودم و در آرزوي ديدارش ميسوختم تا اينكه شبي بعد از نماز مغرب و عشاء در مسجد نشسته بودم و در عالم حال بياد دلدار سير ميكردم، ناگاه از پشت سر دستي به شانه‌ام خورد و كسي صدايم زد و فرمود: حسن، گفتم: بله، فرمود: چه كسي را ميطلبي؟ گفتم: آقايم مهدي را، فرمود: منم مهدي، برخيز، شب ظلماني به صبح وصال رسيد، برخيز با هم به منزل برويم، حضرتش از جلو و من بدنبال او ميرفتم، وارد خانه كه شديم فرمود: حسن پشست سر بنشين، و بعد سخناني با من گفت كه كم‌كم آتش دلم را خاموش كرد و سوز فراق را به وصالش التيام بخشيد.<br />سپس فرمود: برخيز و با من نماز بخوان، تا صبح پانصد ركعت نماز خوانديم و علاوه بر آن دعاهائي نيز خواندند و من تكرار كردم.<br />هفت شبانه روز ميهمان من بود و برنامه هر شب همين بود، روزي از حضرتش پرسيدم: عمر شريفتان چقدر است؟ فرمود: ششصد و بيست سال، هفت روز كه تمام شد فرمود: حسن ميخواهم بروم، گفتم: كجا ميروي؟ اول ناز تو و نياز من است، مرا هم با خود ببر، فرمود: نه نميشود، تا بحال اينطور با كسي نبوده‌ام، هفت شبانه روز مهمانت بوده‌ام، اصرا كردم، فرمود: مصلحت نيست، آنگاه وداع فرمود و رفت.(النجم الثاقب، با تلخيص)<br /><br />دوستان، مولايمان را فراموش نكنيم، با ياد او و دعا براي فرج او دلهايمان را زنده نگهداريم، بي‌وقفه مشغول تهذيب نفوس خود باشيم تا به عنايت حضرتش پيش از ظهور عام ظهوري خاص برايمان حاصل شود، انشآء اللـه.<br />در ضمن مثل هر سال تا آخر ماه مبارك چيزي نمينويسم، اگر عمري بود و توفيقي انشآء اللـه بعد از ماه مبارك.<br /><b><center><SCRIPT language="javascript">get_comment_link(6)</SCRIPT><noscript><a href = "http://rateyourmusic.com/yaccs/commentsn/b=90000025309_and_e=6">&#1606;&#1592;&#1585;&#1576;&#1583;&#1607;&#1610;&#1583;</a></noscript></center></b><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-112753999713961043?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-1126351990698593592005-09-10T17:30:00.000+04:302005-09-10T16:03:10.703+04:30<center><strong>زين العابدين...</strong></center><br /><strong>زين العابدين</strong>، زينت عبادت كنندگان، اين يكي از مشهورترين القاب حضرت علي بن الحسين عليه السلامه، پيامبر فرمود: روز قيامت منادي ندا ميكند: أين زين العابدين؟ زينت عبادت كنندگان كجاست؟ فرزندم علي بن الحسين برميخيزد...<br />هيچ فكر كردين چرا از بين اين همه اهل عبادت آقا امام سجاد داراي اين لقب زيبا هستن؟! حتماً بايد نكته‌اي دركار باشه، ويژگيهائي در وجود نازنين آقا هست كه با توجه به اونها معلوم ميشه چرا اين لقب مختص اين امام همام شده، از جمله بعد كمي و كيفي عبادات حضرت:<br /><strong>بعد كمي</strong>: شبانه روز هزار ركعت نماز، سجده‌هاي طولاني بحدي كه باعث شده بود پيشوني مباركشون پينه ببنده و سالي دوبار اين پينه رو ميبريدن، اونقدر براي مساكين بار به دوش كشيده بودن كه بر شونه‌اشون اثر گذاشته بود...<br /><strong>بعد كيفي</strong>: هنگام نماز چنان از خود بيخود ميشدن كه هيچ توجهي به اطراف نداشتن، وقتي يكي از فرزندانشون در چاه افتاد اصلاً توجه نكردن و وقتي از نماز فارغ شدن كنار چاه نشستن و فرزند رو با دست مبارك بيرون كشيدن، در حال نماز اونقدر آرامش روحي داشتن كه به بدنشون هم سرايت ميكرد و هيچ حركتي نداشتن، فقط اگه بادي ميوزيد لباس حضرت رو حركت ميداد، اين همه عبادات خودشون رو اصلاً بحساب نمياوردن و وقتي ديگران از روي نگراني عرض ميكردن كه آقا كمتر عبادت كنين و كمي استراحت كنين ميفرمودن: اينها كه چيزي نيست، جدم امير المؤمنين خيلي بيشتر از من عبادت ميكرد، بقدري مهربون و رؤوف بودن كه حتي به قاتل پدرشون فرمودن: توبه كن بلكه آمرزيده بشي و اين از عجيبترين جلوه‌هاي رحمت اين آقاي بزرگواره...<br />گفتني زياده ولي بهتره كمتر بگيم و بيشتر عمل كنيم، بهر حال امروز امام حسين روحي فداه بار عام داره و به همه عيدي ميده و شايد بخاطر وجود عزيز شهربانو عليها سلام اللـه به ايرانيها بيشتر عنايت داشته باشه، انشآء اللـه همه دوستان و شيعيان مولا امروز حاجت روا باشن و عيش و عشقشون براه باشه، براي اين آشناي غريب هم دعا كنين.<br /><br /><strong>امروز حسين بن علي دلشاد است<br />زيرا كه ولادت شه سجاد است<br />برخيز كه بار عام برپا كردند<br />بر شاه و گدا ورود آن آزاد است </strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-112635199069859359?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-1125121708453995892005-08-27T11:45:00.000+04:302005-08-27T10:18:28.460+04:30<center><strong>او ميگفت...</strong></center><br />او ميگفت:<br />داشتم نماز ميخواندم، چشمانم بسته بود و حال خوشي داشتم، تا چشم باز كردم ديدم سگي سياه كه بسيار ترسناك و مهيب بود روي ديوار نشسته است، زبانش بيرون بود و مرا نگاه ميكرد، وارده‌اي الهي به قلبم آمد كه او شيطان است، قصد حمله داشت و من سخت ترسيده بودم، ناگهان ياد خدا همه وجودم را گرفت و قلبم آرام شد، سگ را نگاه كردم، ديگر ترس نداشت، يكباره فرار كرد انگار او از من ترسيده بود...<br /><br />من ميگويم: او از خدا ترسيده بود، هرجا ياد خدا باشد غير خدا نيست، <strong>قل جآء الحقّ و زهق الباطل</strong>، اگر دل با خدا بود شيطان را بر انسان سلطه‌اي نيست، <strong>إنّه ليس له سلطانٌ علي الّذين آمنوا و علي ربّهم يتوكّلون.</strong><br />ماه رجب از نيمه نيز گذشت، <strong>وقت را غنميت دان آنقدر كه بتواني</strong>، ميگويند دوستان خدا براي فرارسيدن اين ماه تمام سال را انتظار ميكشند، ماه رجب فصل عشقبازي با خداست:<br /><strong>گر خلوت انس يار خواهي<br />در مجلس يار بار خواهي<br />برخيز كه يار مجلس آراست<br />اسباب طرب همه مهياست<br />مي نوش و سماع شاهدان بين<br />خود عالم غيب را عيان بين...</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-112512170845399589?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-1122712350844477062005-07-30T14:30:00.000+04:302005-07-30T13:14:08.660+04:30<center><strong>سلام سلام...</strong></center><br />دوستان خوبم انشاء اللـه كه همگي خوب و خوش و سلامت باشين، امروز بايد براتون مينوشتم ولي متأسفانه فرصت نشد چون عازم سفر هستم، ناچارم بازم برم شهر سوخته.<br />اگه توقفم طولاني شد سعي ميكنم از همونجا براتون بنويسم،‌ ملتمس دعا از همگي.<br />نظر خواهي رو گذاشتم كه اتباطم با دوستان قطع نشه...<br />يا علي مدد<br />در پناه خدا...<br /><b><center><SCRIPT language="javascript">get_comment_link(5)</SCRIPT><noscript><a href = "http://rateyourmusic.com/yaccs/commentsn/b=90000025309_and_e=5">&#1606;&#1592;&#1585;&#1576;&#1583;&#1607;&#1610;&#1583;</a></noscript></center></b><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-112271235084447706?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-1121490748709762072005-07-16T09:40:00.000+04:302005-07-16T09:42:28.716+04:30<center><strong>شرحي كوتاه...</strong></center><br /><center>(2)</center><br />بين يادداشتها به توضيحات كوتاهي پيرامون بعضي از اشعار جناب حافظ رضوان اللـه عليه برخوردم، خالي از لطف نبود، گفتم گهگاهي هم از آنها براي دوستان بنويسم:<br /><br /><strong>حقّا كه در زمان برسد مژده امان<br />گر سالكي به عهد امانت وفا كند...</strong><br /><br />گويا اشاره است اولاً به كريمه: <strong>إنا عرضنا الأمانه علي السّموات و الأرض و الجبال فأبين أن يحملنها و أشفقن منها و حملها الإنسان إنّه كان ظلومًا جهولًا.</strong> (احزاب، 72)<br />و ثانياً به كريمه: <strong>ألم أعهد إليكم يا بني‌آدم أن لاتعبدوا الشّيطان إنّه لكم عدوّ مبين و أن اعبدوني هذا صراط مستقيم.</strong> (يس، 60 و 61)<br />و گويا <strong>امان</strong> همان صراط مستقيم است كه هيچ كجي و كاستي ندارد و هيچ ظلمت و كدورتي در آن يافت نميشود و هيچ اندوه و اضطرابي در آن متصور نيست و البته اين فقط يك راه است و بس چنانچه قرآن همواره صراط مستقيم را به لفظ مفرد آورده است.<br />و منظور اين است كه اگر سالكي به آن عهد كه در ازل و روز الست بسته است وفا نمايد به محض وفا امان حاصل است و مؤيد مطلب آنكه حضرت حق در قرآن فرموده است: <strong>أوفوا بعهدي اُوف بعهدكم</strong>، يعني شما به عهد خود كه همان اطاعت و بندگي محض و خالص من است وفا كنيد من نيز به عهد خود وفا نموده و شما را به نهايت كمال ميرسانم، بلكه شما را به شرف وصال خويش مشرف ميكنم، چرا كه امان محض و بي غلّ و غشّ همان وصال حضرت حق جلّ و علا است كه به غير از طي نمودن صراط مستقيم به هدايت استاد كامل ميسر نميشود، خداون روزي فرمايد انشاء اللـه.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-112149074870976207?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-1120283596374971392005-07-02T10:20:00.000+04:302005-07-02T10:23:16.380+04:30<center><strong>از خاطرات سفر...</strong></center><br />سلام سلام...<br />دريا مثل هميشه برايم آرامش نداشت، خودش آبي بود اما ساحلش سياه، البته نه سياه يكدست، سياه رنگارنگ، همه چيز آنجا بود جز خدا، ديگر خدا هم براي ما تعريف جديدي پيدا كرده كه خودمان ساخته‌ايم تا همه كارهايمان را براحتي توجيه كنيم...<br />دو شب ميهمان روستائي در اطراف انزلي بودم، چند نفري شنبده بودند و به ديدنم آمدند، روستائي نبودند، هر كدام از جائي به آنجا مهاجرت كرده بودند، ظاهرشان شايد جالب نبود اما دلهايشان يكدنيا صفا داشت، مهندس گريه ميكرد، نميدانم چرا؟ آن يكي كه راننده تريلر بود از امام هشتم ميپرسيد، ديگري كه شير فروش بود بيشتر تماشا ميكرد...<br />دختركي هم ميهمان آن خانه بود كه با تمام كوچكي سخت بزرگ بود، خداوند گاهي طرفه لطائفي را رو ميكند كه انسان مدتها در حيرت ميماند...<br />مرداب انزلي مرا ياد جنگ و جبهه و نيزارهاي جنوب انداخت، قايقران ميگفت بعضي فيلمهاي جنگي را اينجا ميسازند، مرداب وهم خاصي داشت، سكوتش حرف داشت من زبانش را نميدانستم...<br />كنار دختران و پسراني كه حريصانه چشمها را از هم پر ميكردند نماز خواندم، بعضي خنديدند، بعضي تماشا كردند و چندتائي سخت شرمنده شدند و من بيشتر از همه خجالت كشيدم، از خدا، از خودم...<br />تهران خسته‌ام كرد، اگر زيارت سيد الكريم نبود از پا افتاده بودم، اينبار بر مزار <strong>طيب</strong> هم رفتم و فاتحه‌اي خواندم، تا دلتان بخواهد باصفا بود...<br />زيارت حضرت معصومه سلام اللـه عليها و جمكران قابل وصف نيست، جاي همگي خالي، بيابانهاي جمكران غربت خاصي داشت كه اهلش ميدانند، متأسفانه مردم ميعادگاه مولاي غريب را با تفريحگاه اشتباه گرفته‌اند، ما جماعت هيچ‌جا نميخواهيم دست از دنيا برداريم...<br />بگذريم، حرف زياد دارم، حال و مجالي نيست.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-112028359637497139?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-1118928970746473722005-06-16T17:57:00.000+04:302005-06-16T18:06:10.750+04:30<center><strong>سلام...</strong></center><br />انشاء اللـه كه همگي خوب و خوش باشين...چند روزي نيستم گفتم خبر بدم كه كسي منتظر نباشه، انشاء اللـه بعد از سفر اگه عمري بود در خدمتم، يا علي...<br />همگي در پناه خدا<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-111892897074647372?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-1117858867453516862005-06-04T10:20:00.000+04:302005-06-04T08:52:25.643+04:30<center><strong>ياران غريب...</strong></center><br /><center>(1)</center><br />گوشي را كه برداشتم خانم جواني گفت: ببخشيد منزل آقاي آشنا؟ گفتم: بله بفرمائيد، گفت: گوشي خدمتتون باشه...<br />بعد از چند لحظه خانم مسني سلام و عليك كرد و گفت: آشنا جان خودت هستي؟ گفتم: بله بفرمائين، گفت: حتماً من رو يادت رفته پسرم، من مادر شهيد قيدي هستم، مسعود قيدي، يادت مياد؟!<br />اشك در چشمانم حلقه زد و بغض گلويم را فشرد، مكثي كردم و گفتم: مگه ميشه يادم بره حاج خانوم؟! شما خوبين انشاء اللـه؟ <br />آهي كشيد و گفت: شكر خدا بد نيستم، ديگه از وقتي باباي بچه‌ها به رحمت خدا رفته تنها زندگي ميكنم – وتازه من فهميدم پدر مسعود فوت كرده - بچه‌ها هم سر خونه زندگي خودشون هستن، خيلي وقته دنبال شماره‌ات هستم، از خيليها پرسيدم، بالأخره امشب پيدا كردم، گفتم يه زنگي بزنم احوالت رو بپرسم...<br /><br />او ميگفت و من در خاطرات خود غرق ميشدم، مسعود جواني به تمام معنا نجيب و باحيا بود، نجابت از سيماي نورانيش ميباريد، شروع آشنائي ما به زمان جنگ برميگشت، درست يادم نيست اولين بار او را كجا ديدم، يا گلزار شهداء بود يا هيئت، هيئت عشاق الحسين شميران، خيلي زود با من صميمي شد، آن روزها سطح زندگي من خيلي پائينتر از الآن بود و مسعود هميشه به من ميگفت: دلم ميخواد مثل تو زندگي كنم، اينجوري آدم سبك سبكه، هر لحظه كه بخواد پرواز كنه ميتونه...<br />يادم ميايد آن روزها موهاي من برخلاف اين روزها بلند بود و مسعود با من شوخي ميكرد و ميگفت: موهاي امام حسني رو عشق است...<br />وقتي منطقه بود برايم نامه ميداد، نامه‌هايش را هنوز دارم، اوقاتي هم كه برميگشب شبهاي هيئت ميديدمش، هميشه موقع تمام شدن جلسات به من ميگفت: بچه‌ها مراعات نميكنن و اين سر و صداي موتورها مردم رو اذيت ميكنه...براي همين موتور خودش را خاموش تا خيابان اصلي مياورد و بعد روشن ميكرد.<br />هر بار به جبهه ميرفت به من ميگفت: دعا كن اين بار ديگه شهيد بشم، و من صادقانه برايش دعا ميكردم بي‌آنكه بدانم فراقش سخت دشوار است، آخرين باري كه خدا حافظي كرد زياد طول نكشيد كه خبر شهادتش را برايم آوردند، شهيد مفقود الأثر...<br />سالها بعد از اتمام جنگ وقتي ديگر من تهران نبودم بقاياي جسدش را آوردند و من سالها بعد از آن غريبانه بر مزارش نشستم، تا كسي او را نشناسد نميفهمد مسعود چه جوانان نازنيني بود...<br /><strong>رحمه اللـه عليه رحمه واسعه.</strong><br /><br />و حالا من به او فكر ميكنم، به او كه خود را عاشقانه قرباني خدا كرد و اينك من و امثال من ريزه‌خوار بساط جانفشاني او و امثال او هستيم، حالا چه ميكنيم و چقدر قدردان آنهائيم خدا ميداند و بس!!! بدون شك همه ما روزي بايد جوابگو باشيم و بدانيم كه حساب و كتاب سخت دقيق است، آه كه اين روزها چيزهائي ميبينم و ميشنوم كه انگار داغ اين همه شهيد يكجا بر جانم آتش ميزند، آهـــــاي دورويان پرمدعا، آهـــــاي خونخواران گرگ صفت، آهـــــاي مرفهان بي‌درد، آهـــــاي برج نشينان بي‌تقوا، آهـــــاي چاپلوسان دوره‌گرد، آهـــــاي خوش صورتان بدسيرت، آهـــــاي حرام خوران سجاده نشين، آهـــــاي مؤمنان دين فروش، آهـــــاي مردنمايان بي‌غيرت، آهـــــاي عشرت زدگان دنيا طلب، آهـــــاي زراندوزان كينه‌توز، آهـــــاي امينان خيانتكار، آهـــــاي صالحان جنايت‌پيشه، آهـــــاي نان به نرخ روز خورها، آهـــــاي ... آهـــــاي ... آهـــــاي ...<br /><br />صدايم بجائي نميرسد ميدانم، ميگويند: بيچاره هذيان ميگويد، ديوانه شده، خدا شفايش دهد...اما يادمان باشد:<br /><strong>پا روي خون گذاشته‌ايم و خون پاگير همه خواهد شد!!!</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-111785886745351686?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-1116668188766089352005-05-21T15:35:00.000+04:302005-05-21T14:06:28.770+04:30<center><strong>نامه‌اي براي خدا...</strong></center><br /><center>(3) <a href="http://khalvateons.blogspot.com/2003_06_01_khalvateons_archive.html#105704211419861673">(2)</a> <a href="http://khalvateons.blogspot.com/2003_02_01_khalvateons_archive.html#88527238">(1)</a></center><br />سلام خدا...گر چه خودت سلامي، سلام از توست و بسوي توست اما چيز ديگري براي شروع بلد نيستم.<br />با اينكه بدون شك روسياهترين و زيانكارترين بنده تو هستم اما خدا ميداند...يعني خودت ميداني كه از داشتن خدائي چون تو بي‌نهايت مسرورم و از اينكه نتوانسته‌ام بنده خوبي برايت باشم سخت شرمنده‌ام، بخودت قسم شرمنده‌ام، شرمنده‌ام، شرمنده‌ام...<br /><br />خداي من، چند وقتي است كه نميدانم و نميفهمم داري با من چه ميكني؟! خيلي فكر كرده‌ام خيلي، به اين نتيجه رسيدم كه يا مرا بحال خود واگذارده‌اي و يا داري با لطف و احسانت، با جود و كرمت، با پرده پوشي و صبرت آنقدر شرمنده‌ام ميكني تا از فرط خجلت دست از گناه بردارم و آدم شوم، كاش بشوم، كاش بشوم...<br /><br />خداي من، چقدر تو مهرباني و من دل سنگ و بدرفتار، چقدر تو بخشنده‌اي و من بخيل و بدكردار، ميداني خدا، پرده پوشيت حيرانم كرده، اين همه گناه، اين همه نافرماني، اين همه زشتي، اما باز تو ميپوشاني، ميبخشي، خدايا خدايا ميدانم ميدانم بدترين بنده تو من هستم اما هنوز نااميد نيستم، هنوز در انتخاب تو و غير تو، تو را ميخواهم، تو را دوست دارم، تو را ميخوانم، خداي من، چقدر خوب است كه هنوز به من اجازه دعا ميدهي، هنوز نام زيبايت بر زبانم هست، اين هم از نهايت لطف و عطوفت توست.<br /><br />به آسمان كه نگاه ميكنم انگار چشمان هميشه بيدار تو را ميبينم كه مرا و همه را مينگرد، خوشحالم كه همه چيز در برابر ديدگان توست، بدحالم كه در برابر تو گناه ميكنم، انگار گاهي چشمانت رو ميبندي كه بندگانت با خيال راحت گناه كنند، فرشتگانت را دستور ميدهي كه چيزي ننويسند، ميدانم ميدانم كه بسياري از معاصي مرا فقط خودت ميداني، به حرمت چشمهاي هميشه نگرانت چشمانم گريان است، مرا ببخش...<br />ديگر توان گفتن و نوشتن ندارم، حرفهايم را ميداني، باشد براي بعد...فدايت فدايت فدايت...<br />در پناه خودت<br />بنده روسياه تو: آشنا<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-111666818876608935?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-1115445012033045452005-05-07T11:50:00.000+04:302005-05-07T10:20:12.036+04:30<center><strong>شرحي كوتاه...</strong></center><br /><center>(1)</center><br />بين يادداشتها به توضيحات كوتاهي پيرامون بعضي از اشعار جناب حافظ رضوان اللـه عليه برخوردم، خالي از لطف نبود، گفتم گهگاهي هم از آنها براي دوستان بنويسم:<br /><br /><strong>مريد پير مغانم ز من مرنج اي شيخ<br />چرا كه وعده تو كرديّ او بجا آورد...</strong><br /><br />گويند: منظور از پير مغان مولانا أمير المؤمنين عليه السلام و منظور از شيخ آدم أبو البشر علي نبينا و آله و عليه السلام است، پس خطاب به آدم گويد: تو وعده كردي كه گندم نخوري ولي مولاي ما علي عليه السلام نخورد با آنكه وعده نداده بود، فلذا در مقام تبعيت و ارادت من مريد او هستم.<br /><br />و ديگر اينكه مراد از پير مغان حضرت أبا عبد اللـه الحسين عليه السلام است كه در مقام فداء از نور ديده و ثمره فؤاد خود حضرت عليّ أكبر سلام اللـه عليه گذشت و مراد از شيخ حضرت ابراهيم عليه السلام است كه در مقام ذبح فرزندش اسمعيل گوسفندي را قرباني نمود، پس خطاب به حضرت ابراهيم گويد: وعده ذبح فرزند تو كردي ولي مولاي شهيد ما حسين بن علي بجا آورد.<br /><br />ديگر اينكه مراد از پير مغان استاد كامل و مرشد طريق است و مراد از شيخ علمائي هستند كه از ظواهر قدمي فراتر نگذاشته و به باطن شريعت رسولخدا نرسيده‌اند، پس خطاب به آنها گويد: بهشت و حور و قصور و لقاء حضرت حق را تو وعده كردي و بيش از اين نتوانستي ولي پير معان و استاد كامل همه اينها را در همين نشأه براي من حاصل فرمود، پس آنچه تو وعده كردي او بجا آورد.<br /><br />كلام آخر اينكه راه بسوي خدا براي همه باز است و مرشد طريق كه والي ملك ولايت است و به نيابت عام از طرف صاحب ولايت از نفوس مستعد دستگيري ميكند بواسطه تربيت الهي خود همه حقائق و بهشت و دوزخ را بتدريج در نفس سالك متجلي ميكند و آدمي در همين دنيا عالم برزخ و قيامت خود را طي ميكند، خداوند روزي كند انشاء اللـه.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-111544501203304545?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-1114228235841251272005-04-23T08:19:00.000+04:302005-04-23T08:20:35.846+04:30<center><strong>خاطرات سفر...</strong></center><br />حدود يك سال و نيم ميشد كه مسافرتي نرفته بودم، قبلاً اسم تهران رو گذاشته بودم <strong>شهر سوخته</strong>، اينبار ديدم خيلي خيلي سوخته‌تر از قبله، انگار ديگه خاكستر شده و فقط يه باد شديد ميخواد كه اين شهر رو بالكل نابود كنه، آدم وقتي خوب دقت ميكنه ميبينه ديگه مسأله مسأله بد‌حجابي و بي‌حجابي نيست بلكه مسأله بي‌حيائيه كه تقريباً همه شهر رو در خودش گرفته، البته هيچ شكي نيست كه اين حال و وضع عواملي داره، انسان با تمام روسياهي و گنهكاري باز هم دلش بحال همنوعان خودش كه سفت و سخت در دامهاي رنگارنگ شيطان گرفتار شدن ميسوزه اما چه ميشه كرد؟!<br />تقريباً بيشتر افراد رو گرفتار يك مغالطه خوش خط و خال ديدم كه مثل خوره همه اعتقاداتشون رو خورده و تباه كرده، ميگن: آقا دلت پاك باشه به اين حرفها نيست! بظاهر حرف قشنگيه ولي در حقيقت يه مغالطه است و يه بهانه براي در رفتن از زير بار بندگي خدا، آخه ميشه كسي دلش پاك باشه و به حرفها و دستورات خداي خودش توجه نكنه؟؟؟ هر دلي كه پاكتره بيشتر به خدا و رضاي خدا و احكام دين خدا توجه داره، بگذريم.<br /><br />مثل بيشتر مواقع سري به بهشت زهراء زدم، به زيارت كساني رفتم كه بايد ميرفتم از جمله <a href="http://forozan.persianblog.com">فروزان</a> دختر 16 ساله‌اي كه به نظر حقير مسؤولين سايت <strong>كلكده</strong> مسؤول مرگ اين سيده معصوم هستن و بدون شك در روز قيامت بايد جواب اجداد طاهرين اين دختر معصوم رو بدن، فروزان در خاك خفته و اونها همچنان مشغول عيش و عشرتهاي ظلماني خودشون هستن، خداوند همه ما رو هدايت كنه انشاء اللـه.<br />بر مزار <a href="http://khalvateons.blogspot.com/2003_06_01_khalvateons_archive.html#95744673">سيده</a> هم حاضر شدم، اونجا هميشه يه غربت خاصي داره...<br />چيزي كه در بهشت زهراء اين دفعه خيلي به چشمم اومد و تعجب‌آور بود سر و وضع افتضاح بسياري از زنان و دختران بود، هر چه فكر كردم چطور انسان راضي ميشه در قبرستان كه تجليگاه مرگ و نابوديه اينطور حاضر بشه به جائي نرسيدم، انگار نه انگار كه مرگ براي ما هم هست و روزي نه چندان دور ما رو هم در زير خروارها خاك دفن ميكنند!!! خدايا بحق خوبان درگاهت ما رو بخودمون بيار...<br /><br />در اين سفر موفق به ديدار بعضي از دوستان و سروران شدم كه خيلي برام دلچسب و بياد موندني بود، نميدونم اونها چه احساسي داشتن ولي براي حقير خيلي خوب بود، يكي از سروران عزيز كه مدتها بود شوق ديدنشون رو داشتم فقط براي ديدار كوتاهي با من بي‌لياقت راه دوري رو طي كرده بودن و من شرمنده شدم، ميگفتن: هميشه موقع اذان به ياد شما و <a href="http://nale.persianblog.com">ريحانه</a> كوچك ميفتم و دعا ميكنم، خدا رو شكر كردم كه با تمام روسياهي هنوز در دل بندگان خوب خدا جائي دارم، الحمد لله.<br />يكي از وبلاگنويسان نسبتاً قديمي و كم سن و سال هم با مادرشون تشريف آورده بودن، گر چه ميگفتن خيلي روسياه و گنهكار هستن و اصرار هم داشتن ولي بسيار پاك و مصفا بودن، انگار اشتباهاتي كه به قول خودشون داشتن هيچ به قلبشون سرايت نكرده بود، با ديدار اينها آدم از خودش شرمنده ميشه، خدا كمكمون كنه انشاء اللـه.<br />روزهاي آخر يكي از بازيگران بسيار مشهور سينما هم تشريف آوردن كه به دلايلي اسمشون رو نميگم، ديدار ايشون هم برام خيلي جالب بود خيلي، عليرغم محيط سياه سينما و بازيگري كه فكر نكنم كسي منكرش باشه بسيار قلب پاكي داشتن و تشنه عشق و محبت پروردگار بودن، يه جمله خيلي قشنگ گفتن كه خيلي به دلم نشست، گفتن: هميشه سعي ميكنم پاك جلوي دروبين برم، خيلي جمله زيبائيه، حقير هم بهشون عرض كردم: خوبه كه همه سعي كنيم در مقابل دوربين خدا هم پاك حاضر بشيم...<br /><br />چندباري هم توفيق زيارت حاصل شد، يكبار كه در امامزاده صالح شميران بودم پيرمردي اومد و در گوشم با حالت سؤالي گفت: حق است لا إله إلا اللـه؟ گفتم: حق است، گفت: حق است محمد رسول اللـه؟ گفتم: حق است، گفت: حق است علي وليّ اللـه؟ گفتم حق است، گفت: عشق است؟ گفتم: عشق است، دوباره گفت: عشق است گفتم: عشق است، بعد خواهشي ازم داشت كه چون من رو به مولا قسم داد قبول كردم، معمولاً جاهاي زيارتي كه ميرم آدمهاي بظاهر ديوونه ميان پيشم، حتماً شباهتي بين ما هست كه گفتن: ديوانه چون ديوانه ببيند خوشش آيد...<br /><br /><a href="http://khalvateons.blogspot.com/2003_06_01_khalvateons_archive.html#95243672">بانوي هشت ساله</a> رو هم زيارت كردم، حالا ديگه ده ساله شده بود و الحمد لله همون روح پاك و چشم باز رو داشت، <a href="http://khalvateons.blogspot.com/2003_10_01_khalvateons_archive.html#106671819691054681">آقا سعيد</a> پخته‌تر از قبل بود و كمي از مكاشفاتش رو برام تعريف كرد كه شايد يه وقتي لابلاي حرفهام بيان كنم...خوب ديگه خسته‌اتون نكنم.<br />راستي تا يادم نرفته به دلايل مختلفي <strong>اين وبلاگ از ا ين به بعد يك هفته در ميون روزهاي شنبه به روز ميشه</strong>، انشاء اللـه.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-111422823584125127?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-1113634605311905982005-04-16T11:23:00.000+04:302005-04-23T08:17:38.616+04:30<center><strong>سلامي چو بوي خوش آشنائي...</strong></center><br />سلام دوستان خوب و مهربونم، انشاء اللـه كه همگي خوب و خوش و سلامت باشين و دلتون به نور عشق خدا گرم و روشن باشه...<br />من تازه برگشتم و هنوز آماده نوشتن نيستم، فقط خواستم سلامي عرض كنم و از توجهات و محبتهاي صميمانه همه دوستان تشكر كنم، از همه‌اتون ممنونم، خدا به همه شما خير و بركت و رحمت عنايت كنه، انشاء اللـه.<br />اگه خدا بخواد هفته ديگه از خاطرات سفر براتون مينويسم، فعلاً شهادت حضرت امام حسن عسگري سلام اللـه عليه رو تسليت عرض ميكنم و نيز بخاطر هلاكت طاغوت و همچنين شروع امامت حضرت صاحب روحي فداه تبريك ميگم.<br />تا هفته بعد در حفظ و امان خداوند باشين...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-111363460531190598?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-1110005959754172202005-03-05T11:00:00.000+03:302005-03-05T10:30:34.563+03:30<center><strong>آخرين بازمانده فاطيما...</strong></center><br /><center>(2)</center><br />سلام دوستان، انشاء اللـه كه همگي خوب و سلامت هستين، امروز دومين و آخرين قسمت <strong>آخرين بازمانده فاطيما</strong> رو براتون مينويسم، در ضمن ديگه تا پايان ماه صفر چيزي نمينويسم، انشاء اللـه اگه عمري و توفيقي بود اوائل ماه نوراني ربيع الأول باز هم در خدمت هستم.<br /><br /><em><strong>قسمت دوم:</strong></em><br />خانم لوسيا بر خلاف انتظار خيلي سرحال بود و سنش به 96 سال نميخورد، چهره‌اي نوراني و سيمائي مصفا داشت، حجاب هر سه راهبه كامل بود، از چهره خانم لوسيا آثار صدق و صفا و پاكي طينت مشهود بود،‌ بر خلاف اربابان كليسا هيچگونه تكبر و غروري در او ديده نميشد...<br />حقير از ابتداء مشغول ذكر بودم، او گفت: ما و شما مسلمانان خيلي بهم نزديك هستيم، همه ما از خدا هستيم و در ايمان و عشق و انتظار يكي هستيم و مشتركيم.<br />حقير گفتم: همه ما از خداي واحدي هستيم و در اين دنيا در حركتيم و بايد مشغول مجاهده باشيم تا بخدا برسيم.<br />خانم لوسيا كه گويا از اين كلام مشعوف شده بود با خوشحالي گفت: ما همين الآن هم در نزد خدا هستيم.<br />حقير گفتم: حضرت فاطمه و حضرت مريم سلام اللـه عليهما دو بانوي مقدسي هستند كه ما به هر دو بزرگوار معتقديم.<br />او گفت: فاطمه حلقه اتصال ما و شماست و نبايد باعث افتراق ما شود، همه ما از يك خدائيم و مسيح پيامبر خداست و مريم مادر اوست و خدا پدر مقدس اوست.<br />حقير گفتم: فاطمه حلقه اتصال همه عالم است...<br />در اين لحظه خانم سلينا هدايائي را از طرف خانم لوسيا به حقير داد و حقير نيز متقابلاً هدايائي تقديم كردم، از جمله يك قرآن به زبان انگليسي و يك نهج البلاغه به زبان پرتغالي و گفتم: اين كتاب آسماني ما قرآن است و من بعضي از آياتي را كه در مورد مسيح و مريم عذراء است علامت گذاري كرده‌ام و اين كتاب نيز سخنان شوهر همان فاطمه است...<br />خانم لوسيا قرآن و نهج البلاغه را با احترام خاصي در پيش روي خود گذاشت...يكي از همراهان عكسهائي نيز گرفت.<br />حقير همانطور كه ذكر ميگفتم گهگاهي هم به خانم لوسيا نگاه ميكردم و ميديدم بقدري حالت بهجت و مسرت دارد كه گويا در پوست خود نميگنجد، در اينجا او در حاليكه به ذكر گفتن حقير با تسبيح توجه داشت گفت: ما هم از اينها داريم و آنچه كه شما با آن ذكر ميگوئيد شبيه همان چيزي است كه ما استفاده ميكنيم.<br />حقير احساس كردم دوست دارد تسبيح را در دست بگيرد بنابر اين آنرا به ايشان دادم و چون متوجه شدم به آن علاقمند است آنرا به او هديه كردم و گفتم: ما با اين تسبيح ذكر خدا ميگوئيم و بر انبياء الهي درود ميفرستيم.<br />جالب اينكه اين تسبيح از كربلاء آمده بود و صبح هنگام حركت فراموش كرده بودم آنرا بردارم و درست چند لحظه قبل از حركت بيادم آمد، حال معلوم شد اين تسبيح مبارك نزد حقير امانت بوده و اينك به صاحبش رسيد.<br />خانم لوسيا گفت: من نيز تسبيحي را كه با دست خودم درست كرده‌ام به شما هديه ميدهم، يكي از راهبه‌ها رفت و آنرا آورد، لوسيا از جا برخاست و تسبيح را به حقير داد، بيدرنگ صليب آنرا در دست چپ مستور كردم و مشغول ذكر شدم.<br />او گفت: شما كه اينطور ذكر ميگوئيد مرا بياد ذكر گفتن خودم انداختيد، در طفوليت در شهر فاطيما همينطور سريع مشغول ذكر بودم و ميگفتم: وا ماريا وا ماريا وا ماريا، va maria...آنقدر گفتم كه آن بانو خودش آمد...<br />در اينجا چند تسبيح ديگر كه راهبه‌ها ساخته بودند آوردند و خانم لوسيا آنها را به همراهان هديه كرد...<br />خانم سلينا گفت: خواهر لوسيا روز شنبه 96 ساله ميشود، حقير گفتم: ما براي سلامت ايشان دعا ميكنيم و ايشان هم براي ما دعا كنند، خانم لوسيا گفت: من هميشه براي همه دعا ميكنم، ما همه برادر و خواهر هستيم.<br />او از وقتي براي اهداء تسبيحها برخاسته بود ديگر ننشت و همينطور با يك حالت سرور و شعف زائد الوصفي ايستاده بود، حتي حقير گفتم: از حضور شما تشكر ميكنم و همين قدر براي من كافيست،‌ شما اگر خسته هستيد تشريف ببريد.<br />او گفت: نه خسته نيستم و ميخواهم بمانم.<br />او در ضمن صحبتها گفت: ما در بهشت همديگر را ملاقات ميكنيم و در آنجا كسانيرا ميبينيم كه انتظارش را نداشتيم.<br />حقير ساكت بودم و چيزي خاصي نگفتم،‌ متوجه شدم انگار منتظر جوابي هستند، گفتم: انشاء اللـه انشاء اللـه.<br />خانم سلينا گفت: اين كلمه را ما هم ميگوئيم، ما ميگوئيم اوشا اللـه اوشا اللـه، سلينا از طرز برخورد خانم لوسيا با ما متعجب بود و خودش نيز كاملاً مشعوف و ذوق زده بنظر ميرسيد...<br />به خانم لوسيا گفته شد كه ما از اينجا به فاطيما ميرويم، بسيار مسرور شد و به حقير گفت: سلام مرا برسانيد، گفتم: چشم انشاء اللـه ميرسانم، شما نيز سلام مرا به آن بانوي مقدس برسانيد، او با احترام خاصي دست خود را بر سينه گذاشت و با حالت ابتهاج گفت: ميرسانم.<br />به او گفته شد: اگر ممكن است از خاطرات ديدار با آن بانوي مقدس براي حقير بگويد، خانم سلينا گفت: معمولاً چيزي تعريف نميكنند و دوست ندارند بگويند، اما برخلاف انتظار مطالبي براي حقير گفتند كه سلينا سخت متعجب شده بود.<br />...حقير اسم كوچك خود را گفتم و اسم رسولخدا را نيز گفتم و افزودم: من براي شما دعا ميكنم شما هم براي من دعا كنيد.<br />او گفت: با اين اسم آشنا هستم و در اين مورد چيزهائي خوانده‌ام و شما را نيز دعا ميكنم.<br />خانم لوسيا هيچ علاقه‌اي به پايان ملاقات نداشت و همينطور مبتهج و مشتاق ايستاده بود، گاهي صحبت ميكرد و گاهي با حالت خاصي فقط تماشا ميكرد، حقير بجهت مراعات حال او ترجيح دادم ملاقات را تمام كنم، از او تشكر كردم و از اطاق خارج شدم، او تا خروج آخرين نفر از اطاق همچنان ايستاده بود و دست تكان ميداد، در لحظات وداع وقتي به چهره او نگاه كردم يكدنيا مسرت و ابتهاج و شور و نشاط ديده ميشد...<br />دو روز بعد وقتي براي تشكر با آنجا تماس گرفته شد خانم سلينا گفت: خواهر لوسيا از ملاقات با شما بسيار خوشحال است و در اين دو روز بيشتر وقت خود را براي مطالعه آن دو كتاب صرف ميكند...<br />خداوند او را رحمت كند و مورد دستگيري حضرت صديقه طاهره سلام اللـه عليها قرار دهد.<br />كلام را با ذكر اين نكته تمام ميكنم كه مسيحيت كنوني سخت از نظر معنوي خالي و بي‌روح است و براي همين وقتي از اين قبيل اتفاقات در ميان آنها رخ ميدهد تا اين حد برايشان جالب توجه ميشود و افرادي مثل خانم لوسيا قديس شمرده ميشوند، حقير به جرأت ميتوانم بگويم امثال اينگونه تجليات و مكاشفات در شيعه صد چندان است و از بس زياد است ديگر براي همه عادي شده، خداوند همه ما را از شيعيان حقيقي و خالص و مخلص حضرت مولي الموالي امير المؤمنين سلام اللـه عليه قرار دهد، انشاء اللـه.<br /><b><center><SCRIPT language="javascript">get_comment_link(4)</SCRIPT><noscript><a href = "http://rateyourmusic.com/yaccs/commentsn/b=90000025309_and_e=4">&#1606;&#1592;&#1585;&#1576;&#1583;&#1607;&#1610;&#1583;</a></noscript></center></b><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-111000595975417220?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-1109414512832830562005-02-26T13:45:00.000+03:302005-02-26T14:11:52.836+03:30<center><strong>آخرين بازمانده فاطيما...</strong></center><br /><center>(1)</center><br />حدود دوسال پيش <a href="http://khalvateons.blogspot.com/2003_04_01_khalvateons_archive.html#91763326">چند جمله‌اي</a> در مورد شهر فاطيما و ديدار با خانم <strong>لوسيا داس سانتوس</strong> نوشته بودم، خبر فوت او را امسال در همان ايامي دريافت كردم كه به ديدارش رفته بودم، خدايش رحمت كند.<br />بعضي از دوستان در اين دوسال مكرر از حقير خواسته بودند تا در مورد فاطيما و ملاقات خود با خانم لوسيا مطالبي بنويسم و حقير وعده آينده را ميدادم، گويا ديگر آن آينده فرارسيد، البته مشروح مطالب گفتني و نوشتني نيست، خلاصه‌اي را در دو قسمت براي همه دوستان عرض ميكنم:<br /><br /><em><strong>قسمت اول:</strong></em><br />...قرار ملاقات روز يكشنبه 12 محرم الحرام 1424 ساعت 11 صبح در كليسا و دير سانتا ترزا (carmelo de santa teresa) در شهر كوئيمبرا (coimbra) واقع در 170 كيلومتري شمال ليسبون بود...راهبه نسبتاً مسني با احترام در را گشود و حقير با گفتن هداكم اللـه بعنوان سلام و تحيت وارد شدم، ابتداء از كليساي كوچك آنجا ديدن كرديم و حقير با ديدن تمثال حضرت مسيح ابتداء به حضرت صاحب روحي فداه عرض سلام كردم و بعد به مسيح و بعد صلوات بر حضرت صديقه طاهره بر زبانم جاري شد كه: <strong>اللهم صلّ علي فاطمه و أبيها و بعلها و بنيها و السّرّ المستودع فيها بعدد ما أحاط به علمك...</strong><br />ما را به اطاقي هدايت كردند كه با يك پنجره مشبك چوبي دو قسمت شده بود، خانم سلينا راهبه جواني كه منشي خانم لوسيا بود به ما خوش آمد گفت و اينطور ابراز كرد كه: همانطور كه قبلاً هم گفته بودم خواهر لوسيا قادر بر ملاقات نيست و ملاقاتهاي ايشان زير نظر پاپ انجام ميشود، امروز هم قصد دارد با خانواده خود ديدار داشته باشد و من در مورد آمدن شما دوبار به او گفته‌ام ولي چيزي نگفته است، به او گفته شد: ايشان از يكي از شهرهاي مقدس ايران آمده و فقط به قصد ديدار با خانم لوسيا در اين محل حاضر شده است...خانم سلينا با لحني صميميتر گفت: من براي بار سوم به ايشان ميگويم، قبل از خروج از اتاق مجسمه بزرگي را بطرف ما چرخاند و افزود: آن بانوي مقدس به همين كيفيت تجلي كرده است، اين مجسمه بانوئي را نشان ميداد در سنين جواني، شايد بين 16 تا 18 سال كه چادر سفيدي بر سر و تسبيحي نيز در دست داشت...<br />حقير تا آن لحظه چندان حساسيتي به اين ديدار نداشتم ولي با شنيدن اين حرفها احساس كردم اگر بدون ملاقات از آنجا برويم شايد بنوعي ما در اين واقعه مغلوب بوده‌ايم، فلذا قلباً به حضرت صاحب روحي فداه متوسل شدم و عرض كردم: آقا جان ما شيعه شما هستيم و دلمان ميخواهد غلبه از اينطرف باشد.<br />حدود 10 دقيقه‌اي گذشته بود كه در باز شد و خود خانم لوسيا عصا زنان به اتفاق سلينا و يك راهيه ديگر با يك حالت شوق و شادي خاصي وارد شد، قبل از اينكه روي صندلي بنشيند همانطور كه جلو ميامد با اشاره به حقير گفت: من هم براي ديدن ايشان آمده‌ام...<br />ادامه دارد...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-110941451283283056?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-1108798285727678062005-02-19T11:30:00.000+03:302005-02-19T11:01:25.730+03:30<center><strong>السلام عليك يا أبا عبد اللـه...</strong></center><br />سلام...و اما بعد، اگر احساس ميكنيد سرمايه عمر خود را به رايگان باخته‌ايد، اگر فكر ميكنيد ديگر كارتان از كار گذشته، اگر آنقدر گناه كرده‌ايد كه حد و حصر ندارد، اگر از فرط آلودگي روي آنرا نداريد كه سر به آسمان بلند كنيد، اگر همه خوبان عالم شما را از خود طرد كرده‌اند، اگر تمام درها به رويتان بسته شده، اگر ظلمت تمام وجودتان را گرفته، اگر درمانده و وامانده شده‌ايد، اگر بن‌بست را با تمام وجود لمس ميكنيد، اگر تمام گناهان صغيره و كبيره را مرتكب شده‌ايد، اگر هزار بار و بلكه بيشتر توبه شكسته‌ايد، اگر سالهاست از خانه مولاي خود فرار كرده‌ايد، اگر روي بازگشت نداريد، اگر وجود خود را از فرط گناه سبب نزول عذاب ميدانيد و هزار اگر ديگر دو چيز را از من بپذيريد و شك نكنيد:<br />اول اينكه كسي هست كه وضعش از شما خرابتر است و او بدون شك منم.<br />دوم اينكه با تمام اين حرفها كسي هست كه شما و بلكه مرا ميپذيرد، تعجب نكنيد، بخدا قسم راست ميگويم ميپذيرد، خوب هم ميپذيرد، ميدانم اگر نامش را ببرم دلتان ميلرزد و اشك در چشمانتان حلقه ميزند...<br />آري او كه شما و من بدتر از شما را ميخواند و مينوازد مولاي من و شما، <strong>سيد شهيدان عالم آقا حسين بن علي است...</strong>هر وقت به جائي رسيديد كه هيچكس جوابتان را نداد بخداي حسين قسم كه او جواب ميدهد، باور نداريد امتحان كنيد، آخر بساط آقايمان حسين با همه فرق دارد و بايد فرق داشته باشد...و اللـه و باللـه از در خانه امام حسين كسي را رد نميكنند، حتي اگر در قيامت قاتلينش توفيق عذرخواهي و طلب بخشش پيدا كنند بدون شك آنها را ميبخشد كه خدا نكند چنين توفيقي بيابند...<br />حسين در قلب توست، به قلبت نگاه كن، او مولائي است كه همه بر سفره‌اش جا دارند، باور نميكني؟ پس خوب بخوان:<br />...در لحظات آخرين حيات، روي خاك گرم كربلا، يكي از لشگريان خنجر بدست براي جدا كردن سرش به او نزديك شد، آقا نيم نگاهي به او كرد و آهسته فرمود: اين كار كار تونيست، به همان نيم نگاه و به همين چند كلمه زير و رويش كرد، از همانجا به لشگريان حمله كرد و همانجا نزديك قتلگاه كشته شد و بلكه به شهادت رسيد، روي زمين كه افتاد نگاهي به جانب حضرتش كرد و جان داد...<br />حالا باورت شد؟! نميخواهي صدايش كني؟! از عمق جان، با سوز دل:<br /><strong>يا حسين يا حسين يا حسين...</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-110879828572767806?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-1108216473690683332005-02-12T17:55:00.000+03:302005-02-12T17:24:33.690+03:30<center><strong>السّلام عليك يا أبا عبد اللـه...</strong></center><br />بعد از سلام...چون حالي براي گفتن و مجالي براي نوشتن نبود گفتم بهتر است اين ابيات آبدار را كه دو سال پيش سروده شده و در اينجا نيز نوشته شده بود بياورم:<br />باز اين دل مست و شيدائي شده<br />باز فصل سرخ رسوائي شده<br />باز از نو در سرم شوري فتاد<br />يا ز روي دلبران نوري فتاد<br />باز بوي عشق ميايد عجيب!<br />طارَ قلبي شآئقاً نَحوَ الحبيب<br />باز در كارند آن دلدارها<br />سر همي خواهند روي دارها<br />از مزار يار ميايد نويد<br />باز عشق از عشق ميايد پديد<br />باز مستي برده عقل و هوش را<br />بنگريد اين شيخ پشمين پوش را!!!<br />خرقه و سجاده رهن باده شد<br />تا كه بزم عاشقي آماده شد<br />از ميان دلبران سبز پوش<br />دلبري برخاست كامد دل بجوش<br />دلبري بي‌سر كه سر خاك درش<br />من فداي باب و جدّ و مادرش<br />الله الله اين كدامين دلبر است؟!<br />لاله است اين يا كه نخل بي‌سر است؟!<br />اين شهيد عشق اين خون خداست<br />تكسوار بي‌سر دشت بلاست<br />عشق را كاملترين تفسير اوست<br />در نماز عشق حق تكبير اوست<br />پور حيدر مصطفي را نور عين<br />اين حسين است اين حسين است اين حسين...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-110821647369068333?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-1107588394951619912005-02-05T11:30:00.000+03:302005-02-05T10:56:34.950+03:30<center><strong>او ميگفت...</strong></center> <br />او ميگفت: <br />سيدي از سادات كه اهل مراقبه بود از خدا خواست برزخش را نشانش دهد، شبي در خواب ديد ميان باغي سبز و خرم قدم ميزند، درختهاي سر به آسمان كشيده و تو در تو، گلهاي رنگارنگ و خوشبو، نهرهاي زيبائي كه از پاي درختها عبور ميكرد و صداي جانبخش پرندگاني كه خوش ميخوانند همه و همه خيره كننده بود. <br />او خود گفت: در اين ميان زني بسيار بسيار زيبا را ديدم كه بطرف من ميامد، موهاي بلند و افشان، مژگان كشيده و چشماني جذاب، لباسش آنچنان لطيف بود بدن بلورينش را ميديدم، آنقدر زيبا بود كه پاهايم سست شد و نتوانستم حركت كنم و بر زمين نشستم، وقتي او نزديك آمد ديدم در دستش يك سيني پر از حلواست، انگشتي در حلوا فرو بردم و خواستم تناول كنم كه او نگذاشت و حتي مقدار ناچيزي كه زير ناخنم رفته بود بيرون آورد و با تبسمي مليح گفت: سيد اين حلوا ما اينجاست تا نيائي حتي ذره‌اي از آنرا نميتواني بخوري... <br />او شش ماه بعد از دنيا رفت و اين شش ماه را در مراقبه كامل بسر ميبرد و آنچنان مست آن عالم شده بود كه از اين دنيا منقطع بود، رحمه اللـه عليه. <br /> <br />حقير ميگويد: اين تازه ذره ناچيزي از حقيقت آن عالم است، خيلي خيلي ناچيز، آنها كه در جنه الذّات در آغوش خدا هستند بساطي ديگر دارند... <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-110758839495161991?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-1106984282393430512005-01-29T11:40:00.000+03:302005-01-29T11:08:02.393+03:30<center><strong>يا علي گفتيم و عشق آغاز شد...</strong></center> <br />سلام سلام سلام...الحمد لله الّذي جعلنا من المتمسّكين بولايه أمير المؤمنين و الأئمّه عليهم السّلام. <br />متني رو كه براتون بازنويسي كردم بخودم خيلي چسبيد گفتم شماها هم بخونين و لذت ببرين، با اندكي تصرف براتون نقل ميكنم: <br /> <br />...عيد غدير تماشاي جمال ملكوتي مولي الموالي امير المؤمنين عليه السلام بر روي دو دست پيغمبر معظم در فراز منبر برآمده بر پالانهاي اشتران، در زير درختان سمرات وادي جحفه در غدير خم و نمايش دادن ولايت به كافه مردم و نزول ملكوت و جبروت در اين عالم ملك است كه: هان اي دشمنان علي و اي مخالفان اهل بيت كه پيوسته رسول خدا را با شكايتهائي كه از علي مي‏كرديد آزار و اذيت ميرسانديد، اينك بدانيد كه: علي سزاوار شكايت نيست و در خور اذيت و آزار نيست. <br />او والي ولايت و يگانه شاهباز بلند پرواز سدره‏نشين كاخ عرفان است، او از خود شما به جانهاي شما نزديكتر و ولايتش بيشتر است، او تكويناً و تشريعاً سيد و سالار و سرور و سپهسالار شماست! <br />پيغمبر علي را به اطراف بگردانيد تا همه ببينند، همچون زليخا كه يوسف را به زنان مصري نشان داد كه اي زنانيكه مرا در عشق اين جوان مورد ملامت قرار داده‏ايد و ميگوئيد: تو كه ملكه عزيز مصر هستي، ملكه وجاهت و زيبائي، آخر حيف نيست كه مفتون يك جوان گمنام كه بنده شما و زر خريد شماست شده‏اي؟ ! <br />زليخا زنان مصر را دعوت كرد و در يك خانه دو در قرار داد و به هر يك از آنها يك ترنج و يك كارد داد كه يوسف مي‏آيد و از اينجا عبور ميكند، شرط ادب شما اينست كه همينكه او را ديديد با اين كارد يك قطعه از ترنج، ترنج‏خوشبو و معطر ببريد و به او به رسم هديه تعارف كنيد! <br />زليخا يوسف را از يك در وارد كرد، از جلوي زنان مصري عبوري نموده و از در ديگر خارج شد، همينكه زنان چشمشان به آن جمال كه نمونه‏اي از جمال حضرت حق بود افتاد و خواستند ترنج را ببرند و به يوسف تقديم كنند سر از پا نشناختند و دست از ترنج نشناختند، دستهاي خود را بجاي ترنج‏بريدند و خون جاري شد و نفهميدند. <br />گرش ببيني و دست از ترنج‏بشناسي <br />روا بود كه ملامت كني زليخا را <br />يوسف كه خارج شد زليخا زنان مصري را گفت: اين چه وضعي است؟ اين چه كيفيتي است؟ ! چرا لباسهاي سپيد خود را خونين كرده‏ايد؟ چرا دستهايتان را بريده‏ايد؟ <br />زنان نگاهي به دستها و دامنهاي خود نمودند و يكباره گفتند: <strong>حاش لله ما هذا إلّا ملكٌ كريم</strong>، سبحان الله اين جوان نيست مگر فرشته‏اي بلندپايه! <br />زليخا گفت: فذلكنّ الّذي لُمتنّني فيه، اين همان جوان زر خريد و بنده ماست كه شما مرا درباره او به ملامت و سرزنش كشيده بوديد! <br />پيامبر هم علي را به روي دست بلند كرد تا همه مردم ببينند و بدانند كه آن جواني كه از او بدگوئي ميكردند و بغض و كنيه و احقاد بدريه و حنينيه و شرف و منزلت عظيم او از جهت شجاعت و علم و عرفان و ايثار و حالات روحي و جذبات سبحاني و غيرها به آنها اجازه نميداد در مقابل او خاضع باشند و ابهت و جلالت او را گردن نهند و حسدهاي ديرين مانع ميشد كه بند طوع او را بر گردن نهند اينك بر روي دستهاي پيامبر خاتم الانبيآء و المرسلين سيد ولد آدم، شفيع پيغمبران سلف و شاهد آنها در پيشگاه موقف الهي ارائه مي‏شود كه اسلام و ايمان در او منطوي است و عملي مقبول نيست مگر به پيروي از او و از منهاج او و سنت او... <br />بهمين جهت عنايت‏خداوندي بر آن شد كه حديث غدير شهره آفاق گردد و در زبانها ساري و جاري شود.و روز غدير موسمي پراهميت گردد تا حجتي قائم براي متابعان امام حق و مقتداي امت شود، فلهذا پيوسته ائمه طاهرين سلام الله عليهم اين واقعه را زنده نگه ميداشته‏اند و با مخالفان به آن احتجاج مينمودند و اصحاب بزرگوار و گرامي و تابعين ذوي العزه و الاحترام و علمآء سلف، خلفاً عن خلف در مجالس و محافل و در مجتمعات با ذكر اشعار و قصائد آبدار به رغم مرور دهور و گردش ايام اين واقعه را تازه و جديد و طري به نسلهاي آينده ميسپرده‏اند. <br />امامان معصومين سلام الله عليهم أجمعين شيعيان خود را امر به شادي و سرور و تهنيت و تبريك و تسليم و روزه و انفاق در اين روز نموده و با عنوان عيد و نام و نشانه عيد با آن رفتار مينمودند... <br />و چقدر زيباست كه ايرانيان امروزه كه در اثر غربزدگي مبتلا به آداب و رسوم ملي باستاني و عيدهاي مجوسي و زردشتي شده‏اند و غالباً در ايام نوروز براي خود و خانواده خود لباس نو تهيه ميكنند و جشن و سرور دارند اين بدعت زشت را ترك نموده و عيد غدير را كه ستون ايمان است بعنوان تعطيل رسمي تا چند روز براي ديدنها و سرورها و تجديد لباسهاي كهنه به لباسهاي نو قرار دهند تا يكسره ديو زشت طبيعت جاي خود را به فرشته رحمت دهد و شيعه كه پيوسته كارهايش از روي تعقل و حساب بوده است در اين مقطع نيز بيحساب و غافلگير در دام نيفتد...(<a href="http://www.maarefislam.com\doreholomvamaarefislam\bookscontent\imamshenasi\imam9\emam.9.9.htm">امام شناسي جلد 9</a>) <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-110698428239343051?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-1106389804763768702005-01-22T14:30:00.000+03:302005-01-22T14:00:04.763+03:30<center><strong>او ميگفت...</strong></center> <br />او ميگفت: <br />شبي خواب ديدم استادم روحي فداه خنجري در دست دارد و ميخواهد سرم را از بدن جدا كند، وحشت سراپاي وجودم را گرفت و در حاليكه مات و مبهوت به او نگاه ميكردم هر چه او به جلو ميامد من به عقب ميرفتم... <br /> <br />حقير ميگويد: عيد قربان براي كساني عيد است كه به مسلخ عشق رفته و قرباني شده باشند، قرباني حاجيان هم در واقع نمادي از قرباني نفس است و صد البته همانطور كه در اعمال حج قرباني بدست خود ذبح نميشود نفس نيز چنين است، انسان نميتواند با اراده و عمل خود نفس خويش را قرباني كند و بهمين جهت است كه اين مهم بواسطه مربي الهي انجام ميشود، نهايت كار سالك اين است كه خود را به او بسپارد و اين به غايت دشوار است، همانطور كه نقل شد انسان به اين آساني تن به قرباني شدن نميدهد... <br />چه بسيار اندكند سالكاني كه سر از پا نشناخته و با يك نعره مستانه يا هو خود را به تيغ عشق ميسپارند: <br /><strong>قاتلم معشوق و من مقتول عشق <br />خود به زير تيغ قاتل ميروم...</strong> <br />اگر نمونه تام و تمام اين كشتگان عشق را خواستيد برويد كربلاء... <br /><strong>السلام عليكم يا أحبآء اللـه...</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-110638980476376870?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-1105781257515827862005-01-15T13:30:00.001+03:302005-01-15T13:59:54.466+03:30<center><strong>كاش بشنويم و بشنوند...</strong></center> <br /><center>(4)</center> <br /><center>قسمت آخر</center> <br />بعد از سلام، امروز آخرين قسمت از مصاحبه رو براتون نقل ميكنم، انشاء اللـه كه بهره برده باشين: <br /> <br /><strong>قسمت چهارم ( آخرين قسمت):</strong> <br /> ... من و خواهرم تقريباً هميشه در سفرهای اروپائی آقای دكتر همراه ايشان بوديم، وقتی كه برميگشتيم مادرم چون خيلی مقيد بودند ميگفتند: اين بچه‌ها نجس شده‌اند بايد برويم مشهد پاك شوند، مسافرت رفتنهای ما هم خيلی جالب بود، مثلاً اگر كسی به آقای دكتر ميگفت: ما 4 ساعته رفتيم چالوس آقای دكتر ميخنديد و ميگفت: مگر كورس رالی است كه 4 ساعته تا چالوس رفتيد؟! خود ما اگر ميخواستيم از اينجا تا رشت برويم 15 روز طول ميكشيد! قصبه به قصبه و روستا به روستا توقف ميكرديم و ميمانديم. دكتر حسابی ميگفتند بايد از محليها خانه اجاره كنيم كه يك پول اندكی نصيبشان شود، مادرتان با خانمهايشان دوست شود غذاهای محلی ياد بگيرد، شماها با بچه‌هايشان دوست شويد، رفيقان آينده‌تان بشوند و من هم با مردهايشان همصحبت بشوم واژگان اصيل فارسی را جمع آوری كنم. <br />يك سفر ما در حال رفتن به سمت مشهد بوديم، چندين بار آقای دكتر از آئينه جلو ديدند كه من مشغول كتاب خواندن هستم، چند بار نگاه كردند و آخر پرسيدند: چه كتابی ميخوانی؟ گفتم سپيد دندان، اثر جك لندن، آقای دكتر گفتند: اينجا جای اين كتاب نيست، در سفر ايران بايد كتاب ايرانی بخوانی تا با ايران آشنا شوی، آقای دكتر گفت: اين كتاب را يا بايد در خانه بخوانی و يا در سفر اروپا، بعد كه به دامغان رسيديم يك كتاب چهل طوطی ويیك كتاب حسين كرد شبستری برايم خريدند. <br />در تربيت ما هم ظرائف دقيقی را رعايت ميكردند، وقتی جشن تولد ما ميشد می گفتند: دوستانتان را دعوت كنيد، ما هم نامردی نميكرديم و 40 نفر دعوت می كرديم، مادرم ميگفت: اينها تمام خانه را ميگذارند روی سرشان، اما آقای دكتر ميگفت: اشكال ندارد در عوض بچه‌ها مديريت ياد ميگيرند، يك نفر ميخواهد بازی كند، يك نفر ميخواهد استراحت كند، يك نفر ميخواهد كتاب بخواند، يك نفر ميخواهد چيز بنويسد و همين كه اينها مجبورند وسائل موردنياز دوستانشان را فراهم كنند مديريت ياد ميگيرند، در ضمن ياد ميگيرند چگونه با مردم رفتار كنند، ايشان خيلی حساس بودند كه مبادا شمع روی كيك را كسی فوت كند، مي گفتند شمع نشانه زندگی است، بايد آنقدر روشن باشد كه خودش خاموش شود، به خاطر همين در تولدهائی كه ميگرفتيم همه جور شيطنت ميكرديم ولی شمع را خاموش نميكرديم. <br />...قديم وقتی شما ميرفتيد سر قبر حافظ بيرون كفشهايتان را درميآورديد، آن داخل يك ضريح چوبی گذاشته بودند، معمولاً هر كسی وارد ميشد يك ديوان حافظ زير بغلش داشت، وقتی داخل ميشدند دخيل ميبستند، نيت ميكردند و فالی باز ميكردند... <br />آقای حكمت وزير فرهنگ زمان شاه يك بار با هيأتی رسمی رفت به يونان و طبق رسوم ديپلماتيك او را بردند سر قبر سرباز گمنام آن كشور كه تاج گل بگذارد، در آنجا از آقای حكمت عكس يادگاری ميگيرند و وقتی او تهران ميآيد از اين عكس خوشش ميآيد و ميگويد قبر حافظ را خراب كنند و قبر سرباز گمنام يونان را به جای آن بسازند، اين ميشود مقبره‌ای كه امروز برای حافظ درست كرده‌اند و هيچ اثر و نشانی هم از شكل و فرم ايرانی و سنتی گذشته آن برجا نيست. <br />همين آقا تشريف ميبرد فرانسه، در ايستگاه متروی نانسی عكس يادگاری ميگيرد و از فرم آنجا خوشش ميآيد، دستور ميدهد قبر سعدی را خراب كنند و به جای آن ايستگاه متروی نانسی را بسازند. <br />كار به همينجا ختم نميشود...استاندار اصفهان...دستور ميدهد حمام شيخ بها- كه دانشگاه كلن كرسی تدريس برايش دائر كرده است- را خراب كنند و به جايش پاساژ بسازند، چرا درختهای قديمی و كوچه‌باغهای شميران و... را خراب ميكنيد جايش برج ميسازيد؟...به دروغ ادعای تمدن و سواد نكنيد، يك بار از اينهمه سفر خارجی كه تشريف ميبريد چشمهايتان را باز كنيد و ببينيد در كشورهای اروپائی مثل رم، فرانسه، انگليس و يا روسيه و يونان اجازه نميدهند كه يك خشت از مناطق قديمی را جابجا كنند، در مملكت ما هر روز با دستور يكی از مسؤولين يك تكه از تاريخ ما را از جای خودش جدا ميكنند و يك ساختمانی ميسازند كه دو ريال در آن سود داشته باشد... <br />آقای دكتر ميگفتند ما اينقدر بچه‌ها را با محيط زيست بيگانه كرده‌ايم كه خدا نكند يك گربه يا سگ بخواهد از كوچه رد بشود، تا با يك پاره آجر و چوب و... نزنيم و شل و پلش نكنيم راحت نميشويم، تربيت بايد از همين جا شروع شود، بايد بچه‌هايمان را تمرين بدهيم، آقای دكتر در خانه ما دو تا باغچه درست كرده بودند يكی برای من و يكی برای خواهرم، ما سبزی ميكاشتيم و بسته بندی ميكرديم و بعد به مادرم ميفروختيم، روزهای جمعه كه زياد ميهمان به خانه‌مان ميآمد و ميرفت جلوی همين پله‌ها بساط پهن ميكرديم به ميمانها بلال ميفروختيم دانه‌ای 5 ريال، كفش مادر و پدر راواكس ميزدیم 5 ریال، ماشين آقای دكتر را ميشستيم يك تومان، داخلش را هم ميشستيم 2 تومان، نماز اول وقت ميخوانديم 5 ريال، اگر با لهجه عربی ميخوانديم 7 ريال و... همه اینها نرخ داشت، برای اينكه اولاً ياد بگيريم از دسترنج خودمان بخوريم و ثانياً برای كارهای خوب تشويق شويم، ما ميخواهيم بدون تدبير و تشويق و آموزش و... همه چيز را به بچه‌هايمان ياد بدهيم، خب معلوم است كه نميشود، ميبينيد كه نمی شود، دائماً دستور ميدهند كه بشود اما باز هم نميشود. <br />...آقای دكتر يكبار خواهش ميكردند، اگر متوجه نميشديم يا عمل نميكرديم بار دوم مهربانتر خواهش ميكردند، پليس ما با راننده متخلف خوب برخورد نميكند و احترامش را نگه نميدارد، از آن طرف هم همين طور، يك نفر خلاف ميكند، پليس جلوی او را ميگيرد، قبل از گواهينامه كارت فلان ارگان نظام را در ميآورد، وای، وای! اصلاً تو كه خلاف كردی بايد خجالت بكشی. بايد كارتت را مخفی كنی كه كسی نفهمد يك وابسته به نظام خلاف كرده است، تو آبروی نظام را به هزار تومان جريمه ميفروشی؟! هر انقلابی پس از يك مدت كوتاه بايد منظم شود البته اگر بخواهيم از آن نگهداری كنيم، من نميدانم كی ما ميخواهيم به جامعه و نظام و روابطمان نظم بدهيم؟ مردم پشت چراغ قرمز عرق ميريزند، يك كسی از خط ويژه ميآيد و با سرعت عبور ميكند و ميرود آنوقت ميخواهيد مردم به شما احترام بگذارند... <br />خيلی ببخشيد، زياد حرف زدم و شما فرصت نكرديد سؤالهايتان را بپرسيد، اميدوارم در يك فرصت ديگری بتوانيم با هم گفتگو كنيم.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-110578125751582786?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-1105170501246621332005-01-08T11:50:00.000+03:302005-01-08T11:18:21.246+03:30<center><strong>كاش بشنويم و بشنوند...</strong></center> <br /><center>(3)</center> <br />سلام دوستان خوبم، بي مقدمه ميرم سراغ قسمت بعدي مصاحبه با آقاي دكتر حسابي فرزند مرحوم پرفسور حسابي: <br /> <br /><strong>قسمت سوم:</strong> <br />...اين عكس معروفی كه مربوط به تولد يك پيامبر است را در اتاق آقای دكتر ملاحظه كنيد، ببينيد نور از چهره پيامبر به آسمان رفته برعكس هميشه كه نور از آسمان به زمين ميآيد، آقای دكتر به من و خواهرم ميگفتند هميشه به اين تابلو با دقت توجه كنيد. <br />اين تابلو را من و شما نكشيده‌ايم، اين تابلو را يك فرنگی كشيده است، وقتی خواسته مردم عوام را نشان بدهد دستها و پاها را لخت كشيده، وقتی خواسته دانشمندان و ستاره شناسان را نشان دهد آنها را پوشيده و موقر كشيده است، اصلاً وقتی در گذشته ميخواستند به كسی توهين كنند ميگفتند: «ای رومی بي‌حيا!» بي‌حيائی را متعلق به غربيها ميدانستند و ايرانی و شرقی را در حيا و پوشيدگی. <br />خود شما هم حتما ديده‌ايد كه سربازان يونان و روم در تاريخ ميني‌ژوپ ميپوشيدند ولی سربازان ايرانی سرتا پا پوشيده بودند، اين از مرد ايرانی چه برسد به زن ايرانی، حالا ما امروز در عمل خودمان به خودمان توهين ميكنيم، بی‌حيائی و برهنگی را هنر مي‌انگاريم، وامصيبتا! <br />اصلا رسم خانواده‌های ايرانی اين بوده كه اگر جائی دور هم جمع ميشدند به طور طبيعی زنها به يك اتاق ميرفتند و مردها هم در يك اتاق مينشستند، اين شكلی خودشان هم راحت بودند اما در فرانسه يا يك كشور ديگر اروپائی شما يك مجلس مردانه به پا كنيد و 200متر آن طرفتر در يك باغ ديگر هم يك مجلس زنانه، يك ساعت نميشود كه همه‌شان قاطی هم ميشوند. <br />مگر در داستانهای اسطوره‌ای خودمان نخوانده‌ايد؟ فردوسی ميگويد: <br />منيژه منم دخت افراسياب <br />برهنه نديده تنم آفتاب <br />ميگويد آفتاب، چه برسد به غريبه، آقای دكتر ميگفتند حالا اگر يك دختر آمريكائی بخواهد اين شعر را بخواند مضمونش اين ميشود كه فقط آفتاب تن مرا نديده است ديگران همه ديده‌اند، اين تفاوت فرهنگ ايرانی و غربی است. <br />معماری ما هم بر اساس همين فرهنگ شكل گرفته است، اندرونی دارد، بيرونی دارد، ميهمان خانه دارد و... اما به يك باغ آمريكائی نگاه كنيد، تمام لختيهای خانه از وسط يك باغ درن دشت معلوم است. <br />ما اينها را داريم از غرب ميگيريم و سمبل علم را كه لباس ابن سينا است به آنها می دهيم، اصلاً وقتی لباس ما ميشود سمبل علم جهان ما حق نداريم بگوئيم گور پدر علم، ما حق نداريم نفتمان را بفروشيم و 35سال پيكان بياوريم و امروز پژو بياوريم، دنيا بايد ما را به علممان بشناسد و مستحق همين هستيم، نه به واردات و پورسانت گرفتن... <br />به خدا گناه دارد كه امروز با اين مملكت و اين انقلاب اين كارها را بكنند، در همين نقاشی قديمی نگاه كنيد اين سه دانشمند ستاره‌شناس در صحرا وقتی در حال حركت هستند شترهائی از بار زمرد و ياقوت و الماس دارند، اين هزينه راه آنان است، اين فقط نقاشی نيست، مگر در عمل با دانشمندانشان غير از اين عمل می كنند؟ به آدمهائی مثل دكتر حسابی ماهی 8630 تومان حقوق نميدهند، كه بروند بميرند، كه 40 سال مادر بيچاره من با ناخوش احوالی مجبور شود اين خانه را نگهداری كند... <br />پيرارسال 16 ميليارد دلار پول اضافه نفتمان بود، پارسال 17 ميليارد، امسال انشاءاللـه بشود 18 ميليارد دلار ما كه بخيل نيستيم اما می گوئيم اين پولها بايد صرف مدارس و دانشگاهها بشود تا ايران و انقلاب شكوفا گردد، ايران از طريق پژوهش و علم شكوفا ميشود نه از طريق واردات پژو و پيكان، چند روز پيش يكی از روزنامه‌ها از قول شهرداری تهران نوشته بود كه تاكسيهای تهران فرسوده است و ما ميخواهيم با كمپانی بنز قرارداد ببنديم تا مرسدس‌بنز بياوريم و به مردم احترام بگذاريم‌ تو راست می گوئی؟! اگر خيلی دلت برای مردم ميسوزد 5 سال اين پول را به مدارس و دانشگاههای ما بده ببين اگر جوانهای ما بهتر از آنرا نساختند!... <br />چند وقت پيش خواهر يكی از دوستان من سرطان گرفت و بعد از دو هفته فوت كرد، پرسيدم چرا زود از دنيا رفت؟ يك نسخه نشانم داد كه دكترها به مريضهای سرطانی ميدهند، 5 تا آمپول بود هر عدد به قيمت دولتی و از هلال احمر تمام ميشد يك ميليون و 235 هزار تومان، دوستم گفت: ما پول نداشتيم اين آمپولها را بخريم، اينطوری شد، لابد فكر ميكنيد اين آمپوليها را با مواد راديواكتيو يا اتمي ميسازند كه ما نميتوانيم بسازيم، من پرس وجو كردم و فهميدم كه اين آمپولها را از ميوه‌ای به نام عناب ميگيرند، يعنی جنابعالی تشريف ميبريد استان خراسان عناب را از درخت ميچينيد بار كاميون ميكنيد و اگر خيلی بتوانيد گران بفروشيد 200 يا 300 دلار گيرتان ميآيد، غربیها هم آنرا تبديل به 5 تا آمپول ميكنند و به اين قيمت به شما ميفروشند و می گويد تقصير خودتان است! حالا كه سواد نداريد يا بميريد يا پولش را بدهيد! <br />تا يكی دو سال ديگر پول نفت ما به اندازه پول يك آمپول مريضهای سرطانی‌مان هم نيست، يونسكو اعلام كرده كه از سال 2000 هر 20 سال علم جهان دوبرابر ميشود، ما 35 سال است كه پيكان مونتاژ ميكنيم و هر سال بدتر از پارسال آنرا به دست مردم ميدهيم. <br />آقای دكتر هميشه ميگفتند عادت صنعتی بايد به كشور ما بيايد نه محصول صنعتی، اما اين را بدانيد كه بعضیها به خاطر منافع خودشان نميگذارند عادت صنعتی به مملكت بيايد زيرا برايشان نان و آب ندارد، 18 سال پيش آقای دكتر حسابی يك مبايل طراحی كردند، آن موقع موبايلهای اروپا اندازه يك چمدان بود، موبايل آقای دكتر زير صندوق عقب ماشين جا ميشد، يك آنتن هم داشت با 47 كيلومتر برد مؤثر، وزير صنايع وقت را به اتفاق معاونهايش سوار ماشين كرديم و آنها را تا پادگان نصر برديم، گفتند: اگر بخواهيم روزی مبايل بخريم حتماً از آقای دكتر حسابی ميخريم اما همين وزیر صنايع جزو كسانی بود كه رفت و با فنلانديها قرارداد بست. <br />...حالا موبايل آقای دكتر 15 سال است كه مثل روز اول كار ميكند، موبايل اينها هر روز يك بازی درميآورد، آيا اين رفتار با دانشمندان گناه ندارد؟! <br />ادامه دارد...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-110517050124662133?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-1104561731321473672005-01-01T10:45:00.000+03:302005-01-01T10:12:11.323+03:30<center><strong>كاش بشنويم و بشنوند...</strong></center> <br /><center>(2)</center> <br />با عرض سلام و آرزوي سلامتي جسم و روح براي همه دوستان، نميدونم قسمت اول مصاحبه رو خوندين يا نه؟ نكات جالبي داره كه فكر ميكنم به دردتون ميخوره وگرنه اصلاً اينجا بازنويسيش نميكردم... <br /> <br /><strong>قسمت دوم:</strong> <br />...چند شب پيش در تلويزيون از يك باستان شناس پرسيدند ايران چند ساله است، گفت: اگر ازنظر ساختمان سازی بخواهيد نگاه كنيد تپه های سيلك كاشان 7 هزار سال تا 10هزار سال، اگر ازنظر صنعت بخواهيم نگاه كنيم كوره‌های ريخته گری نطنز 12 هزار سال تا 16 هزار سال، آنوقت اروپائيها خودشان را ميچسبانند به يونان و مينويسند سال 2003، واقعاً مقايسه اين تمدنها خنده‌دار نيست؟ ولی ما قدر نميدانيم. <br />...شما اگر به طرز فوق العاده‌ای به زبان انگليسی مسلط باشيد «هملت» را كه برميداريد بخوانيد هيچ چيزی از آن متوجه نميشويد، قبول نداريد امتحان كنيد، ميرويد دانشگاه منچستر از استاد ادبيات می پرسيد، او هم هيچ چيزی نميفهمد، بايد برويد اكسفورد از استاد ادبيات قديم بپرسيد، او به استاد ادبيات جديد بگويد و بعد او برای شما بگويد تا متوجه شويد، يعنی زبان انگليسی در طول 3 نسل تا اين حد تغيير كرده است ولی شما همين الآن ديوان حافظ را كه مال 700 سال پيش است برداريد و بخوانيد انگار همين ديشب سروده است، شما داريد غزل 700 سال پيش را ميخوانيد ولی كاملاً می فهميد و لذت ميبريد اما هيچيك از آثار شكسپير را نمی توانيد اين طوری بفهميد...حالا ما چقدر قدر اين زبان ارزشمند را ميدانيم؟ همين كه ميخواهيم خودمان را نشان دهيم چهارتا كلمه شكسته و بسته انگليسی قاطی حرفهايمان ميكنيم كه بگوئيم باسواد شده‌ايم، ما پسرمان 2 سال ميرود خارج برميگردد وقتی به او ميگوئيم علی جان چطوری؟ ميگويد: حالم خوب استي مرسی(!) خب زهر مار اين چه وضع حرف زدن است؟ آقای دكتر حسابی 36 سال در بهترين دانشگاههای آن طرف دنيا پيش انيشتين و ديگر دانشمندان به نام دنيا درس خواند، وقتی برگشت ايران سوار الاغ شد در بوشهر و بندر لنگه و... واژگان فارسی را جمع آوری كرد سنگ بنای فرهنگستان زبان فارسی را گذاشت تا امروز ما بتوانيم با هم فارسی حرف بزنيم ولی ما قدر نميدانيم. <br />يكی نيست به بعضی از اين مسؤولين جمهوری اسلامی بگويد آخر گوش بدهيد ببينيد حضرت امام نازنين ما چطوری نطق ميكردند؟ ساده و بيرنگ و ريا و خيلی قشنگ و مهربان، همه مردم هم ميفهميدند، پس حالا تو چرا اينقدر انگليسی وسط صحبتهايت می پرانی؟ شهروند انگليسی اگر خيلی زور بزند ميشود 2هزارسالش، تو 6هزارساله‌ای!... <br />دوست داريد يك نمونه ديگر از ارزشهای ايرانی كه خود ما آنرا نميشناسيم را برايتان بگويم؟ لابد تا به حال شما هم ديده‌ايد وقتی يك دانشجو در دانشگاههای خارج ميخواهد مدرك دكترای خود را بگيرد يك لباس بلند مشكی به تن او ميكنند و يك كلاه چهارگوش كه از يك گوشه آن يك منگوله آويزان است بر سر او ميگذارند و بعد او لوح فارغ التحصيلی را ميخواند، به ماها می گويند اين لباس و كلاه چيست؟ ميگوئيم اين لباس شيطونك است كه اينها تنشان ميكنند! اما به اروپائی يا ژاپنی و يا حتی آمريكائی ميگوئی اين لباس چيست كه شما تن فارغ التحصيلانتان ميكنيد؟ ميگويند ما به احترام «آوی سنت» پدر علم جهان اين لباس را به صورت نمادين ميپوشيم، آنها به احترام «آوی سنت» كه همان «ابن سينا»ی ماست كه لباس بلند رداگونه ميپوشيده اين لباس را تن دانشمندان خود ميكنند آن كلاه هم نشانه همان دستار است و منگوله آن نمادی از گوشه دستار خراسانی كه ما ايرانيها در قديم از گوشه دستار آويزان ميكرديم و به دوش ميانداختيم، در اروپا و آمريكا علامت يك آدم برجسته و دانش آموخته را لباس و كلاه ابن سينا ميگذارند ولی ما خودمان نمی دانيم، باورتان ميشود؟!... <br />ادامه دارد...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-110456173132147367?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-1103940875086034052004-12-25T06:15:00.000+03:302005-01-01T10:10:18.926+03:30<center><strong>باز هم سلام...</strong></center> <br />سلام، سلامٌ قولاً من ربّ رحيم...خدا را شكر هنوز نيم نفسي هست، آن هم از دعاي خوبان، حال و وضعم مناسب كتابت نيست، فعلاً ميهمان اين ترانه مستانه باشيد: <br /> <br />ماه ذيقعده است و دل پر ميكشد <br />باز صهباي جنون سر ميكشد <br />ميل پروازي دگر دارد، كجا؟ <br />كوي سلطان سرير ارتضا <br />هر كه را در دل هواي كوي اوست <br />يا علي گويان شتابد سوي دوست <br />اينك اينجا صحن سقاخانه است <br />قبله‌گاه عاقل و ديوانه است <br />نوش كن آب حيات و زنده شو <br />اسم و رسمت را رها كن بنده شو <br />رو بسوي آن ضريح عشق كن <br />هر چه داري خوش ذبيح عشق كن <br />السلام اي سيد و مولاي من <br />السلام اي دلبر رعناي من <br />السلام اي پور زهرا و علي <br />اي وليّ اللـه اي نور جلي <br />السلام اي خفته در واديّ طوس <br />آسمان عشق را شمس الشموس <br />السلام اي هشتمين سلطان عشق <br />اي تو هم آغاز و هم پايان عشق <br />السلام اي معني توحيد ناب <br />تشنگان را آب و مستان را شراب <br />السلام اي مقتداي انبيا <br />مظهر تسليم و تفسير رضا <br />السلام اي برتر از عقل بشر <br />ما كجا يابيم از ذاتت خبر؟! <br />ما همه جهليم و تو درياي علم <br />ما همه آشفتگي تو بحر حلم <br />ما گدائيم و گداوار آمديم <br />اي طبيب عشق بيمار آمديم <br />بي‌پناه و روسياه و خسته‌ايم <br />ليك بر احسان تو دلبسته‌ايم <br />هم گنهكاريم هم شرمنده‌ايم <br />پيش تو اي شاه سر افكنده‌ايم <br />هشت بار از دل فرستادم سلام <br />يك جواب تو كند كارم تمام... <br /><center><strong>********-----********</strong></center> <br /> <br /> خيلي وقت است كه قصد داشتم مصاحبه‌اي را برايتان نقل كنم، حالا كه حال چنين است بهترين فرصت است: <br /><center><strong>كاش بشنويم و بشنوند...</strong></center> <br /><center>(1)</center> <br />مدتي پيش متن مصاحبه‌اي با جناب دكتر ايرج حسابي فرزند مرحوم پرفسور حسابي رحمه اللـه عليه برايم رسيد، بد نيست، خواندني است، البته من خلاصه آنرا طي چند قسمت مياورم و در ضمن اينطور نيست كه با جزء به جزء مطالب آن موافق باشم اما در كل بسيار بسيار مفيد و خواندني است: <br /> <br /><strong>قسمت اول:</strong> <br />اجازه بدهيد من ابتدا خاطره‌ای از رابطه بچه مسلمانهای دانشگاه با مرحوم پدر برايتان تعريف كنم، استادی در دانشگاه بود كه الكی به او ميگفتند پروفسور ... البته او قلابی بود، يك درس مبنای دو رياضی را گرفت كه تدريس كند اما نتوانست آنرا تمام كند، برادر اين آقا راديو مسكو را اداره ميكرد و در آنجا به شاه فحش ميداد، شاه هم با آمريكائيها و CIA صحبت كرد و يك كلاه سر روسها گذاشتند و برادرش را به ايران برگرداندند و شد استاد دانشگاه تهران، آن يكی هم شد رئيس دانشگاه تهران، اين آدم و همسرش هر دو شورت می پوشيدند و ميامدند در كلت تنيس دانشگاه با هم تنيس بازی ميكردند، يكی هم نبود كه به اينها بگويد خوب اگر ميخواهيد شورت بپوشيد برويد در دربار كه 30 تا زمين تنيس دارد، بچه مسلمانهای دانشگاه هم نميتوانستند اين وضعيت را تحمل كنند و ميرفتند با پاره آجر ميزدند دفتر او را خورد و خاكشير ميكردند بعد ساواك دنبالشان ميكرد و آنها به دفتر آقای دكتر(حسابی) پناه ميبردند و مخفی ميشدند، آقای دكتر هم به آنها پناه ميداد كه ساواك دستگيرشان نكند. <br />اين اتفاقات باعث شد كه او برود پيش شاه و از آنها شكايت كند بعد نتيجه گرفته بودند كه بايد مقابله با بچه مسلمانهای دانشگاه را از دكتر حسابی شروع كنيم، همين شد كه چنان بلائی به سر آقای دكتر آوردند كه ايشان «دكرمانتين» كردند و جفت چشمهايشان از كاسه جدا شد. تا اينكه 27-28 سال بعد يكی را با اشعه ليزر و يكی ديگر را با اشعه سبز پيوند زدند، در تمام اين مدت آقای دكتر حتی نمی توانستند رانندگی كنند و من ايشان را به دانشگاه ميبردم و مياوردم... <br />در اين اتاق كه ما نشسته‌ايم دائماً جلسات خصوصی و عمومی آقای دكتر برگزار ميشد، روزهای دوشنبه شاگردان دانشكده فنی، روزهای جمعه هم علما و فضلا و شعرا و اساتيد دانشگاهها می آمدند، يك نكته جالب در اين جلسات خصوصی اين است كه هر كسی صندلی خاص خودش را داشت، اين صندليها همان طور كه از روز اول بود امروز هم به همان شكل است و شما ملاحظه می كنيد، آقای دكتر به شوخی ميگفتند دوست دارم صدای هر كسی از جای خودش بلند شود، كسی جای كس ديگر ننشيند، حسن اين كار اين بود كه اگر صندلی آقای فلانی خالی بود همه متوجه ميشدند كه ايشان نيستند و احوال پرسشان ميشدند، از طرف ديگر همان شخصی كه غايب بود می دانست صندلي‌اش هم احترام دارد چه رسد به خودش، <br />پس تمام اين صندليها جای مخصوص و مشخص يكی از ميهمانان بود، اين صندلی مرحوم شهيد مطهری است، اين صندلی كناردستی صندلی مرحوم حضرت علامه محمدتقی جعفری است، اين صندليها هم به ترتيب صندلی دكتر غريب پدر زمين شناسی ايران، دكتر شريعت و محمد سنگلجی استاد دانشگاه الهيات و حقوق دانشگاه تهران، دكتر خواجه نوری استاد ادبيات دانشگاه تهران، اينجا هم جای آقای ابوالقاسم حالت، شاعر، است كه تا فوت كرد بچه هايش منزلش را فروختند و برج ساختند. <br />حيف كه به ما ياد ندادند چگونه از ارزشها و يادمانهايمان مواظبت كنيم و آنها را قدر بدانيم، اينجا هم جای يك روده فروش به نام مرحوم شهبازی است كه حدود 40 سال آقای دكتر از او دعوت می كرد و او در حضور تمام اين علما و فضلا و اساتيد دانشگاه كه هركدام صد تا مثل بنده را در جيبشان می گذارند تفسير مثنوی ميكرد و يك نفر هم نميتوانست از او اشكال بگيرد... <br />ادامه دارد...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-110394087508603405?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-1100943636695574502004-11-20T13:45:00.000+03:302004-11-20T13:10:36.696+03:30<center><strong>سلام و باز هم سلام...</strong></center> <br />سلام، انشاء اللـه كه همگي خوب و خوش و سلامت باشين، ماه مبارك هم تموم شد، عيدتون مبارك... <br />امروز اومدم بگم كه ظاهراً دو سه هفته‌اي نميتونم بنويسم، گرچه نوشته‌هاي من تحفه‌اي هم نيست ولي خوب به احترام كسانيكه با اين وبلاگ خرابه سر و كاري دارن بايد اين خبر رو ميدادم، همه دوستان رو مهمون يه شعر تازه ميكنم كه هنوز كامل نشده و از همه سخت التماس دعا دارم: <br /> <br />اي دين و دل فداي تو يا صاحب الزمان <br />دارم به سر هواي تو يا صاحب الزمان <br />پا بر سرم گذار و مرا سرفراز كن <br />افتاده‌ام بپاي تو يا صاحب الزمان <br />دلخسته و شكسته و بيمار و بي‌كسم <br />درد من و دواي تو يا صاحب الزمان <br />اين درد لاعلاج مداوا نميشود <br />امّيد من شفاي تو يا صاحب الزمان <br />جانا ببين كه ديده ز غير تو بسته‌ام <br />چشم من و عطاي تو يا صاحب الزمان <br />گمراه و روسياه و خطاكار و خائفم <br />شرمنده صفاي تو يا صاحب الزمان...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-110094363669557450?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-1097912102131533892004-10-16T11:35:00.000+03:302004-10-31T21:58:46.963+03:30<center><strong>سفر به درون...</strong></center> <br />چه چاه ترسناكي، چقدر عميق و تاريك است، آهسته سرم را خم ميكنم و نگاهي مياندازم، ته آن معلوم نيست، ولي چاره‌اي ندارم بايد بروم، چشمانم را ميبندم و يا اللـه ميگويم و ميپرم... <br />با اينكه عمق چاه خيلي زياد بود اما براي من يك لحظه بيشتر طول نكشيد، حالا من اين پائين هستم، ظلمات است، كمي صبر ميكنم تا چشمم به تاريكي عادت كند، فكر ميكردم به اينجا كه برسم همه جا روشن است اما نيست، برميخيزم و با احتياط براه مي‌افتم... <br />خوب حالا بايد به كدام سو بروم؟ به هر طرف نگاه ميكنم راهي نمايان است، پيش خود فكر ميكنم بهتر است راه مستقيم را بروم، ناگهان صدائي هولناك به گوشم ميرسد: اينجا هيچ راهي مستقيم نيست، بر خود ميلرزم، صدا بلند ميكنم و ميگويم: آخر چرا؟ من كه بارها در نماز خوانده‌ام و خواسته‌ام <strong>اهدنا الصراط المستقيم</strong>، از صداي خودم هم ميترسم، ساكت ميشوم، صداي قهقهه وحشتناكي بند‌بند بدنم را ميلرزاند، همان صداست، ميگويد: خواندي و خواستي اما عمل نكردي، اين راههاي كج و معوج را خودت ساخته‌اي، حالا حركت كن، همانطور كه ايستاده‌ام حركت ميكنم... <br />راه هموار نيست و من مرتب به زمين ميخورم، مدتي از اين دالان به آن دالان ميروم اما به هيچ جا نميرسم، حوصله‌ام سر ميرود،‌ كلافه ميشوم، از تاريكي و حيراني خسته شده‌ام، ميايستم، دور و برم را نگاه ميكنم، همه چيز سياه است، هر چه توان دارم جمع ميكنم و فرياد ميزنم: آهـــــاي كسي اينجا نيست؟ يكي جواب بدهد، صدائي از خودم بلند ميشود و ميگويد: چرا من هستم، ميگويم: تو كه خود من هستي، ميگويد: مگر قرار است من كس ديگري باشم؟ اينجا دورن توست و من خود تو هستم، از خودم ميترسم، ميگويم: كس ديگري اينجا نيست؟ ميگويد: چرا هست، پشت سرت را نگاه كن، نگاه ميكنم، چيزي شبيه در يك اطاق است، جلو ميروم، روي آن نوشته: ورود افراد متفرقه اكيداً ممنوع، ميخواهم برگردم كه صداي انكر الأصواتي از درون اتاق ميگويد: تو كه از خودمان هستي بيا تو، وارد ميشوم، يك موجود وحشتناك كه نميدانم شبيه چيست آنجاست، دارد با يك گيرنده ور ميرود، نيم‌رخش به من است، خيلي كريه است، گيرنده مثل يك راديوي قديمي است، موجهايش مدام عوض ميشود تا اينكه اين صدا را به وضوح از آن ميشنوم: دينگ دينگ دينگ، اينجا نيران است صداي جمهوري ظلماني شيطان... <br />شيطان قهقهه ترسناكي ميزند و رو به من ميكند، ميگويد: بيا جلو، عصباني هستم، ميگويم: تو اينجا چه ميكني؟ اينجا خانه تو نيست، ميگويد: بله خانه من نيست ولي خودت دعوتم كردي، با پرخاش ميگويم: هر چه ميكشم از دست توست، خيلي جدي ميگويد: هر چه ميكشي از دست خودت است به من تهمت نزن، ميگويم: باز داري مكر ميكني، ميگويد: قرآن خوانده‌اي؟ ميگويم: بله، تو نميخواهد به من قرآن ياد دهي، ميگويد: پس اين آيه خوانده‌اي كه ميگويد: <strong>إنّ اللـه وعدكم وعد الحقّ و وعدتكم فأخلفتكم و ما كان لي عليكم من سلطان إلّا أن دعوتكم فاستجبتم لي فلا تلوموني و لوموا أنفسكم ما أنا بمصرخكم و ما أنتم بمصرخي</strong>، خداوند شما را وعده داد، وعده‌اي حق و من نيز شما را وعده دادم ولي تخلف كردم، و من هيچ سلطه‌اي بر شما نداشتم مگر اينكه دعوتتان كردم و شما مرا اجابت كرديد، پس مرا ملامت نكنيد بلكه خودتان را ملامت كنيد، نه من شما را مجبور كردم و نه شما مرا مجبور ساختيد، مات و مبهوت ميمانم... <br />ميگويم: ولي تو مرا دعوت كردي، ميگويد: بله و تو هم اجابت كردي در حاليكه خدا نيز تو را دعوت كرده بود، ميگويم: پس تو با خودم همدست شدي و مرا بيچاره كردي، ميگويد: آري من و تو با هم همدست شديم، ميگويم من كجا هستم؟ ميگويد: همينجا، نگاه ميكنم، خودم آنجا هستم، شيطان ديگر نيست، به خودم نگاه ميكنم، خودم نيز مرا نگاه ميكند، از خودم بدم ميايد، خودم نيز از من بدش ميايد، ميخواهم انتقام بگيرم، هيچ قدرتي ندارم، از عميقترين جاي قليم چيزي به من القاء ميشود، <strong>لا إله إلّا اللـه</strong>... <br />قوي شده‌ام، در دستم شمشيري است برّان، در دست خودم هم همان شميشر هست، شمشير را بالا مياورم، خودم نيز شمشير را بالا مياورد، با تمام قوا شمشير را به گردن خودم ميزنم، خودم نيز همين كار را ميكند، سرم جدا ميشود، حالا ديگر من نيستم، خودم هم نيست، شيطان نيز نيست، همه جا روشن است، همه چيز نور است و نور همه چيز، من نورم و نور من است و نور نور است، نور ميخواند: <strong>اللـه نور السّموات و الأرض</strong>... <br /><center><strong>**************</strong></center> <br />تا آخر ماه مبارك نمينويسم، اگر عمر و توفيقي بود اولين شنبه بعد از ماه خواهم نوشت، انشاء اللـه... <br /><b><center><SCRIPT language="javascript">get_comment_link(3)</SCRIPT><noscript><a href = "http://rateyourmusic.com/yaccs/commentsn/b=90000025309_and_e=3">&#1606;&#1592;&#1585;&#1576;&#1583;&#1607;&#1610;&#1583;</a></noscript></center></b><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-109791210213153389?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-1097319809670035732004-10-09T15:05:00.000+03:302004-10-09T14:33:29.670+03:30<center><strong>چرا او نميايد؟!!!</strong></center> <br />مثل هميشه خلوت بيابان را غنميت شمرده بود و داشت با مولايش درد دل ميكرد: آقاي من، مولاي من، حالا ديگر چرا نميائي؟ اين همه يار و ياور داري، در همين شهر حلّه دست كم هزار نفر خالصانه منتظرت هستند... <br />ميگفت و اشك ميريخت، كم‌كم سخنانش حالت عتاب بخود گرفته بود كه صدائي او را بخود آورد: شيخ با چه كسي عتاب ميكني؟ <br />شيخ اشكهايش را پاك كرد و پاسخ داد: با مولايم حرف ميزنم، گله ميكنم. <br />مرد جوان لبخندي مهربان زد و گفت: گله ميكني؟! چه گله‌اي داري؟ <br />شيخ گفت: روزگاري ميگفتند مولاي ما نميايد چون يار و ياوري ندارد اما حالا كه ديگر اينطور نيست، بخدا در همين شهر ما هزار شيعه مخلص منتظر قدوم او هستند... <br />مرد جوان آهي كشيد و گفت: شيخ علي من مولاي تو هستم، بخدا كه در اين شهر فقط دو نفر مرا ميخواهند، يكي تو و ديگري يك مرد قصاب. <br />شيخ علي ساكت مانده بود، مولا ادامه داد: حال براي اينكه باورت شود برو به آنها كه فكر ميكني يار من هستند بگو تا شب جمعه در خانه تو منتظر باشند، آن قصاب را نيز خبر كن و بگو دو رأس بز همراه بياورد و به پشت بام ببرد، آنگاه منتظر من بمانيد. <br />شيخ علي مطابق دستور عمل كرد و با مشورت قصاب چهل تن از بهترينها را دعوت كرد، شب جمعه همه در خانه او مشغول دعا و نماز وتلاوت قرآن بودند كه ناگاه نوري در آسمان تابيد، نزديك و نزديكتر شد تا اينكه بر بام منزل فرود آمد، لحظاتي بعد صدائي دلنشين قصاب را فراخواند و بعد ناگهان خون بود كه از ناودان خانه به صحن حياط ميريخت، دوباره صدا بلند شد و اينبار شيخ را فراخواند، شيخ علي با عجله به بام رفت، ديد مولايش ايستاده، قصاب هم يكي از دو بز را سر بريده و مؤدب گوش بفرمان است، مولا دستور داد دومين بز را نيز ذبح كند. <br />منتظران مهدي مات و مبهوت مانده بودند كه براي دومين بار خون از ناودان سرازير شد، لحظاتي كه گذشت مولا به شيخ فرمود: شيخ علي حالا برو به آن منتظران بگو تا بيايند، وقتي شيخ پائين آمد ديد هيچكس نمانده است، خجالتزده نزد مولاي خود بازگشت، مولا فرمود: ديدي شيخ؟ ديدي جز شما دوتن كسي با ما نبود؟ ( برگرفته از كتاب عبقريّ الحسان) <br /> <br />تا همين اواخر هنوز خانه شيخ علي حلّاوي در شهر حله باقي بود و مردم آنجا را بخاطر قدوم مولا متبرك ميدانستند، حالا هست يا نه نميدانم، و چه فرقي براي من دارد كه باشد يا نباشد؟ من بايد ببينم خودم هستم يا نه؟ ميمانم يا ميروم؟ من كه بخاطر مولايم از كوچكترين گناه نميگذرم چگونه خواهان او هستم؟...و اللـه از او خوف دارم، خوفي همراه با شرم، ميدانم مهربان است اما بي‌حيائي هم حدي دارد، اين روزها حرف او بسيار است اما عمل، نميدانم نميدانم, اي كاش كه باشد...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-109731980967003573?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-1096701323234472242004-10-02T11:15:00.000+03:302004-10-02T10:45:23.236+03:30<center><strong>براي او...</strong></center> <br />باز زبان به حكايت و دست به كتابت نميرود، غريب دوره‌اي و عجيب برهه‌اي است، فرموده بودند آخر الزّمان منكر معروف ميشود و معروف منكر اما باورم نميشد...بگذاريم و بگذريم كه بخت واژگون است و دل لخت لخت خون... <br />براي او گفته‌ام، براي مولايم، سالها پيش، هفده سال قبل، حالا زمزمه ميكنم، ميخواهي برو، ميخواهي بمان اما اگر ميماني تا آخر بخوان: <br /> <br />بعد حمد خداي بي‌همتا...نامه‌اي بهر تو كنم انشا <br />السلام اي نگار بي‌مانند...كه دلم را نموده‌اي در بند <br />السلام اي پريرخ زيبا...كه نگاهت برد غم از دلها <br /> <br />چشم مهر از رخت كسل باشد...ماه از صورتت خجل باشد <br />نزد تو سرو ميكند تعظيم...عشوه‌هايت به گل دهد تعليم <br />كي شود وصف حال تو كردن...صحبتي از جمال تو كردن <br />حكم عقل آنكه با دوصد آوا...جاي وصفت بگويم از غمها <br /> <br />روزگاري بُدم بسي آزاد...بي غم و غصه سرخوش و دلشاد <br />ني خريدار گوهري بودم...ني گرفتار دلبري بودم <br />ني به لب آه و ني به سر سودا...ني به دل سوز و ني چنين غمها <br /> <br />تا كه عشقت بجان من افتاد...آتشي در نهان من افتاد <br />عاشقت گشتم اي پري رخسار...دل شد از خواب غفلتش بيدار <br />گشتم از خلق دهر بيگانه...گرد شمع رخت چو پروانه <br />سالها در كنار هم بوديم...دور از هرچه درد و غم بوديم <br /> <br />تا كه تركم نمودي اي دلدار...رفتي و از غمت شدم بيمار <br />مدتي درد خود نهان كردم...مخفي از مردمان فغان كردم <br />عاقبت صبر و طاقتم گم شد...قصه‌ام بر زبان مردم شد <br />گاهي از ياد وصل خنديدم...گاهي از درد هجر ناليدم <br />حالتم تا كه گشت ديگرگون...نام من گشت چون دلم مجنون <br />يكزمان در تب و گهي در تاب...داروي درد دل شدم ناياب <br /> <br />الغرض اي در مرا آرام...مانده‌ام فرد و بي‌كس و ناكام <br />ني طبيبي بود به بالينم...ني حبيبي كنار خود بينم <br />مشكل دل هنوز پابرجاست...بلكه هجران روت مشكل زاست <br />اشك چشمم گواه اي دلبر...واي از غصه آه اي دلبر <br />دردهاي دلم نشد درمان...تا به كي باشم از غمت گريان <br />مُردم از اين جدائي اي دلبر...تو كنون در كجائي اي دلبر <br />ميزنم ناله ا ز دل وجانم...تا كه پايان دهي تو هجرانم <br />صبر دل رفت و بيقرارم من...جام مي خالي و خمارم من <br />در سرم سر زده ز نو شوري...گريه تا كي نمايم از دوري <br />هر شب از غصه‌ات بسي خسته...اشك چشمم بريزد آهسته <br />همچو شمعي به سوز و سازم من...با چه كس بي تو عشقبازم من <br />خسته و بينوا و دلگيرم...دانم آخر غريب ميميرم <br />زين همه درد و غصه غمگينم...مرگ خود را بعينه ميبينم <br />از چه رو در برم نميائي...من ندارم بجز تو مأوائي <br />من كه كاري نكردم اي دلبر...غير زاري نكردم اي دلبر <br />گر خطا كرده‌ام ببخشايم...ور بد آورده‌ام ببخشايم <br />پس چه شد جود و رحم و احسانت...به كجا شد وفاي پيمانت <br /> <br />تا كنون هرچه گفتم از غمها...بخدا قطره‌اي است از دريا <br />حال اگر ذره‌اي مرا خواهي...گرچه باشد حقير چون كاهي <br />بهر دلجوئيم بيا مولا...لطف خود شاملم نما مولا <br />بي‌درنگ آ كه ترسم اي دلبر...آئي اما نبيني‌ام ديگر <br />پس تأمل مكن، همي بشتاب...قبل از آني كه من شوم ناياب <br />يك شبي باش نزد من مهمان...حاجتم را برآور از احسان <br /> <br />نامه را ميدهم كنون پايان...به اميدي كه آئي از جانان <br />چون بدست تو ميرسد، اكنون...بوسه‌ها ميزند به آن مجنون <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-109670132323447224?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-1096094175158041122004-09-25T10:40:00.000+03:302004-09-25T10:06:15.156+03:30<center><strong>او ميگفت...</strong></center> <br />او ميگفت: <br />شور و حال خاصي پيدا كرده بودم، تازه آتش محبت خدا به جانم افتاده بود، در به در پي استاد طريق ميگشتم... <br />دوستي داشتم كه عازم عتبات بود، براي خدا حافظي پيشم آمد، گفتم: نجف كه رفتي سلام مرا به شاه ولايت برسان و بگو: آقاجان بجان خودت درمانده شدم، يك جوري دست مرا در دست وليّ خود قرار بده... <br />روز به روز طلب و تشنگي من بيشتر ميشد، به بعضي از خانقاهها سرميزدم اما همه‌اش بازي بود، يكي دوتا عالم وارسته را ميشناختم كه معمولاً هم پشت سر آنها نماز ميخواندم اما آنها آن كسي نبودند كه بتوانند دستگيري كنند و انسان را بدون خطر پيش ببرند... <br />تا اينكه يك شب وقتي از كار به خانه آمدم ديدم حال عجيبي دارم، همه سينه‌ام ميسوخت، نيم ساعت يك ساعتي در خانه بودم ديدم نميشود، يك جذبه‌اي دارد مرا از خانه بيرون ميكشد، رفتم بيرون، ديدم هنوز آرام نيستم، رفتم سر خيابان، باز هم سينه‌ام ميجوشيد، به سمت بالا حركت كردم تا اينكه به مسجدي رسيدم، پاسي از شب رفته بود، متحير مانده بودم كه چكنم؟ در همين اثناء در مسجد باز شد و سيد جليل القدري كه نور از چهره‌اش ساطع بود بيرون آمد، تا او را ديدم يك مرتبه دلم آرام گرفت، بطرفش رفتم، او هم به سمت من آمد و با صداي بلند فرمود: بالأخره آمدي؟! سلام عرض كردم و دستش را بوسيدم، فرمود: أمير المؤمنين امر شما را به ما حواله فرموده‌اند... <br /> <br />من ميگويم: <br />تشنگي و طلب شرط اول دستگيري اولياء خداست: <br /><strong>آب كم جو تشنگي آور بدست <br />تا بجوشد آبت از بالا و پست...</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-109609417515804112?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-1095488057827744272004-09-18T12:15:00.000+04:302004-09-18T10:44:17.826+04:30<center><strong>رسم عاشقي...</strong></center> <br />ايام ولادت سالار عشق، بيمار عشق و علمدار عشق أرواح العاشقين لهم الفدآء بر همگان مبارك باد، طوبي للعاشقين، ما كه بي‌نصيبيم... <br />به دلم افتاد امروز اين چند بيت مشهور جناب مجنون را بنويسم، اين ابيات را از كتاب شريف <a href="http://www.maarefislam.com/doreholomvamaarefislam/bookscontent/allahshenasi/allahshenasi1/allah1.6.htm">اللـه شناسي</a> جلد اول انتخاب كرده‌ام، همان توضيحات و همان ترجمه را با كمي تصرف برايتان نقل ميكنم، حقاً كه خواندني است: <br /> <br />قيس بن مُلوَّح عامري ابياتي راجع به عشق و محبت دختر عمويش لَيلَي عامِريّه سروده است كه حقيقتاً حاوي يك كتاب حكمت در ظرائف و دقائق عقلاني و يك كتاب عرفان در اسرار و رموز شهودي راه وصول به محبوب است گرچه بصورت ظاهر درباره عشق مجازي ميباشد وليكن در واقع حاوي نكات عاليه كليه عامه‌ايست كه درباره‌ هر عاشق صادقي صدق ميكند و مخصوصاً راجع به عشق به خداوند متعال بطور شگفت انگيزي از اسرار سلوك إلي‌اللـه و وصول إلي‌ اللـه و فناي در ذات اقدس وي پرده برميدارد و سرّ اعظم حجابهاي معنوي را روشن ميسازد و دقيقترين‌ طرق مُوصله به مقام اقدس و حضرت مقدّسش را ارائه ميدهد، قيس بن مُلوّح كه نزد عامه به <strong>مجنون</strong> نامگذاري شده است ميگويد: <br /> <br /><strong>تَمنَّيتُ مِن لَيلَي عَلي البُعدِ نَظرهً <br />لِيُطْفي جَوًي بينَ الحَشا و الأضالِعِ:</strong> <br /> <br />من آرزو كردم فقط يك بار آنهم از مكان دور و بعيدي به ليلي نظر اندازم و وي را ببينم، چرا اين تمنا و آرزو را نمودم؟ براي آنكه آتشها و حرارتهائي كه در اثر فراق ليلي تمام اعضاء درون شكم مرا و اجزاء سينه‌ام را فراگرفته است و پيوسته در التهاب آن ميسوزم و ميگدازم خاموش شود و قدري تسكين يابد و آرامشي پيدا كنم. <br /> <br /><strong> فقالتْ نسآءُ الحَيِّ تَطمَعُ أن تَرَي <br />بِعَينَيكَ لَيلَي مُتْ بِدآءِ المَطامِعِ:</strong> <br /> <br />رفتم به قبيله ليلي براي يافتن ‌مرادم و بدست‌ آوردن مقصودم، چون از زنهاي قبيله ليلي مكان و محل او را جويا شدم ناگهان چنان آب سردي بر سرم ريختند كه مرا خشك زده، متحير و مبهوت بر روي زمين ميخكوب كردند، آنها به من گفتند: اصلاً تو چه ميگوئي؟! چرا نمرده بودي زودتر از اين تا اين تمنا را نموده باشي؟! سزاوار بود كه تو قبل از اين بجهت درد اين مطامعت مرده بودي و به چنين خيال و آرزو بدين مقام مقدس عشق ليلي گام نمي‌نهادي! تو ميخواهي بوسيله اين دو چشم بزهكارت و با اين دو ديده هوسباز و هوسبارت ليلي را نظر كني؟! اينك به همين درد مطامع و آرزوهاي خامت بمير! <br /> <br /><strong>و كيفَ تَرَي لَيلَي بِعَينٍ تَرَي بِها <br />سِواها و ما طَهَّرتَها بِالمَدامِعِ:</strong> <br /> <br />تو چگونه ميتواني ليلي را با چشماني ببيني كه با آن به غير او نظر افكنده‌اي و آن چشمانرا با اشك و سوز و آه تطهير ننموده‌اي؟! آري اين ديدگان ناظر به ماسواي ليلي قابليت نظر به وي را ندارد و توان و كشش ديدار او را ندارد و الّا به يك نظره جمال ليلي آنرا كور مينمايد و بنياد هستيش را درهم ميكوبد و خاكسترش را به باد فنا ميدهد، چون نظر به غير او انداخته‌اي بايد آنقدر از آن اشتباه و خطا گريه كني تا مجاري ديدگانت با اشك روانت پاك گردد و شستشو شود و اين گريه و اين سوز و نياز و آه و ناله در حكم صيقل براي ديدگانت قرار گيرد. <br /> <br /><strong>و تَلتَذُّ مِنها بِالحديثِ و قَد جَرَي <br />حديثُ سِواها في خُروقِ المَسامِعِ:</strong> <br /> <br />تو ميخواهي از شب نشيني و منادمت و گفتگوي با ليلي لذت ببري و با الفاظ شيرين و عبارات دلنشين و لطائف نمكين او غرق در ابتهاج و سرور گردي در حالتيكه سخن غير ليلي به گوش تو خورده است‌ و كلام جز او چكش صماخ را بر روي سندان استخوان آن كوبيده است و گفتار ماسواي او در گوشت طنين افكنده و امواج آن هنوز در آن مجاري جريان دارد، هر كس بخواهد ليلي را ببيند نميتواند غير ليلي را ببيند و اگر بخواهد سخن ليلي را بشنود نميتواند سخن غير ليلي را بشنود، هر كس بخواهد به شرف لقاء و ديدار خدا مشرف گردد نميتواند آنرا با صحبت اغيار و دشمنان خدا و مقاصد غير الهيه و منويات غير سبحانيه و آمال دنيه دنيويه جمع نمايد و به حكم امتناع اجتماع ضدين كه مرجعش به اجتماع نقيضين ميباشد تا آن از ميان نرود اين پا در ميان نخواهد گذارد.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-109548805782774427?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-1094887662875160772004-09-11T01:30:00.000+04:302004-09-11T11:57:42.876+04:30<center><strong>آي آدما <br />(قسمت بيستم)</strong></center> <br /><center>(قسمت آخر)</center> <br /><strong><em>پيشگفتار</em></strong> <br />1- خداي مهربون تو قرآن خطابات مختلفي داره, يكي از اونها خطاب: <strong>يا أيـُّها النّاسُ</strong> و به قول خودمون <strong>آي آدما</strong> است. <br />2- ويژگي اين خطاب اينه كه هيچ كاري به عقيده مخاطب نداره و مخاطب رو صرفاً به عنوان يك <strong>آدم</strong> در نظر ميگيره, يعني هركسي كه خودش رو انسان ميدونه مخاطب اين آياته, اين خطابات بافطرت انسان صحبت ميكنه. <br />3- دركل قرآن 20 بار از اين خطاب استفاده شده كه يك موردش (نمل16) خطاب حضرت سليمان (ع) به افراده و چهارمورد ديگه (اعراف158، يونس104, يونس108, حج49) خطاب خداست ولي از زبان پيامبر كه با عبارت: <strong>قُل يا أيـُّها النّاسُ</strong> شروع ميشه, اما پانزده مورد باقيمونده خطاب مستقيماً از طرف خود خداست. <br />4- من قصد دارم به عنايت خدا و ياري دوستان درمرحله اول به ترجمه وتوضيح همين 15 آيه بپردازم و بعد اگه عمري بود به اون 5 آيه ديگه. <br />5- از همه دوستان صميمانه خواهش ميكنم با نظرات خودشون من رو ياري كنن, واقعاً خوشحال ميشم. <br />6- اين كار قرآني سه‌شنبه اول هر ماه ارائه ميشه. (فعلاً مدتيه كه سه‌شنبه‌ها نمينويسم، اين بحث قرآني ماهي يكبار شنبه‌ها ارائه ميشه) <br />خوب حالاميريم سراغ بيستمين قسمت: <br /> <br />(قبل از شروع در بحث يه توضيح كوتاه عرض كنم، همونطور كه هميشه در پيشگفتار ملاحظه كردين آياتي كه در اونها عبارت <strong>يا أيـُّها النّاسُ</strong> اومده 20 آيه است كه 15 آيه از اونها خطاب مستقيماً از طرف خداست و ما به حول و قوه خداوند اين 15 آيه شريفه رو مطرح كرديم و اما 5 آيه ديگه خودش به دو صورته، يك آيه هست كه در اون اين خطاب از طرف حضرت سليمان به افراد استفاده شده و چهار آيه ديگه خطاب از طرف خداست ولي از زبان پيامبر، اگه توفيق الهي شامل حال اين حقير شد ابتدا اين چهار آيه رو عرض ميكنم و بعد اون يك آيه رو، انشاء اللـه، امروز به حول و قوه خدا اون يك آيه رو مورد بحث قرار ميدم و با اين نوشته به آخرين قسمت اين سلسله بحثها ميرسيم، اميدوارم دوستان استفاده كافي برده باشن، انشاء اللـه) <br /> <br /><strong>قالَ يا أيـُّها النّاسُ عُلِّمنا منطقَ الطّيرِ و اُوتينا مِن كُلِّ شَيءٍ إنّ هَذا لهوَ الفضلُ المبينُ</strong> (سوره نمل آيه 16) <br /> <br /><strong>ترجمه:</strong> سليمان پيامبر گفت: آي آدما زبان پرندگان به ما آموخته شده و از هر چيزي به ما داده شده، حقّاً كه اين فضيلت آشكار و روشنيه. <br /> <br /><strong>توضيح:</strong> مثل هميشه خلاصه‌اي از نكات رو عرض ميكنم: <br />1- خطاب حضرت سليمان به همه مردمه نه فقط به بزرگان قوم و اين خطاب براي بيان نعمتهاي خاصيه كه خداوند به اين پيامبر و پدرش حضرت داود عنايت فرموده. <br />2- معني <strong>منطق</strong> اگر چه به حسب وضع لغوي براي نطق انسانه ولي در اينجا و در اطلاقات قرآني معني وسيعتري داره، بطور كلي اين كلمه در قرآن بر هر چيزي كه به نوعي دلالتي داره و مقصودي رو ميفهمونه اطلاق ميشه اگر چه صوت انسان نباشه و حتي از جنس صوت هم نباشه. <br />3- منظور از <strong>منطق الطّير</strong> خصوص صداهائي كه پرندگان از خودشون در ميارن نيست چرا كه اين اصوات محدود هستن و اين معاني و مطالبي كه در قرآن از اونها حكايت شده اصلاً با اين صداهاي محدود قابل انتقال نيستن بعلاوه كه بسياري از پرنده شناسها هم سر از اين اصوات در ميارن و معاني كلي اونها رو ميدونن در حاليكه اين منطق الطّير از خصوصيات حضرت سليمان بوده و علميه كه در اختيار هر كسي نيست، پس منظور تكلم حضرت با اصل نفس و شعور موجود در اونهاست. <br />4- شايد از كلمه <strong>مِن</strong> در فقره <strong>مِن كُلِّ شَيء</strong> بشه استفاده بعضيت كرد، يعني از هر چيزي مقداري به ما داده شده اما همه چيزها بطور كامل در اختيار پيامبر اسلام و ائمه طاهرين سلام اللـه عليهم أجمعين و بعضي از اولياء خداست. <br />در ضمن منظور از اين هر چيز همه اون چيزهائيه كه در امر رسالت و ا مامت دخالت داره و انبياء و اولياء رو از ديگران متمايز ميكنه. <br />5- از دو تعبير <strong>عُلِّمنا</strong> و <strong>اُوتينا</strong> كمال ادب حضرت سليمان فهميده ميشه، نميگن ما علم پيدا كرديم و ما بدست آورديم بلكه ميگن به ما علم داده شد و به ما اعطاء شد، اين از بهترين حالات دوستان خداست كه حقيقتاً هيچ فضليتي رو از خودشون نميبينن. <br />6- ظاهر اينه كه جمله <strong>إنّ هَذا لهوَ الفضلُ المبينُ</strong> دنباله كلام حضرت سليمانه نه كلام خداوند و اين جمله تأكيديست براي دو فعل <strong>عُلِّمنا</strong> و <strong>اُوتينا</strong>. <br /> <br />خوب در آخرين جملات از آخرين قسمت اين بحثها چيزي ندارم بگم جز اينكه راه كمال براي همه انسانها بازه و اگر چه درجه كمال انسانها يكسان نيست اما هر انساني براي خودش كمالي داره كه بايد سعي كنه به اون درجه برسه، تمام دستورات ديني و اين همه اوامر و نواهي براي اينه كه نفس سركش مهار بشه و انسان بتونه راهش رو با پختگي طي كنه، حواسمون باشه كه سرمايه عمر رو مفت و مجاني از دست نديم و كال نپخته از دنيا نريم، حد اقل خدا و عالم آخرت رو هم به اندازه اين دنياي مجازي و فاني حقيقي حساب كنيم، اگه واقعيات عالم وجود اون چيزيه كه اولياء خدا ميگن ما خيلي خيلي عقب هستيم، خيلي بيشتر از اونچه كه فكر ميكنيم... <br /> <br />روز شهادت جانگداز حضرت موسي بن جعفر سلام اللـه عليه رو به امام زمان روحي فداه و همه مواليان اونحضرت تسليت عرض ميكنم، خوبه كه همه دوستان در اين روز خدمت اونحضرت و همچنين خدمت امام رضا صلوات اللـه عليه تسليتي عرض كنن...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-109488766287516077?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-1094294908716219032004-09-04T16:50:00.000+04:302004-09-07T15:20:51.936+04:30<center><strong>ابن فارض يا حافظ مصر</strong></center> <br /><center>(2)</center> <br />دو سال پيش اشعاري از عارف مشهور ابن فارض مصري رضوان اللـه عليه رو براتون نوشته بودم، اون روز كمي در مورد قصيده تائيه ابن فارض حرف زدم و بنا به درخواست دوستان قرار شد چند بيتي از اين قصيده رو كه به <strong>نظم السلوك</strong> معروفه در اينجا ذكر كنم، وعده ما به تأخير افتاد و كار به امروز كشيد، اگه دوستان حوصله كنن و توضيحاتي رو كه در قسمت اول اين نوشته داده بودم بخونن بيشتر استفاده ميبرن، اون توضيحات رو <a href="http://khalvateons.blogspot.com/2002_08_01_khalvateons_archive.html#80470182">اينجا</a> ميتونين ببينين، من اين اشعار رو كه انسان كامل و وليّ خدا رو توصيف ميكنه از كتاب شريف <a href="http://www.maarefislam.com\doreholomvamaarefislam\bookscontent\imamshenasi\imam5\imam5.5.htm">امام شناسي</a> جلد پنجم انتخاب كردم و ترجمه اون رو هم با كمي دخل و تصرف از همونجا ذكر ميكنم، فقط اين نكته رو هم اضافه كنم كه از آيت عظماي الهي مرحوم حاج ميرزا علي آقاي قاضي رضوان اللـه عليه اين جمله معروفه كه ايشون ميفرمودن: هركس اين قصيده رو حفظ كنه در مسير سلوك إلي اللـه براش فتح باب ميشه...خوب بگذريم بريم سراغ شعر: <br /> <br /><strong>و إنّي و إن كُنتُ ابنَ آدمَ صُورهً <br />فَلِي فيه معنيً شاهدٌ بِاُبُوّتي</strong> <br /> <br />و حقاً كه من گر چه از جهت صورت پسر آدم هستم ولي در من معنا و حقيقتي است كه به پدر بودن من گواهي ميدهد. <br /> <br /><strong>و نفسي علَي حَجرِ التّجلِّي بِرُشدِها <br />تَجلّتْ و في حِجرِ التّجلِّي تَربَّتِ</strong> <br /> <br />و نفس من كه از تجليات اسماء و صفات حق محجور بود بواسطه رشد خود تجلي نمود و در دامن همان تجلي تربيت يافت. <br /> <br /><strong>و في المَهدِ حِزبِي الأنبيآءُ و في عَنا <br />صِري لَوحِيَ المحفوظُ و الفتحُ سُورتي</strong> <br /> <br />و در گاهواره حزب و دسته من پيامبران بودند و در عناصر من لوح محفوظ من قرار داشت و فتح و گشايش سوره من بود. <br /> <br /><strong>و قَبلَ فِصالي دونَ تكليفِ ظاهري <br />خَتمتُ بِشَرعِي الموضِحي كُلَّ شِرعَهِ</strong> <br /> <br />و قبل از آنكه از شير گرفته شوم بدون تكليف ظاهر خود بواسطه شرع و طريقه روشن كننده خويش هر شريعتي را ختم كردم. <br /> <br /><strong>فهُم و الاُولَي قالوا بِقَولهِم <br />علَي صراطيَ لَم يَعدُو مَواطِئَ مِشيَتي</strong> <br /> <br />بنابر اين انبياء و آنانكه از آنها پيروي كرده و قول آنها را پذيرفتند همگي بر صراط من بودند، آنها از موضع قدمهاي من تجاوز نكردند. <br /> <br /><strong>فيُمنُ الدُّعاهِ السَابقينَ إليَّ في <br />يميني و يُسرُ اللاحقينَ بِيَسرَتي</strong> <br /> <br />پس يمن و بركت داعيان إلي اللـه كه بر من سبقت گرفتند در دست راست من و آساني و سهولت آنها كه به من ملحق ميشوند در دست چپ من است. <br /> <br /><strong>و لا تَحسبنَّ الأمرَ عنِّيَ خارجًا <br />فما سادَ إلّا داخلٌ في عبادتي</strong> <br /> <br />و هرگز گمان مبر كه امر از من خارج است، پس هيچ كس به سيادت و بزرگي نرسيده است مگر اينكه تحت عبوديت من بوده است. <br /> <br /><strong>و لولايَ لَم يوجَدْ وجودٌ و لَم يَكُن <br />شُهودٌ و لَم تُعهَد عُهودٌ بِذمَّتي</strong> <br /> <br />و اگر من نبودم هيچ وجودي موجود نميشد و هيچ شهودي در كار نبود و هيچ عهد و پيماني به عهده كسي نبود. <br /> <br /><strong>فلا حيَّ إلّا مِن حياتي حياتُهُ <br />و طَوعُ مُرادي كُلُّ نفسٍ مُريدهِ</strong> <br /> <br />بنابر اين هيچ جانداري نيست مگر اينكه حيات او از حيات من است و هر نفس داراي اراده‌اي تحت انقياد و اطاعت از اراده من است. <br /> <br /><strong>تَسبَّبتُ في التّوحيدِ حتّي وجدتُه <br />و واسطهُ الأسبابِ إحدَي أدلَّتي</strong> <br /> <br />من در توحيد حق تعالي اسباب را اتخاذ كردم تا آنكه توحيد را يافتم و واسطه بودن اسباب يكي از راهنمايان من بود. <br /> <br /><strong>و وَحَّدتُ في الأسبابِ حتّي فقدتُها <br />و رابطهُ التّوحيدِ أجدَي وسيلهِ</strong> <br /> <br />و در عالم اسباب به نظر توحيد نگريستم تا آنكه اسباب را گم گردم و فقدان اسباب و رابطه توحيد مفيدترين وسيله من بود. <br /> <br /><strong>و جرَّدتُ نفسي عَنهُما فتَجرَّدتْ <br />و لَم تَكُ يومًا قَطُّ غيرَ وحيدهِ</strong> <br /> <br />و نفس خود را از توحيد و اسباب آن مجرد ساختم و آن مجرد شد در حاليكه نفس من همواره در وحدت خويش بسر ميبرد. <br /> <br /><strong>و غُصتُ بحارَ الجمعِ بَل خُضتُها علَي انْ <br />فِرادي فاستَخرَجتُ كُلَّ يتيمهِ</strong> <br /> <br />و با وجود وحدت و انفرادي كه داشتم در درياهاي عالم جمع شناور شدم بلكه به اعماق آن رفتم و هر درّ شاهواري را استخراج كردم... <br /> <br />باز نويسي و ترجمه اين اشعار براي خودم حظ و لذت زيادي داشت، انشاء اللـه شما هم لذت ببرين، امروز نظر خواهي رو ميگذارم تا اگه در اين رابطه نظري داشتين راحتتر بدستم برسه. <br /><b><center><SCRIPT language="javascript">get_comment_link(2)</SCRIPT><noscript><a href = "http://rateyourmusic.com/yaccs/commentsn/b=90000025309_and_e=2">&#1606;&#1592;&#1585;&#1576;&#1583;&#1607;&#1610;&#1583;</a></noscript></center></b><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-109429490871621903?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-1093674192285973672004-08-28T12:25:00.000+04:302004-08-28T10:53:12.286+04:30<center><strong>او ميگفت...</strong></center> <br />او ميگفت: <br />سفرهاي متعددي به عتبات داشتم اما انگار فقط يكبارش زيارت بود، كاظمين بودم، ظهر يك روز گرم، حرم خلوت خلوت بود، شايد در تمام صحن يكي دو نفر بيشتر نبودند، مشغول نماز ظهر شدم، به إياك نعبد و إياك نستعين كه رسيدم نفهميدم يكدفعه چه شد؟! فقط حس كردم تمام وجودم، ظاهرم و باطنم يكباره غرق سرور شد، جزء جزء وجودم را حظ و لذتي فرا گرفته بود كه هيچوقت آنرا تجربه نكرده بودم بصورتيكه حس ميكردم حتي ناخن انگشتم مملوّ از بهجت و سرور است... <br /> <br />من ميگويم: يادش بخير كاظمين، شبها حرم خلوت بود، زبان خواندن و گفتن نداشتم، يك گوشه مينشستم و ضريح و زائرين را تماشا ميكردم، نماز و زيارت كار خوبان است، من كه بد بودم خوبان را نگاه ميكردم، اين هم خودش حالي داشت، آنها كه رفته‌اند ميدانند كاظمين چه حال و هوائي دارد... <br />بگذريم بگذريم، دلم گرفته، درد دارم درد، ميداني درد چيست؟ ميخواهم با مولودي مبارك حرف بزنم، اگر تو هم دل شكسته‌اي و درد داري با من زمزمه كن: <br /> <br />اي دل بينوا نوا آمد <br />دردمندان دگر دوا آمد <br />مظهر جود كبريا آمد <br /><strong>يا جواد الأئمه أدركني...</strong> <br /> <br />بغض راه گلوي من بسته <br />اشك چشمم بريزد آهسته <br />بر لبم ذكر توست پيوسته <br /><strong>يا جواد الأئمه أدركني...</strong> <br /> <br />هر شب از دردهاي پنهاني <br />آسمان دو چشم باراني <br />ميشوم همچو بحر طوفاني <br /><strong>يا جواد الأئمه أدركني...</strong> <br /> <br />درد دارم شكسته‌ام بخدا <br />مضطر و زار و خسته‌ام بخدا <br />دل به جود تو بسته‌ام بخدا <br /><strong>يا جواد الأئمه أدركني...</strong> <br /> <br />تو كه بر دشمنان نظر داري <br />ملك هستي به زير پر داري <br />بي‌شك از حال من خبر داري <br /><strong>يا جواد الأئمه أدركني...</strong> <br /> <br />دست اين بينوا و دامانت <br />درد اين مبتلا و درمانت <br />اي جهان ريزه خوار احسانت <br /><strong>يا جواد الأئمه أدركني...</strong> <br /> <br />ميلاد مولود كعبه مولي الموحدين، امام المتقين، يعسوب الدين، آقا أمير المؤمنين عليه افضل صلوات المصلين بر همه شيعيان و ارادتمندان حضرت مبارك باد...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-109367419228597367?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-1093067959439618202004-08-21T12:00:00.000+04:302004-08-21T10:29:19.440+04:30<center><strong>پس كي نماز ميخواني؟...</strong></center> <br />دوستان ماه رجب ماه عشقبازي با خدا فرا رسيد، خدا رو شكر كه باز هم توفيق شد در اين ماه عزيز نفسي بكشيم و از بركت اين روزها و شبها بهره‌اي ببريم، در دو سال گذشته چند سطري در مورد اين ماه نوشته بودم كه اگه كسي مايل بود ببينه <a href="http://khalvateons.blogspot.com/2002_09_01_khalvateons_archive.html#81399053">اينجا</a> رو نگاه كنه. <br /> <br />امسال فقط يه چيز ميخوام بگم و اون اينكه سعي كنيم در اين يكماه نماز بخونيم، يعني نمازي كه بشه بهش نماز گفت، اين روايت رو كه از امام صادق عليه السلام نقل شده ببينين: <br /><strong>و اللـهِ إنّه لَـيَأتي علي الرّجُلِ خَمسونَ سَنهً و ما قَبِلَ اللـهُ مِنه صلوهً واحدهً فأيُّ شي‏ءٍ أشدُّ مِن هذا و اللـهِ إنّكم لَتـَعرِفونَ مِن جِيرانِكم و أصحابِكم مَن لَو كانَ يُصلّي لِبَعضِكم ماقَبِلَها مِنه لِاستِخفافِه بِها إنّ اللـهَ لا يَقبَلُ إلّا الحَسنَ فَكَيفَ يَقبَلُ ما يُستَخَفُّ به؟!</strong> <br />قسم بخدا اينچنين است كه پنجاه سال از عمر كسي ميگذرد و هنوز خداوند يك نماز او را نپذيرفته، پس چه چيزي شديدتر از اين؟ قسم بخدا شما در بين همسايگان و اصحاب خود كسانيرا ميشناسيد كه اگر اين نماز را براي يكي از خودتان بخواند آن شخص اين نماز را نميپذيرد چرا كه آنرا سبك شمرده است، حقاً كه خداوند جز عمل نيكو را قبول نميكند پس چگونه ممكن است نمازي را كه سبك شمرده شده قبول فرمايد؟! <br /> <br />در اين ماه عظيم الشأن خيلي كارها ميشه كرد و از طريق ائمه معصومين سلام اللـه عليهم أجمعين و اولياء خدا دستورات فراواني رسيده اما حقير ميخوام به خودم و شما سفارش كنم كه با خودمون قرار بذارم حد اقل نمازمون رو درست كنيم، خوب حالا براي اينكه دقيقاً منظور من از درست كردن نماز روشن بشه به اين حكايت زيبا البته با كمي تصرف توجه كنين: <br /> <br />در سفري كه مرحوم‌ مطهري به اعتاب‌ عاليات مشرف شدند نشاني منزل آقاي حاج سيد هاشم را بنده (مرحوم علامه طهراني رضوان اللـه عليه) به ايشان دادم و در كربلا دوبار به محضرشان‌ مشرف شده‌اند، يكبار ساعتي خدمتشان ميرسند و بار دوم روز ديگر صبحانه را در آنجا صرف مينمايند. <br />مرحوم مطهري در مراجعت از اين ملاقاتها بسيار مشعوف بودند و ميفرمودند: يكبار كه خدمتشان بودم از من پرسيدند: نماز را چگونه ميخواني؟ عرض كردم: كاملاً توجه به معاني كلمات و جملات آن دارم. <br />فرمودند: پس كي نماز ميخواني؟! در نماز توجه‌ات به خدا باشد و بس! توجه به معاني مكن! <br /> <br />توضيحاتي كه مرحوم علامه خودشون در اين رابطه دادن بهتر از كلام حقير اين مسأله رو باز ميكنه پس همونها رو براتون ذكر ميكنم، با دقت بخونين: <br /> <br />انصافاً اين جمله ايشان حاوي اسرار و دقائقي است و حق مطلب همينطور است كه افاده فرموده‌اند، چرا كه در نماز اگر انسان متوجه معاني نماز شود كه مثلاً إيّاك نعبد و إيّاك نستعين به معني آنست كه: من فقط ترا عبادت ميكنم و از تو استعانت ميطلبم ذهن و فكر نمازگزار بدين حقيقت متوجه بوده و از توجه كامل به خدا غافل است در حاليكه بايد توجه صد در صد به سوي خدا باشد و مخاطب فقط خدا باشد و در اينصورت ديگر توجه به معني نيست مگر به نحوه‌ آلي و مرآتي، همچنانكه در نماز نبايد انسان توجه به الفاظ و عبارات آن داشته باشد مگر توجه آلي و مرآتي زيرا اگر توجه به الفاظ نماز از صحت ادا كردن و تجويد آن و اداء از مخارج آن شود ديگر آن نماز نماز نيست نه توجه به خداست و نه توجه به معني ولي اگر توجه به خدا شود و انسان در خطاب و مكالمه‌اش با خدا لحظه‌اي فرود نيايد نه فكر الفاظ نماز را بنمايد و نه فكر معاني آنرا در اينصورت تمام الفاظ خود بخود به نحو آلي و مرآتي يعني با نظر غير استقلالي آمده و به دنبال، جميع معاني نيز به طريق آلي و مرآتي نه با نظر استقلالي آمده و همه به نحو صحيح و مطلوب ادا شده است بدون آنكه در توجه تام به خداوند و حضور قلب خللي واردآيد، مثلاً در همين مكالمات و گفتگوهائي كه ما شبانه‌روز با هم داريم و در سخنرانيها و خطابه‌ها و مراجعات و فصل خصومتها و سائر اموري كه در آنها عنوان تخاطب و گفتگو است تمام توجه ما به شخص مخاطب است نه به خطاب‌، آنچه در خطاب از مغز و انديشه انسان بر زبان جاري ميشود همه‌اش درست و صحيح است‌ بدون اينكه ما توجه به صحت آنها داشته باشيم و اگر يك لحظه توجهمان را به عبارات و مطالبي كه رد و بدل ميشود منعطف سازيم اصل توجه به خطاب از ميان ميرود و در آن لحظه ديگر مخاطبي وجود ندارد، بزرگان فرموده‌اند: جمع ميان دو لحاظ استقلالي و آلي نميشود، اگر لحاظمان در نمازها مستقلاً به خدا باشد حتماً به الفاظ و معاني آنها بايد آلي و غير استقلالي و تبعي باشد و اگر لحاظمان را به الفاظ نماز و يا معاني آن مستقلاً بدوزيم قهراً و اضطراراً بايد توجهمان به خدا تبعي و ضمني باشد نه استقلالي، من وقتي با شما سخن ميگويم و مثلاً ميگويم: آقا شما امروز مسافرت نكنيد و در حرم امام رضا بمانيد صد در صد توجهم به شما و حقيقت شماست، اين را نظر استقلالي نامند و البته اين معاني بدون غلط در ذهن من ميايد و ذهن من الفاظي را متناسب با آن معاني استخدام ميكند و بر زبان جاري ميسازد و بدون هيچ خطائي مُسلسلاً اين معاني و الفاظ استخدام شده و به شما براي ابراز و اظهار آن مقصود منتقل ميگردد اما اگر بخواهم معني «امروز مسافرت نكنيد» را در ذهن بياورم و يا الفاظ آن را بخصوصه تصور نمايم ديگر مخاطب بودن شما از ميان ميرود و استقلال خود را از دست ميدهد مگر ضمني و تبعي و آلي و مرآتي، در نماز كه اهم امور است بايد انسان در حضور قلب به خدا منقطع باشد و هيچ خاطره‌اي و انديشه‌اي از ذهن عبور نكند و اين فقط در صورتي امكان‌پذير است كه جملات و عبارات نماز كه طبعاً حاوي معاني خود ميباشند بدون اندك توجه به خود آنها در ذهن بيايد و بر زبان جاري شود، در اينصورت نماز نماز است يعني مخاطب خداست، حضور قلب با خداست و گرنه حضور قلب با الفاظ و يا با معاني است و خداوند عليّ أعلي مهجور گرديده و فقط به نظر ضمني كه در حقيقت نظر نيست به او ملاحظه شده است. (<a href="http://www.maarefislam.com/doreholomvamaarefislam/bookscontent/rohemojarrad/rohmojarrad9.htm">كتاب روح مجرد</a>) <br /> <br />خوب دوستان ببخشيد كه كمي طولاني شد، پس سعي كنيم حد اقل در اين يكماه درست نماز بخونيم و با خدا حرف بزنيم، انشاء اللـه... <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-109306795943961820?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-1092463655790355652004-08-14T12:05:00.000+04:302004-08-14T10:43:27.783+04:30<center><strong>من هيچ نميدانم...</strong></center> <br /> <br />حرف بسيار است دست به كتابت نميرود...زمين و زمان سنگين است، عجب هياهوئي است اما سكوتي مرگبار بر همه جا سايه انداخته، ميداني رفيق <strong>هنوز علي مظلوم است...</strong>امروز اصلاً خُلق نوشتن ندارم، دفترم را ورق ميزدم اين شعر كه مربوط به هفده سال پيش است به دادم رسيد: <br /> <br />از حال دل زارم من هيچ نميدانم <br />دلخسته و بيمارم من هيچ نميدانم <br />از ناله و آوايم از شادي و غمهايم <br />از زشتي و زيبايم من هيچ نميدانم <br />برخيز كه من مستم دل بر غم تو بستم <br />از اينكه چنين هستم من هيچ نميدانم <br />ديوانه‌ام و عاقل هم بحرم و هم ساحل <br />اين چيست شده حائل من هيچ نميدانم <br />آواره به هر سوئي درمانده به هر كوئي <br />آخر تو چه ميگوئي من هيچ نميدانم <br />اي واي چه طنازي دائم به سر نازي <br />از اين همه لجبازي من هيچ نميدانم <br />خندانم و گريانم در كار تو حيرانم <br />از هيچ نميدانم من هيچ نميدانم <br />...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-109246365579035565?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-1091862964149909572004-08-07T13:15:00.000+04:302004-08-07T11:46:04.150+04:30<center><strong>آي آدما <br />(قسمت نوزدهم)</strong></center> <br /> <br /><strong><em>پيشگفتار</em></strong> <br />1- خداي مهربون تو قرآن خطابات مختلفي داره, يكي از اونها خطاب: <strong>يا أيـُّها النّاسُ</strong> و به قول خودمون <strong>آي آدما</strong> است. <br />2- ويژگي اين خطاب اينه كه هيچ كاري به عقيده مخاطب نداره و مخاطب رو صرفاً به عنوان يك <strong>آدم</strong> در نظر ميگيره, يعني هركسي كه خودش رو انسان ميدونه مخاطب اين آياته, اين خطابات بافطرت انسان صحبت ميكنه. <br />3- دركل قرآن 20 بار از اين خطاب استفاده شده كه يك موردش (نمل16) خطاب حضرت سليمان (ع) به افراده و چهارمورد ديگه (اعراف158، يونس104, يونس108, حج49) خطاب خداست ولي از زبان پيامبر كه با عبارت: <strong>قُل يا أيـُّها النّاسُ</strong> شروع ميشه, اما پانزده مورد باقيمونده خطاب مستقيماً از طرف خود خداست. <br />4- من قصد دارم به عنايت خدا و ياري دوستان درمرحله اول به ترجمه وتوضيح همين 15 آيه بپردازم و بعد اگه عمري بود به اون 5 آيه ديگه. <br />5- از همه دوستان صميمانه خواهش ميكنم با نظرات خودشون من رو ياري كنن, واقعاً خوشحال ميشم. <br />6- اين كار قرآني سه‌شنبه اول هر ماه ارائه ميشه. (فعلاً مدتيه كه سه‌شنبه‌ها نمينويسم، اين بحث قرآني ماهي يكبار شنبه‌ها ارائه ميشه) <br />خوب حالاميريم سراغ نوزدهمين قسمت: <br /> <br />(قبل از شروع در بحث يه توضيح كوتاه عرض كنم، همونطور كه هميشه در پيشگفتار ملاحظه كردين آياتي كه در اونها عبارت <strong>يا أيـُّها النّاسُ</strong> اومده 20 آيه است كه 15 آيه از اونها خطاب مستقيماً از طرف خداست و ما به حول و قوه خداوند اين 15 آيه شريفه رو مطرح كرديم و اما 5 آيه ديگه خودش به دو صورته، يك آيه هست كه در اون اين خطاب از طرف حضرت سليمان به افراد استفاده شده و چهار آيه ديگه خطاب از طرف خداست ولي از زبان پيامبر، اگه توفيق الهي شامل حال اين حقير شد ابتدا اين چهار آيه رو عرض ميكنم و بعد اون يك آيه رو، انشاء اللـه) <br /> <br /><strong>قُل يا أيـُّها النّاسُ إنـّما أنا لَـكُم نَذيرٌ مُبينٌ</strong> (سوره حج آيه 49) <br /> <br /><strong>ترجمه:</strong> بگو: آي آدما جز اين نيست كه من براي شما بيم دهنده‌اي هستم روشن و آشكار. <br /> <br /><strong>توضيح:</strong> اينبار مختصرتر از هميشه نكاتي رو عرض ميكنم: <br />1- بعد از اينكه خداوند در آيات قبلي اين معنا رو خوب باز ميكنه كه قبل از رسول مكرم اسلام پيامبران ديگه هم مورد تكذيب واقع ميشدن و در اثر اين تكذيب عذاب نازل ميشد حالا خطاب به پيامبر ميفرمايد كه به همه بگو در مورد تو هم همينطوره، بگو كه تو هم يك بيم دهنده هستي و اين مردم هستن كه بايد موضع خودشون رو روشن كنن. <br />2- در اينجا ميبينيم كه مسأله انذار بصورت حصر بيان شده، يعني كار رسول خدا فقط بيم دادن و انذاره اما در مرحله نتيجه گيري اين خود مردم هستن كه بايد با بكار گيري عقل خود نسبت به اين انذار عكس العمل نشون بدن، اين نكته در آيات ديگه‌اي هم مطرح شده كه خلاصه اين مرحله رو مردم بايد خودشون دست بكار بشن و بگذرونن و نبايد از پيامبر توقع داشته باشن كه بجاي اونها تصميم بگيره. <br />3- نكته ظريفي كه در كلمه <strong>لَـكُم</strong> بنظر ميرسه اينه كه شأن رسولخدا نسبت به مردم انذاره نه اينكه تمام شخصيت رسولخدا فقط در انذار خلاصه ميشه، پيامبر در ارتباط با خودش و با عالم هستي و با خداي عالم شؤون متعدد و والائي دارن، پس نبايد حقيقت رسولخدا رو فقط در انذار جستجو كرد، مسأله انذار يكي اي شؤون اون حضرته كه در رابطه با مردم دارن. <br />4- نكته آخر اينكه رسولخدا يك بيم دهنده آشكار هستن، يعني در مقام انذار اون حضرت بطور روشن و بدون ابهام و پيچيدگي عمل ميكنن، دعوت حضرت و تمام آيات و براهيني كه اقامه ميكنن هيچ خفائي نداره بطوريكه عالم و عامي سخن حضرت رو براحتي درك ميكنن. <br />در دو آيه بعدي مردم به دو گروه تقسيم ميشن، كسانيكه دراثر اين انذار ايمان ميارن كه اونها مورد مغفرت و اهل بهشت هستن و كسانيكه در جهت از بين بردن آيات الهي و به عجز كشيدن خدا و رسولخدا تلاش ميكنن كه اونها اهل جحيم هستن. <br /> <br />كلام آخر اينكه اگر چه رسولخدا بظاهر از اين عالم رفتن ولي دعوت و انذار اون حضرت هنوز هم زنده است و اين دو گروه هنوز هم هستن، ما هم بايد تكليف خودمون رو روشن كنيم، يا تبعيت كنيم و در نتيجه غفران و رضوان الهي رو براي خودمون بخريم و يا خداي نكرده سرپيچي و تلاش براي از بين بردن نور توحيد كه در نتيجه دوزخ در انتظار ماست...پناه بر خدا. <br /><center><strong>**************</strong></center> <br />ميلاد پرنور ناموس كبريا، سرّ رسولخدا، همتاي عليّ مرتضي حضرت فاطمه زهراء سلام اللـه عليها بر همگان مبارك باد: <br /><strong>تك شاخه گل محمدي آمده است <br />سرچشمه فيض سرمدي آمده است <br />اسرار وجود جمله در ذات نبي است <br />آئينه ذات احمدي آمده است...</strong> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-109186296414990957?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-1091249928502356562004-07-31T11:00:00.000+04:302004-07-31T09:30:14.253+04:30<center><strong>در حاشيه نامه سرگشاده...</strong></center> <br /> <br />سلام دوستان، انشاء اللـه كه همگي خوب و خوش و سلامت هستيد... <br />قبل از هر چيز از همه دوستاني كه نسبت به نوشته حقير عكس العمل نشان داده و نظراتشان را گفتند تشكر ميكنم. <br />لازم است در اينباره مطالبي را عرض كنم: <br />1- متأسفانه اكثر دوستان به اين نكته توجه نكردند كه روي سخن من با چه طيفي بوده است؟ من براي چه مخاطبي صحبت كرده‌ام؟ اين مسأله شايان دقت است، براي اينكه محل نزاع خوب روشن شود توضيح كوتاهي عرض ميكنم: <br />ما يا مسلمانيم يا نيستيم، اگر نيستيم كه هيچ، اگر هستيم يا علاوه بر اعتقاد در مقام عمل هم ملتزم احكام شريعت هستيم يا نيستيم، اگر نيستيم كه هيچ، اگر هستيم يا قبول داريم كه در دوران غيبت بايد از فقيه جامع الشرائط تقليد كرد يا نداريم، اگر نداريم كه هيچ، اگر داريم يا مراجع فعلي را شايسته مرجعيت ميدانيم يا نميدانيم، اگر نميدانيم كه هيچ... <br />روي سخن من با وبلاگنويسان مذهبي بود كه همه اين مراحل را قبول دارند و مدعي ديانت و دفاع از ارزشها و حراست از ثمره خون شهداء هستند، آنها كه در اين تقسيم ثنائي عقلي در طرف دوم تقسيم قرار دارند مخاطب بنده نبوده‌اند، هر كدام از اين "كه هيچ‌ها" جداگانه بحثي ميطلبد و تا آن بحثها نشود و نتيجه حاصل نگردد هيچ جاي نامه حقير براي آنها قابل قبول نيست و اصلاً نامه براي آنها نبوده است. <br />2- ريشه‌يابي و تحليل و بررسي اينكه چرا به اينجا رسيده‌ايم بسيار شايسته و بلكه بايسته است، هيچ آدم عاقلي در اينكه هميشه بايد علتها را شناخت شكي ندارد، اما صحبت من با كساني است كه از اين زاويه ابهامي ندارند، چه بسا خودشان بهتر از من علتها را ميدانند و ضعفها را ميشناسند، فقط مشكلي كه هست اين است كه يا غفلت ميكنند يا توجيه‌گر شده‌اند، اينكه ما علتها را جستجو كنيم و بر اساس نتيجه بدست آمده راهكارهائي را ارائه دهيم بسيار بسيار خوب است اما نوشته حقير اصلاً از بعدي ديگر است، هيچ منافاتي هم با ريشه‌يابي ندارد، حقير ميگويم من و شما كه ادعاي مذهبي بودن داريم و ميدانيم مذهب براي خودش احكامي دارد و حد و حدودي دارد چرا بايد سرخود و با توجيهات نفساني و با عقل كوتاه خود راهي را برويم كه همه خودمان تباه شويم و هم ديگران؟! <br />اينكه من بچه مسلمان بيايم و در وبلاگ يك دختر مسلمان پيام بگذارم و او را با الفاظي مثل عزيزم و جان دلم و امثال ذلك كه بعضاً انسان شرم ميكند بازگو كند خطاب كنم با كجاي موازين شرعي ما منطبق است؟! <br />اينكه من بچه مسلمان بيايم از طريق چت يك دختر ساده و صاف را تحت تأثير قرار دهم و به اسم خواهر و برادري يا به اسم اينكه چون در دنياي مجازي است گناه ندارد هر كاري دلم خواست بكنم با كدام عقل سليمي توجيه ميشود؟! <br />حقير از اين دست مسائل بسيار ديده و شنيده‌ام و يقيناً شما نيز كمتر از من نميدانيد، حالا يك وقت كسي اين كارها را ميكند كه جزو آن "كه هيچ‌هاي" تقسيم ماست در اينصورت شما بفرمائيد اينطور نميشود و بايد بحث ريشه‌اي شود، بله حقير هم قبول دارم، اما طرف صحبت كه آنها نبودند، طرف صحبت نسلي است كه خود را امام زماني و امام حسيني ميداند، خود را حافظ خون شهداء ميداند، چنين شخصي به همه آنچه لازم است معتقد است فقط همانطور كه عرض كردم يا دچار غفلت شده يا توجيه‌گر شده است. <br />3- اينكه زمان جنگ اين امكانات نبوده و الآن هست درست اما مگر اين دليل فعل خلاف ميشود؟ ممكن است در آينده تكنولوژي و دانش بشري به امكانات محير العقول ديگري دست يابد كه زمينه گناه را بسيار بسيار جذابتر و راحتتر كند، بايد ديد حكم خدا چيست؟ بله حقير هم بارها گفته‌ام كه امروزه دنيا با تمام مظاهرش ظهور كرده و سابق اينطور نبود، اما براي يك مسلمان معتقد چه فرقي ميكند؟ حرام حرام است و حلال هم حلال، رواياتي كه در مورد آخر الزمان از معصومين سلام اللـه عليهم أجمعين بدست ما رسيده بسيار بر اين نكته تأكيد دارد كه در آخر الزمان نگاهداشتن دين از هر كاري دشوارتر است، خوب اين بخاطر همين بروز و ظهور مظاهر دنياست، اگر كاري مورد نظر خدا نيست بايد از آن اجتناب كرد. <br />4- اينكه فلان روحاني چه كرده و ميكند براي خودش بحثي جداگانه دارد، حالا فرض كنيم او خطا كرده و غلط رفته است، آيا اين دليل اين است كه من هم خطا كنم و غلط بروم؟ ميگوئيد كار او باعث ميشود كه ديگران هم خطا كنند و غلط بروند، بله اين درست است اما نسبت به كسيكه قدرت تحليل ندارد و هر گردي را گردو ميپندارد، مخاطب حقير ناسلامتي اهل قلم بودند، اگر اهل قلمي اينقدر قدرت تحليل نداشته باشد كه فعل بد كسي را تعميم ندهد و حساب او را از ديگران جدا نكند كه ديگر اصلاً جاي صحبت ندارد، براي من و امثال من كه اينقدر از خدا فهم گرفته‌ايم كه بدانيم گناه ديگري گناه ما را توجيه نميكند ديگر مطلب روشن است و نيازي به بحث نيست، اصلاً شما فرض كنيد همه ميخواهند خطا بروند، آيا اين ميتواند دليل اين شود كه من هم خطا بروم در حاليكه ميدانم كار آنها خطاست؟! <br />5- دوست عزيزي پرسيده بودند: "اين همه حرام است حرام است را از كجا آورده‌اي؟" بايد عرض كنم شما سري به پايگاههاي اينترنتي مراجع بزنيد و در قسمت مربوطه نگاهي به سؤالها و جوابها بفرمائيد، حقير بارها مراجعه كرده و بدقت مطالعه كرده‌ام، حالا اگر حرف مراجع را به هر دليلي قبول نداريم آن بحث ديگري است. <br />و نيز فرموده‌اند: "...چطور ديدن زن نامحرم خارجي و نامسلمان در تلويزيون كار حرامي نيست در حالي كه چت كردن با نامحرمي كه نمي دانيم چه كسي است مشكل دارد؟" بايد عرض كنم نگاه به زن غير مسلمان فقط به سر و صورت آنهم بدون ريبه جائز است، اين چه ربطي به دختر مسلمان دارد؟ دختر مسلمان حرمت و احترام دارد و نبايد نگاه غير محرم بر او بيفتد، اين فتواي همه مراجع است و مدرك آن رواياتي است كه در اين باب وارد شده، من و شما كه قانونگذار شريعت نيستيم، در ضمن شما دوست عزيز داريد قياس ميكنيد و در مذهب شيعه اينگونه قياسات آنهم براي بدست آوردن احكام قطعاً غلط است بعلاوه اينكه برنامه‌ها تلويزيون هم بعضاً اشكال دارد و بايد از ديدن آن پرهيز شود. <br />در ضمن حقير هيچوقت فكر نكرده‌ام دينداري فقط به حفظ ظواهر است ولي سخت معتقدم كه ديندار واقعي و تمام عيار همين ظواهر را هم دقيقاً مراعات ميكند و اين نه حرف حقير بلكه سخن بزرگان اولياء و عرفاست كه بدون التزام به احكام شريعت هيچ راهي به گذرگاه طريقت نيست. <br />6- دوست عزيزي گفته بودند:" ... يک نمونه بگين که در دين ما صحبت کردن و حتی ارتباط داشتن(البته با حفظ خط قرمز های شرعی) <br />با يک نامحرم گناه شمرده شود." <br />بايد عرض كنم اولاً صحبت حقير هم در مورد همين خط قرمزهاي شرعي است، پس شما هم قبول داريد كه خط قرمزهائي داريم، حرف حقير اين است كه بسياري از دوستان مذهبي اين خط قرمزها را يا نديده گرفته‌اند يا خيلي كمرنگش كرده‌اند، شما نگاهي به اين روايات بيندازيد: <br />امير المؤمنين سلام اللـه عليه در ضمن نامه خود به امام حسن عليه السلام ميفرمايند: ...اگر ميتواني كاري كني كه زنان تو جز خودت مردان ديگري را نشناسند اين كار را بكن. ( وسائل الشيعه جلد 14 حديث 25049) <br />حضرت فاطمه زهراء سلام اللـه عليها در جواب سؤال رسولخدا كه در جمع مردان پرسيده بودند و امير المؤمنين آنرا در منزل مطرح كرده بود فرمودند: بهترين چيز براي زنان اين است كه مردان را نبينند و مردان نيز آنان را نبينند. ( وسائل الشيعه جلد 14 حديث 25054) <br />رسولخدا صلي اللـه عليه و آله نهي فرمود از اينكه زن با غير محرم خود بيش از پنج كلمه صحبت كند، كه البته اين روايت و امثال آن حمل بر استحباب ميشود و نيز در مواردي استثناء ميخورد. ( وسائل الشيعه جلد 14 حديث 25416) <br />امير المؤمنين سلام اللـه عليه به زن جوان سلام نميدادند و ميفرمودند: خوف اين را دارم كه صدايش برايم معجب باشد و در نتيجه ضرري كه به من ميرسد بيشتر از ثواب سلام كردن باشد. (وسائل الشيعه جلد 14 حديث 25518) <br />رسولخدا صلي اللـه عليه و آله فرمود: هر كس بخدا و روز قيامت ايمان دارد نبايد با زن نامحرم خلوت كند چرا كه در اينصورت سومي آندو شيطان است. ( كتاب زناشوئي نوشته جناب حسن مصطفوي از صحيح مسلم و صحيح بخاري)... <br />دوست عزيز اينها من‌باب نمونه است، كتب روائي ما مشحون از اين دست روايات است، يكي دوتا و ده تا نيست، اين نكته را هم اضافه كنم كه اين روايات را فقط بعنوان اينكه در دين ما از ارتباط آزاد نامحرمان منع شده است آوردم و گرنه اين روايات هر كدام از جهت سند و دلالت بحث دارد. <br />به گمان حقير اشكالات متعددي در كلام اين دوست عزيز هست، اگر بخواهم به تمام آنچه در نظرخواهي چه در نظرات ايشان و چه در ساير نظرات نوشته شده جواب بدهم بايد چند هفته بنويسم و اين با توجه به فضائي كه ميبينم نه تنها سودي ندارد بلكه بيشتر باعث كدورت ميشود، بهر حال به اين دوست محترم عرض ميكنم كه اين رواياتي را كه شما فرموده‌ايد حقير هم ديده‌ام گر چه به آنصورتي كه جنابعالي فرموده‌ايد نيست، شما دو روايت را با هم مخلوط كرده‌ايد، دوست من روايات مطلق و مقيد دارد، عام و خاص دارد، حاكم و وارد و محكوم و مورود دارد، اگر بنا بود هر كسي به روايات مراجعه كند و دستور العملي بگيرد كه ديگر نيازي به مرجع نبود، استدلال به روايات يك سري مقدماتي دارد كه بايد انسان آنها را حائز باشد و گرنه بحث بي‌فائده است، در ضمن در روايتي كه مد نظر شما بوده است دو قيد عفات و كتمان ذكر شده كه هر كدام از اين دو قيد عشق را از هرگونه آلودگي و هر آنچه كه غير خداست حفظ ميكند، بعلاوه اينكه اصلاً عشق اختياري و اكتسابي نيست، جذبه‌اي است كه انسان را فراميگيرد، اين كجا و ارتباطات مورد بحث كجا؟! <br />شما كلاه خود را قاضي كنيد و بفرمائيد اين ارتباطات رائج و دارج عشق است؟ شما را بخدا دلتان ميايد به اين آلودگيها اسم عشق بگذاريد؟ عشق علاماتي دارد رفيق، جواني كه در آن واحد دارد با چند دختر گپ ميزند و بقول خودش صفا ميكند اين عشق است؟ حد اقل حرمت عشق را نگهداريم و از نام آن سوء استفاده نكنيم، عاشق را به اين هوسبازيها چكار؟ عاشق را با گناه و هرزگي چه نسبت؟ شما خودتان قضاوت كنيد در اين ارتباطاتي كه هست چند نمونه از عشق واقعي را يافته‌ايد؟ <br />و ديگر اينكه شما از كدام عقل دم ميزنيد، عقل سليم يا عقل مريض؟ به مستقلات عقليه نظر داريد يا به غير مستقلات؟ عقل نظري را ملاك خود گرفته‌ايد يا عقل عملي را؟ عزيز من ما يك چيزي شنيده‌ايم كه عقل يكي از منابع بدست آوردن حكم است اما ديگر نميدانيم كه تحت همين يك جمله حرف يك كتاب مطلب هست و در علم اصول مطرح است، تقسيماتي دارد و در هر قسم حكم خاصي بيان شده است، همينطور بي‌مبالات نميشود يك مسأله را طرح كرد و نتيجه گرفت. <br />7- و اما در جواب بزرگواري كه گفته‌اند: "...حضرت محمد برای خوب شدن مردم چی کار کرد ؟...آيا مجبورشون کرد؟!...جز اينکه اون قدر از خوبيهای اسلام گفت تا کم کم جامعه خوب شد..." <br />بايد عرض كنم: شما رسولخدا را فقط از يك زاويه نگاه كرده‌ايد، مگر رسولخدا جنگ و جهاد و قهر و غلبه نداشتند؟ مگر رسولخدا در بسياري از موارد براي اصلاح مشاكل دستور جنگ نميدادند؟ مگر امير المؤمنين قهر و غضب نداشتند؟ آنها جاذبه و دافعه را با هم داشتند و شاهدش تاريخ زندگي آنهاست، از حقير پرسيده‌ايد: "شما خودتون قرآن رو خوندين؟" حقير عرض ميكنم شما كه الحمد لله قرآن خوان هستيد و حتماً اين همه آيات جنگ و جهاد، آيات تخويف و تهديد و آيات عذاب را خوانده‌ايد، اگر نسبت به عملكرد حقير اشكالي داريد و فكر ميكنيد من يك بعدي عمل كرده‌ام خوب اين حرف ديگري است ولي شما كه سابقه نوشتجات مرا ميدانيد! <br />فرموده بوديد: "...فرض کنيد که از همين الان اينترنت ممنوع شد...دخترها و پسرها هم همه جا از هم جدا شدن...حتی پياده رو ها هم زنونه مردونه شد....حالا فکر می کنيد که چيزی حل ميشه؟ فکر ميکنيد که اينطوری که شد...ديگه جوونا ميرن ميشينن قرآن می خونن؟..ميرن و به خدا فکر ميکنن؟" <br />اين كلام جز تكرار يك سؤال و در ضمن يك مغالطه ظريف چيزي نيست، عرض كردم ريشه يابي و بررسي عوامل ركود فكري و ديني جوانان حرفي معقول و منطقي است كه حقير هم قبول دارم، بسم اللـه كسي كه صلاحيت آنرا دارد پيش قدم شود، قلم بزند تا ما هم بخوانيم و در حاشيه‌اش اگر چيزي بلد بوديم عرض كنيم، اما بالأخره طبق منطق شما حكم خدا چه ميشود؟ شما ميفرمائيد جدا سازي دختران و پسران سودي ندارد، حقير ميگويم بر فرض كه نداشته باشد اما بايد جدا كرد يا نه؟ حكم شريعت چيست؟! <br />فرموده بوديد: "...من هم يه آدمم که دارم توی همين جا معه زندگی می کنم...نماز می خونم..سر وقت هم می خونم...قرآن هم می خونم....خدا رو هم با تمام وجود قبول دارم...اسلام رو هم....و با افراد از ديد شما نامحرم هم چت ميکنم...حرف هم می زنم......؟! پس چی شد..تو تقسيم بنديتون آدم هايی مثل من کجا رفتن؟" <br />آخر اين حرف يعني چه؟! خوب شخص ديگري هم ميايد ميگويد من هم همه اينكارها را انجام ميدهم به نامحرم هم نگاه ميكنم، همه اين كارها را انجام ميدهم گاهي دزدي هم ميكنم، همه اين كارها را انجام ميدهم بعضي وقتها اگر پا داد مشروب هم ميخورم...صحبت در اين است كه ملاك شرعي چيست؟ عملكرد من و شما كه حجت نيست، خوب ممكن است شما در چت كردن و حرف زدن با نامحرم اشتباه ميكنيد، محدوده شرع و رضاي خدا را بايد بدست آورد. <br />ديگر اينكه فرموده‌ايد: افراد از ديد شما نامحرم...آيا از ديد شما محرم هستند؟ آيا كسانيرا كه حقير نامحرم خواندم دين ما ميگويد محرم هستند؟! <strong>أين تذهبون؟!!!</strong> <br /> <br />خلاصه كلام اينكه: براي نقد يك نظريه بايد دقيقاً محل نزاع را در نظر بگيريم بعد براي رد آن دليل بياوريم، از اين شاخه به آن شاخه پريدن و مطالب ديگر را ضميمه كردن روش بحث نيست، جان كلام حقير اين است كه اگر ما مسلمان معتقد و ملتزم به احكام و مقلد مراجع ديني هستيم كمي فكر كنيم، غفلت نكنيم، براي تصحيح عملكرد خود توجيه نسازيم، بدعت نگذاريم، طرف ميگويد: چتهاي آنچناني با نامحرم اشكال ندارد، چرا؟ چون اينترنت دنياي مجازي است، ديدن تصاوير آنچناني حرام نيست، چرا؟ چون تصوير است و ديگر اينكه آنها مسلمان نيستند، خوب عزيز من اينها فتواي كيست؟ خوب بگوئيد تا ما هم بدانيم، وقتي اين دنياي مجازي تأثير همان دنياي واقعي و بلكه بيشتر را دارد ديگر اين حرف شما چه معنائي دارد؟ وقتي ديدن اين تصاوير نفس را آلوده ميكند ديگر اين چه توجيحي است؟ كجاي دين ما بين عكس و غير عكس فرق گذاشته شده؟ <br />ميگويد: بايد به اين وسيله جذب كنيم، آقا جان من كجا خدا اينطور جذبي را از من و تو خواسته است؟ كسيكه با اين امور جذب ميشود و ميايد با همينها هم ميرود، ميگويد: بايد نرمش داشت، خوب بله ولي تا كجا؟ تا آنجا كه قبح بسياري از محرمات يا حد اقل مكروهات ريخته شود؟ عزيز من چرا انكار واضحات كنيم؟ برويد صفحات نظر خواهي بچه‌هاي مذهبي را بخوانيد ببينيد طرز خطابها چگونه است، اين روش امير المؤمنين است؟ اين روش فاطمه زهراست؟ حقير ميگويم شما داريد با اين روشها بدعت ميگذاريد، اگر حضرت صديقه طاهره سلام اللـه عليها الگوي زن مسلمان است او ميفرمايد: بهترين حالات زن وقتي است كه در قعر خانه‌اش باشد، هزار و چهارصد سال كه سهل است اگر يك ميليون و چهارصد سال هم بگذرد باز اين كلام حجيت خودش را دارد، خوب ممكن است شما بفرمائيد الآن در شرائط فعلي نميشود، عرض ميكنم كه عقل ميگويد: الضّرورات تُقدّر بقدرها، يعني اگر كاري از روي ضرورت است به همان اندازه كه ضرورت است بايد انجام شود نه بيشتر، اين اختلاط نامحرمان كه اين روزها از عاديترين چيزهاست در كدام دوره تاريخ شيعه بوده است؟ كدام امام يا صحابه‌اي اينطور بوده است؟ <br /> <br />حقير بيش از 5 سال است بطور مداوم با اينترنت و تبعات آن مشغول بوده‌ام و در اين مدت با افراد زيادي برخورد داشته‌ام و به دلائلي در بسياري از موارد مورد مشورت بوده‌ام، بيش از دوسال است دارم اين وبلاگ خرابه را اداره ميكنم، يكراست از پشت كوه نيامده‌ام و اين حرفها را سر هم كنم، اگر چيزي گفته‌ام از روي علم و يقين گفته‌ام نه از روي حدس و گمان، از روي درد گفته‌ام نه از سر بي‌دردي، روي اين مسائل ماهها فكر كرده‌ام، مشورت كرده‌ام، نظر گرفته‌ام، اينها را براي اين ميگويم كه بدانيد بي‌گدار به آب نزده‌ام، در نظريات بعضي از دوستان ميبينم كه چيزهائي به حقير بطور مستقيم يا غير مستقيم نسبت داده شده، بناء را بر اين گذاشتم كه از خود و عملكرد خود دفاع نكنم از فكر و نظريه خود دفاع كنم، فقط بطور سربسته ميگويم كه خوب بود بعضي از دوستان نگاهي به بايگاني مطالب ميكردند و سابقه نوشتجات را ميديدند بعد اينطور به ميدان ميامدند. <br />علي أيّ حالٍ بر حقير فرض و واجب بود اين مطالب را عرض كنم، تا الآن هم يكنفر محض رضاي خدا استدلالي منطقي در رد گفته‌هاي حقير مطرح نكرده است، به حول و قوه خدا بر روي مباني خود محكم هستم تا دليلي بر رد آنها اقامه شود، با كسي هم دعوا نداريم، در صدد محكوم كردن كسي هم نيستيم، همه دوستان هم چه مخالف و چه موافق براي حقير محترمند. <br /><strong>وفا كنيم و ملامت كشيم و خوش باشيم <br />كه در طريقت ما كافري است رنجيدن...</strong> <br />در ضمن حقير اين بحث را در اينجا خاتمه ميدهم و در نوشتجات بعدي اگر عمر و توفيقي بود ادامه نميدهم، اگر حرفي لازم بود در همان صفحه نظر خواهي خواهم نوشت، دوستاني كه ميخواهند در مورد اين قسمت نظري بدهند خوب است اول اصل نامه و نظرهاي داده شده را مطالعه كنند. <br /><strong>حاليا مصلحت وقت در آن ميبينم <br />كه كشم رخت به ميخانه و خوش بنشينم...</strong> <br /><b><center><SCRIPT language="javascript">get_comment_link(1)</SCRIPT><noscript><a href = "http://rateyourmusic.com/yaccs/commentsn/b=90000025309_and_e=1">&#1606;&#1592;&#1585;&#1576;&#1583;&#1607;&#1610;&#1583;</a></noscript></center></b><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-109124992850235656?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-1090646816110594542004-07-24T11:30:00.000+04:302005-01-17T13:58:56.926+03:30<center>بسم الله الرحمن الرحيم <br /><strong>توجه:</strong> پيامي كه اخيراً از طرف شخصي به نام <strong>دوست آشنا</strong> در نظر خواهي دوستان وبلاگنويس گذاشته شده كار اين حقير نيست و بنده هيچ اطلاعي در اين مورد ندارم، اگر جناب ايشان نيت خيري هم دارند حقير با اين نحوه عملكرد موافق نيستم، حرف و درد حقير چيز ديگري است كه هر اهل دردي ميتواند آنرا بخوبي از اين نامه سرگشاده و نوشته بعدي آن و نيز مطالبي كه در نظر خواهي صفحه خود نوشته‌ام بفهمد، خداوند همه ما را از لغزش حفظ فرمايد، انشاء اللـه.</center> <br /> <br /><center><strong>نامه سرگشاده به همه وبلاگنويسان ديندار...</strong></center> <br /> <br />سلام دوستان، خيلي وقت است كه ميخواستم دست به قلم بشوم و دردهائي را كه سخت جانم را آزار ميدهد برايتان بگويم اما دست و دلم بكار&nbsp; نميرفت، امروز ديگر دل را به دريا زدم، هنوز حرفها را نزده و نگفته ميدانم كه اكثر مخاطبين من سه گروه هستند، گروه اول كه تعدادشان هم كم نيست يكي دو سه خط ميخوانند و ميروند، گروه دوم كمي بيشتر ميخوانند و تقريباً بي‌تفاوت از كنار مطلب ميگذرند، حالا يا چون تكراري است و يا چون اصولاً طرز تفكرشان فرق ميكند، گروه سوم كه تعدادشان بسيار اندك است مطلب را تا آخر دنبال ميكنند و وقتي خوب عمق خطر را دريافتند به خودشان نهيب ميزنند و اثر لازم را ميگيرند، بهر حال براي من تكليف است كه بگويم گر چه بار اولم نيست: <br /> <br />روي سخن من با وبلاگ نويسان مذهبي است، آنها كه دين ندارند يا ادعاي دينداري ندارند حكمشان جداست، خوب سخن را از اينجا آغاز ميكنم: <br />يادش بخير زماني بود كه نوجوانان ما براي پا گذاشتن به عرصه جبهه و جنگ در شناسنامه‌هاي خود دست ميبردند تا سنشان را بيشتر نشان دهند، زماني بود كه تنها دغدغه جوانان ما اين بود كه مبادا جنگ تمام شود و آنها شهيد نشوند، زماني بود كه محاسن داشتن و ساده پوشيدن و ساده زيستن ارزش بود، زماني بود كه از خود گذشتن و براي ديگران مايه گذاشتن باعث آرامش انسان بود، زماني بود كه با نامحرمان انس گرفتن و گپ زدن باعث خجالت و سرافكندگي بود، زماني بود كه ديانت و تقوا و شب زنده‌داري و امثال آن سخت طرفدار داشت، زماني بود كه... <br /> <br />اما با گذشت كمتر از دودهه اكنون زماني است كه نوجوانان ما در شناسنامه خود دست ميبرند تا خود را از اقليتهاي مذهبي نشان دهند، الآن زماني است كه بزرگترين دغدغه جوانان ما اين است كه هنگام چت با نامحرم ديسكانكت شوند، اكنون زماني است كه محاسن داشتن و همشكل پيامبر و مولا بودن، ساده پوشيدن و ساده زيستن مايه سرافكندگي شده است، اكنون زماني است كه زرنگي كردن و حق ديگران را خوردن و آنها را بر خاك سياه نشاندن باعث آرامش شده است، اكنون زماني است كه انس با نامحرمان و چتهاي شبانه نه تنها باعث سرافكندگي نيست بلكه نشانه رشد و پيشرفت و تمدن است، اكنون زماني است كه با بي‌سوادي تمام فقط چند حرف قشنگ عليه دين زدن باعث شهرت و مايه افتخارات ملي است... <br />واي بحال نسلي كه از آن ارزشها به اين لغرشها رسيده باشد، واي بحال جماعتي كه همشكل شدن با كفار را نشانه شخصيت بداند، واي بحال نسلي كه به اسم خدا و مذهب و امام حسين و امام زمان بانامحرمان به گفتگو بنشيند و دانسته و ندانسته نفس شيطاني خود را ارضاء كند، واي بحال جماعتي كه به اسم قلم علَم شيطان را استوار كرده و به اسم دانش سازش با نفس اماره را رواج ميدهند، واي بحال كسيكه به اسم جبهه و جنگ و شهداء بساط انس و ارتباط با نامحرم راه انداخته است... <br />بارها گفته‌ام باز هم ميگويم: اين <strong>ارتباط آزاد پسران و دختران مذهبي به&nbsp; اسم مذهب بدعتي سخت بد عاقبت است</strong>، و اللـه&nbsp; من و تو مسؤوليم، و اللـه ما مقصريم، خيلي از دوستان كه مرا رها كرده‌اند و رفته‌اند گله‌اي هم نيست اما شما كه دور و برت شلوغ است، شما كه پرطرفدار و پرخواننده هستي اگر سكوت كني مقصري، اگر باز هم به تعارف و مسامحه بگذراني بايد جواب امام زمانت را بدهي، تا كجا و تا به كي بايد توجيه كرد؟! مگر ما مسلمان نيستيم؟! كجاي دين ما با اين ارتباطات سازگار است؟! كدام مرجع تقليدي اين چتهاي غيرشرعي را اجازه كرده است؟! <br />اين آشناي غريب حاضر است با هر كسي كه ميخواهد در اين مورد به بحث بنشيند، هر كه فكر ميكند من اشتباه ميكنم بسم اللـه... <br />آخر برادر من به چه مجوزي نسبت به يك نامحرم اينطور خطاب ميكني و پيام ميگذاري؟! آخر خواهر من به نظر كدام مرجعي اينطور به نامحرم راه ميدهي و مرتبط ميشوي؟! چشممان را باز كنيم، آخر واقعيت را كه نميشود انكار كرد، فقط خدا ميداند اين رابطه‌ها چه صدماتي به نسل ما زده، حجب و حياء از ميان رفته، كانون بسياري از خانواده‌ها از هم پاشيده، لذت عبادت و شوق بندگي از ما رخت بربسته، عزيز من چرا براي نمازت اينطور وقت نميگذاري؟! چرا هفته به هفته ميايد و ميرود لاي قرآن را هم باز نميكني؟! چرا نماز صبحت پشت سر هم قضاء ميشود؟! تا خرخره در لجنزار اينترنت غرق شده‌ايم و باز توجيه ميكنيم. <br />منكر بعضي فوائد اينترنت نيستم اما آخر انصاف دهيد سودش بيشتر است يا ضررش؟! آنقدر ضررش زياد است كه سود جزئي آن بحساب نميايد، مثل اينكه ما از حمله آمريكا به عراق تعريف و تمجيد كنيم براي اينكه در كنار اين تهاجم به داد چند نفري هم رسيده‌اند!!! <br />&nbsp; بهم دروغ نگوئيم، صادق باشيم، كداميك از ما در اين معركه پر ضرر متضرر نشده‌ايم؟! كداميك از ما به بيراهه نرفته‌ايم؟! كداميك از ما چشم خود را آلوده نكرده‌ايم؟! <br />آقا جان چت و گفتگوي دونامحرم اشكال دارد، دين ما اينطور ميگويد، مراجع ما اينطور ميگويند، آخر ما حرف چه كسي را قبول داريم؟! كدام عقلي امضاء ميكند كه به صرف نشناختن و نديدن ارتباط حلال است؟! <br />زياد ميگويند كه اين ارتباطات بدون در نظر گرفتن جنسيت است، اين ادعائي است بدون دليل و تخيلي است بدون واقعيت، اگر اينطور است كه ميگويند پس بقول اين <a href="http://basiji142000.persianblog.com/?date=13830422#2095789">دوست عزيز</a> اينهمه اصرار&nbsp; و توجيه براي چيست؟! اگر جنسيت مطرح نيست خوب اين همه درد دل و گپهاي آنچناني را با يكي مثل خود انجام دهند، <strong>تنها كسي ميتواند جنسيت را ملاحظه نكند كه يا از نفس گذشته باشد يا دل و جانش در جذبه عشق حضرت حق مجذوب باشد</strong>، ما كداميك از اينها هستيم؟! <br /> <br />خلاصه كلام اينكه: يا مرد باشيم و حد اقل به اسم خدا و دين و امام حسين و امام زمان گناه نكنيم، يا مردتر از مرد باشيم و اشتباه خود را قبول كنيم و با تمام قوا در صدد جبران برآئيم، و اللـه اگر چنين نكنيم مديون امام حسين هستيم، و اللـه اگر توجيه كنيم منفور امام زمان هستيم... <br /> <br />هر كس اين مطالب را ميخواند اگر قبول ندارد دليل بياورد و اگر قبول دارد انتشار دهد، <strong>و ما توفيقي إلّا باللـه، علي اللـه توكّلت و إليه اُنيب...</strong> <br /><strong>فردا كه پيشگاه حقيقت شود پديد <br />شرمنده رهروي كه عمل بر مجاز كرد...</strong> <br /><b><center><SCRIPT language="javascript">get_comment_link(109064681611059454)</SCRIPT><noscript><a href = "http://rateyourmusic.com/yaccs/commentsn/b=90000025309_and_e=109064681611059454">&#1606;&#1592;&#1585;&#1576;&#1583;&#1607;&#1610;&#1583;</a></noscript></center></b><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-109064681611059454?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-1090046678776969312004-07-17T11:12:00.000+04:302004-07-17T11:14:38.776+04:30<center><strong>سوگنامه بانوي عشق...</strong></center> <br /> <br />بعد از سلام...امروز اصلاً خُلق نوشتن ندارم، ايام فاطميه است و سالروز شهادت بانوي عشق از راه ميرسد، بهترين كار اين است كه ساكت باشم و غمنامه سال گذشته را براي خودم و شما تكرار كنم: <br /> <br />يادت هست قبل از رفتنت گفتي: اينبار كه از بانوي عشق مينويسي براي من بنويس؟! ميدانم كه يادت هست... <br />برخيز، برخيز چادرت را سر كن بايد برويم، دوباره كبوتر دل پروازي شده است، پس بايد پركشيد: <br /><strong>اي مدينه خانه گلها كجاست؟ <br />قتلگاه گل بگو با ما كجاست؟ <br />من غريبم گرچه نامم آشناست <br />مقصد ما خانه مولاي ماست...</strong> <br />چرا كسي جواب نميدهد؟ ما غريبيم...اي مدينه اي شهر گلها چرا بغض كرده‌اي؟! زبان بگشا و غريب نوازي كن...مدينه ميلرزد، مدينه ميسوزد و مسرايد: <br /><strong>آشنا از خانه گلها مگوي <br />خانه‌ها را يك به يك قدري ببوي <br />خانه‌اي كه بوي آتش دارد او <br />خانه گلهاست برخيز و بجو...</strong> <br />هوا تاريك است، دل آرام ندارد...محله بني‌هاشم، خانه‌ها را يك به يك ميبويم و پيش ميروم، همسفر تو هم با من ببوي...عجب سكوت حزن انگيزي است...بو ميكشم و ميروم، سبحان اللـه، يكجا قلبم فرو ميريزد...شما ميدانيد كجاست، دري نيم سوخته، بوي دود، بود آتش ميدهد، زنوانم سست ميشود، ندائي از سويداي قلبم بلند ميشود: <strong>اينجا بيت الزاهراست...</strong> <br />همسفر من توان ندارم تو در بزن اما آرام كه كسي بيدار نشود...قلبم دارد از جا كنده ميشود، ميپرسند: كيست؟! ميگويم: در را باز كنيد براي عيادت آمده‌ايم...دوباره سكوت سكوت سكوت و بعد محزونترين صداي عالم جواب ميدهد: <br /><strong>بر باغ خزان گرفته‌ام سر نزنيد <br />اين خانه آتش زده را در نزنيد <br />از ما كه گذشت مادري را ديگر <br />در خانه به پيش چشم دختر نزنيد...</strong> <br />هستي‌ام آتش ميگيرد...آرام ميگويم: مولاي من، از راه دور آمده‌ايم، از آنجا كه بضعه ديگر پيامبر در خاك آرميده است...در باز ميشود، نميتوانم خوب ببينم، اشك امان نميدهد...خداي من خداي من خداي من...ما دير رسيده‌ايم: <br /><strong>بيمار بيت وحي ديگر جان ندارد <br />اندوه اينجا تا ابد پايان ندارد...</strong> <br />چشم ميگردانم...نميتوانم همه را ببينم، مولا، حسنين، زينبين، سلمان، ابوذر، مقداد، حذيفه، فضه، اسماء...و در آن سوي صحن، پرستوئي كفن پيچيده، همه آرام گريه ميكنند، مولا فرموده: صداي كسي بلند نشود...همسفر، همسفر بلند گريه نكن، چادرت را در دهان بگير و صدايت را فرو ببر، مگر نميبيني زينب را؟!!! <br />همه كنار ايستاده‌اند، اسماء آب ميريزد، مولا اشك ميريزد: <br /><strong>بريز آب روان اسما <br />به جسم اطهر زهرا...ولي آهسته آهسته <br />همه خواب علي بيدار <br />سرش بنهاده بر ديوار <br />بگريد با دلي افكار...ولي آهسته آهسته</strong> <br />...نميدانم يكباره چه شد كه زمين و زمان به لرزه در آمدند...آري اين صداي گريه مولاست، اما او كه خود فرموده بود كسي بلند گريه نكند...كسي جرأت سؤال ندارد، همه گريه ميكنند، بخدا همه دارند گريه ميكنند، در و ديوار، زمين و آسمان...اما علي ناله ميزند، نميدانم اسماء است يا فضه كه ميپرسد: مولا جان مگر امر به سكوت نفرموديد...مولا ميگويد: آري آري اما در اثناي غسل دستم به بازوي ورم كرده زهرا رسيد، فاطمه از من آنرا مخفي كرده بود...من ديگر تحمل ندارم، دارم هلاك ميشوم...غسل تمام ميشود، مولا نگاهي به يتيمان زهرا ميكند: <br /><strong>يا حسن،‌ يا حسين، يا زينت،‌ يا اُم كلثوم هلُمُّوا فتزوّدوا من اُمّكم...بيائيد از مادرتات توشه برگيريد...</strong> <br />نميتوانم نگاه كنم، همسفر همسفر همسفر تو را چه ميشود، با جان خودت بازي نكن، نگاه نكن نگاه نكن...ديگر نميتوانم اينجا بمانم، سرم گيج ميرود، چشمانم نميبيند...همه جلو رفته‌اند، بدن را برداشتند، نميدانم كجا ميبرند، ديگر هيچ چيز نميفهمم، هيچ صدائي بگوشم نميرسد بجز ناله جانسوز دختركي چهار ساله: <br /><strong>خدا مادرم را كجا ميبرند؟! <br />گمانم براي شفا ميبرند!! <br />خدايا تمام مرا ميبرند <br />كجا ميبرندت كجا ميبرند؟! <br />خدايا گل من كه نيلي نبود <br />جواب پيمبر كه سيلي نبود <br />خدايا چه خاكي شده بر سرم <br />كه رفته ز سر سايه مادرم <br />چسان زير تابوت گيرد پدر؟! <br />خدايا كمك كن نميرد پدر...</strong> <br /> <br />هر كه هستي و هر كجاي اين دنياي خاكي نگاهت را بزيارت اين سوگنامه فرستاده‌اي دستت را را روي قلبت بگذار و آرام و آهسته بانوي سيلي خورده عشق را سه مرتبه از سوز دل صدا بزن: <strong>يا زهرا يا زهرا يا زهرا...</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-109004667877696931?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-1089441078183571172004-07-10T11:00:00.000+04:302004-07-10T11:01:18.183+04:30<center><strong>مشاوره و پاسخ به سؤالات ديني...</strong></center> <br /> <br />سلام دوستان، خوبيد؟ خوشيد؟ انشاء اللـه كه هم خوب باشيد و هم خوش، خوب رحماني و خوش عرفاني... <br />امروز قصد ندارم مطلبي بنويسم، اين همه گفته‌ام، يك روز هم نگويم مگر چه ميشود؟! گاهي هم نگفتن كار صد گفتن ميكند، گر چه گفتنهاي ما كه كاري از پيش نميبرد، حرف بايد از دل برآيد تا بر دل نشيند، ما كه دل نداريم، دل ما سالهاست كه گِل شده است، خدا دل نوراني بدهد انشاء اللـه. <br /> <br />چون بعضي از دوستان جديد هستند توضيح كوتاهي در مورد وبلاگ خرابه آشنا ميدهم و مرخص ميشوم، به حول و قوه خدا اين وبلاگ شنبه‌ها به روز ميشود، يك وقتي شنبه‌ها حكايتي مينوشتيم به اسم: <a href="http://khalvateons2.persianblog.com">حكايت گل و كبوتر</a> كه به شصت قسمت رسيد و تمام شد، اگر كسي خواست بخواند لينك آن فعلاً كنار صفحه هست، حالا تا كي اين لينك بماند خدا ميداند... <br />يك بحث قرآني هم داشتيم به اسم: <strong>آي آدما</strong> كه هجدهمين قسمت آن هفته گذشته ارائه شد، اين بحث هم اگر عمري باشد با قسمت بيستم تمام ميشود البته اين بحث ماهي يكبار ارائه ميشد و ميشود، انشاء اللـه وقتي تمام شد شايد آنرا هم مثل حكايت بصورت كامل در يكجائي قرار دهم، هر چه خدا بخواهد...نوشته‌جات متفرقه هم كه زياد است، اگر توفيقي حاصل شود در آينده لينك مطالب منتخب را كنار صفحه خواهم گذاشت... <br /> <br />يك قسمت جديد هم اضافه شده كه قسمت <a href="mailto:khalvateons110@yahoo.com">مشاوره و پاسخ به سؤالات ديني</a> است كه در كنار صفحه قرار دادم . <br />فعلاً بصورت ارتباط نامه‌اي و استفاده از مسنجر است تا ببينيم چه خواهد شد و خدا چگونه رقم ميزند، مدعي علم و دانائي نيستيم اما در اين زمانه كه از در و ديوار شبهه و فتنه ميبارد گفتيم شايد بتوانيم كار كوچكي در حد بضاعت خود انجام دهيم، انشاء اللـه، اگر در اين مورد يا موارد ديگر پيشنهاد يا انتقادي داريد خوشحال خواهم شد مرا مطلع كنيد. <br />در امان خدا...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-108944107818357117?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-1088835846670538452004-07-03T10:51:00.000+04:302004-07-03T10:54:06.670+04:30<center><strong>آي آدما <br />(قسمت هجدهم)</strong></center> <br /> <br /><strong><em>پيشگفتار</em></strong> <br />1- خداي مهربون تو قرآن خطابات مختلفي داره, يكي از اونها خطاب: <strong>يا أيـُّها النّاسُ</strong> و به قول خودمون <strong>آي آدما</strong> است. <br />2- ويژگي اين خطاب اينه كه هيچ كاري به عقيده مخاطب نداره و مخاطب رو صرفاً به عنوان يك <strong>آدم</strong> در نظر ميگيره, يعني هركسي كه خودش رو انسان ميدونه مخاطب اين آياته, اين خطابات بافطرت انسان صحبت ميكنه. <br />3- دركل قرآن 20 بار از اين خطاب استفاده شده كه يك موردش (نمل16) خطاب حضرت سليمان (ع) به افراده و چهارمورد ديگه (اعراف158، يونس104, يونس108, حج49) خطاب خداست ولي از زبان پيامبر كه با عبارت: <strong>قُل يا أيـُّها النّاسُ</strong> شروع ميشه, اما پانزده مورد باقيمونده خطاب مستقيماً از طرف خود خداست. <br />4- من قصد دارم به عنايت خدا و ياري دوستان درمرحله اول به ترجمه وتوضيح همين 15 آيه بپردازم و بعد اگه عمري بود به اون 5 آيه ديگه. <br />5- از همه دوستان صميمانه خواهش ميكنم با نظرات خودشون من رو ياري كنن, واقعاً خوشحال ميشم. <br />6- اين كار قرآني سه‌شنبه اول هر ماه ارائه ميشه. (فعلاً مدتيه كه سه‌شنبه‌ها نمينويسم، اين بحث قرآني ماهي يكبار شنبه‌ها ارائه ميشه) <br />خوب حالاميريم سراغ هجدهمين قسمت: <br /> <br />(قبل از شروع در بحث يه توضيح كوتاه عرض كنم، همونطور كه هميشه در پيشگفتار ملاحظه كردين آياتي كه در اونها عبارت <strong>يا أيـُّها النّاسُ</strong> اومده 20 آيه است كه 15 آيه از اونها خطاب مستقيماً از طرف خداست و ما به حول و قوه خداوند اين 15 آيه شريفه رو مطرح كرديم و اما 5 آيه ديگه خودش به دو صورته، يك آيه هست كه در اون اين خطاب از طرف حضرت سليمان به افراد استفاده شده و چهار آيه ديگه خطاب از طرف خداست ولي از زبان پيامبر، اگه توفيق الهي شامل حال اين حقير شد ابتدا اين چهار آيه رو عرض ميكنم و بعد اون يك آيه رو، انشاء اللـه) <br /> <br /><strong>قُل يا أيـُّها النّاسُ قدْ جآءكمُ الحقُّ مِن ربِّكم فمَنِ اهْتدَي فإنَّما يَهتَدِي لِنَفسِه و مَن ضلَّ فإنَّما يَضِلُّ علَيها و ما أنَا عليكُم بِوكيلٍ</strong> (سوره يونس آيه 108) <br /> <br />ترجمه: بگو: آی آدما بدرستيکه <strong>حق</strong> از جانب پروردگارتون بسوی شما اومده، پس هر کسيکه هدايت پيدا کنه اين هدايت به سود خودشه و هر کسيکه گمراه بشه اين ضلالت به ضرر خودشه و منِ پيامبر وکيل شما نيستم. <br /> <br />توضيح: نكاتي رو كه به ذهن ميرسه بصورت مختصر عرض ميكنم: <br />1- از خصوصيات قرآن اينه كه بشدت بر روي <strong>حق</strong> و <strong>حق محوري</strong> تأكيد داره، اگه مردم رو بخدا دعوت ميكنه براي اينه كه خدا اولين و عاليترين مصداق حقه، اگه به دين اسلام و رسولخدا و حتي به خود قرآن دعوت ميكنه بخاطر همين ملاكه، يعني اينها رو مصاديق حق ميدونه، اين از تعاليم حياتبخش و خصوصيات قرآنه كه هميشه با ملاك عمل ميكنه تا رفته رفته مسلمين اين ملاكها رو از قرآن بياموزن و در همه اركان زندگيشون پياده كنن. <br />2- در اين آيه شريفه هم روي اين مطلب تأكيد شده، يعني از دين مبين اسلام تعبير به حق شده، وقتي چيزي حق بود فطرت انسان و عقل سليم بدون ترديد حكم ميكنه كه بايد اون رو پذيرفت، هيچ عقلي نيست كه تبعيت از حق رو لازم و واجب ندونه، به بيان ديگه كبراي قضيه رو عقل ادراك ميكنه كه عبارت است از لزوم پيروي از حق، صغراي قضيه رو هم قرآن كريم بيان فرموده كه اين دين آسماني حقه، نتيجه هم كاملاً روشن و واضحه، يعني بايد از اين دين پيروي كرد. <br />3- در اينكه منظور از كلمه <strong>حق</strong> در اين آيه مباركه چيه اقوالي هست، الف: دين مبين اسلام، ب: قرآن، ج: پيامبر، البته همه اينها به يك حقيقت برميگرده، رسولخدا همون قرآن ناطقه و قرآن نسخه مكتوب حقيقت محمديه است و دين اسلام طريق رسيدن به اين حقيقته. <br /> <br />4- با توجه به توضيحات فوق اين معنا روشن ميشه كه هر كس از حق تبعيت كنه فائده اين تبعيت بخودش برميگرده چون خودش رو با حق تطبيق داده و از غير حق دور شده، هر كس هم از حق تبعيت نكنه و راه ضلالت رو انتخاب كنه ضرر اين كار بخودش برميگرده، بعبارت ديگه <strong>حق</strong> ملاك و شاخصه، اگه كسي از اون تبعيت نكرد در حقانيت اون تأثيري نداره، درست مثل همون حرفي كه ما در مورد مولانا أمير المؤمنين سلام اللـه عليه قائل هستيم، علي امام است چه كسي قبول كنه و چه نكنه، اتفاقاً سرّ اين نكته در مورد مولا هم همينه كه اونحضرت مصداق حقه. <br />5- نكته آخر اينكه رسولخدا وكيل امت نيستن، يعني اونحضرت در قبول يا ردّ حقائق آسماني هيچ دخالتي ندارن، فقط بشير و نذير هستن، اين خود مردم هستن كه بايد زير بار حق برن و تا مردم زير بار حق نرن رسولخدا باري از دوش اونها برنميداره. <br /> <br />كلام آخر اينكه بايد كار كرد، بايد نفس رو مهار كرد، بايد مجاهده كرد، بايد گناه و ظلمت رو از زندگي بيرون كرد، روزگار روز به روز داره سختتر ميشه و وعده‌هاي بزرگان دين داره يكي يكي متحقق ميشه، حالا كم كم دين نگهداشتن سخت شده، گناه نكردن سخت شده، نفس رو زير پا گذاشتن سخت شده، سخن حق رو پذيرفتن خيلي خيلي سخت شده، فقط حواسمون باشه كه عمداً پا روي حق نگذاريم، صداقت داشته باشيم حتي اگه داريم كج ميريم، مخصوصاً به دوستان وبلاگ نويس عرض ميكنم كه دورنگي و آلودگي و گرفتار بازيهاي كودكانه شدن بين ما خيلي خيلي زياد شده، حواسمون باشه، چشم خدا هميشه بيداره...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-108883584667053845?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-1088230836757600542004-06-26T10:45:00.000+04:302004-06-26T10:50:36.756+04:30<center><strong>بيا تا قدر يكديگر بدانيم...</strong></center> <br /> <br />يادش بخير كتابي بود كه پنج ورق داشت، او ورق دوم بود و من ورق پنجم، آخرين ورق، حالا ديگر اين كتاب چهار ورق بيشتر ندارد... <br />از وقتي خيلي كوچك بودم مرا سخت دوست داشت، جملات عربي و انگليسي را به من ياد ميداد تا در حضور ديگران بر زبان بياورم و وقتي زود ياد ميگرفتم حسابي ذوق ميكرد و برايم جائزه ميخريد، با حقوق بخور و نمير پدر روزگار را گر چه سخت اما با خوشي ميگذرانديم و جمعه‌ها جمعمان جمع بود، او آنقدر ما را ميخنداند كه از شادي لبريز ميشديم، يادم هست كه يك روز جمعه سماور در حال جوش را روي يك چوب بلند كه مخصوص خانه تكاني بود گذاشته بود و ميان حياط حركت ميكرد، ما ميخنديديم و او مهارت خود را در حفظ تعادل چوب و سماور نشان ميداد اما مادر حرص ميخورد و ميگفت: نكن پسر سماور ميافتد و كباب ميشوي، آخر هم افتاد ولي شكر خدا از لبه ديوار حياط بطرف كوچه سقوط كرد و الحمد لله كسي در كوچه نبود اما سماور حسابي كج و معوج شده بود... <br />در بين فاميل و نيز اهالي محل معروف بود كه ورق دوم كتاب از همه زيباتر و خوش استعدادتر است، صداي خوبي داشت و گاهي كه سرحال بود اشعار حافظ و بعضي ديگر را با صوتي زيبا ميخواند، يادم ميايد كه در مناسبتهاي مذهبي در مسجد محل ميخواند، ديوان صامت بروجردي را برميداشت و از هر شعري كه خوشش ميامد همان ورق را ميكند و در جيبش ميگذاشت، هميشه پدر ميگفت: پسر اين اشعار را با خط خودت بنويس و كتاب را ناقص نكن اما او باز كار خود را ميكرد... <br />سخت باغيرت و شجاع بود، ترس براي او معنا نداشت، مهرباني و عطوفت عجيبي داشت كه همه را جذب ميكرد، خيلي هم خوش تعريف بود. <br />بزرگتر كه شديم او به عرفان و تصوف بسيار علاقمند شد، رويه درويشي داشت اما هيچوقت گرفتار مسلك خاصي نشد و بيشتر پايبند روح درويشي بود نه آداب و رسوم ظاهري آن... <br />ذكر مبارك <strong>يا علي</strong> را هميشه از او ميشنيدم مخصوصاً هنگام سلام و خدا حافظي، اشعار مولانا را نيز زياد ميخواند و از حفظ بود، علاقه و محبت به اهل اللـه و بزرگان راه خدا از بارزترين خصوصياتش بود، هميشه به من نصيحت ميكرد: اولياء خدا و اهل معرفت را محترم بدار... <br />بدون شك تمايلات عرفاني او در من تأثير بسياري داشته است، يادم ميايد كه يك روز به او گفتم: برايم تفألي بزن،‌ ميخواهم بدانم اگر وارد طريقه عرفان بشوم خوب است يا نه؟ و او فاتحه‌اي خواند و ديوان حافظ را گشود، چه شعر زيبا و مناسبي آمده بود... <br />گهگاهي كه شعري ميسرودم با شور و شعف آنر ميخواند و حفظ ميكرد و راز و رمزش را براي ديگران توضيح ميداد، يادش بخير. <br />بزرگتر كه شديم مشغوليتهاي طبيعي زندگي ما را كمي از هم دور كرد، برايم نامه مينوشت، آنها را دارم، من از تهران اين شهر سوخته مهاجرت كردم و ديگر دير به دير او را ميديدم، خوب يادم هست كه آخرين بار كه زيارتش كردم موقع خدا حافظي به من گفت: اين آخرين باري است كه همديگر را ميبينيم...لبخندي زد و لبخندي زدم، پيشانيم را بوسيد و از هم جدا شديم، پيش خود گفتم من كه سالي چند بار به تهران ميايم انشاء اللـه باز هم او را ميبينم اما ديگر نديدم، حتي در مراسم دفن...رحمه اللـه عليه رحمه واسعه. <br /> <br />اينها را براي اين گفتم كه اين را بگويم: <br /><strong>بيا تا قدر يكديگر بدانيم <br />كه تا ناگه ز يكديگر نمانيم <br />كريمان جان فداي دوست كردند <br />سگي بگذار ما هم مردمانيم...</strong> <br /> <br />از همينجا از همه دوستاني كه لطف كردند و از طريق مختلف پيام تسليت براي اين بنده روسياه عمر تباه فرستادند صميمانه تشكر ميكنم، خداوند به همه شما خير كثير و حسن عاقبت عطا فرمايد و همه رفتگان را غريق بحار رحمتش بفرمايد، انشاء اللـه.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-108823083675760054?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-108718991380603622004-06-14T09:36:00.000+04:302004-06-14T09:48:16.226+04:30<center><strong>كلُّ مَن علَيها فانٍ...</strong></center> <br /> <br />سلام، انشاء اللـه كه همگي در كمال صحت و سلامت باشيد...عزادارم، چند روزي نخواهم نوشت، حد اقل شنبه را نمينويسم...اگر گذرتان به اينجا افتاد بر اين آشناي غريب منت بگذاريد و فاتحه‌اي بخوانيد، خدا خيرتان بدهد... <br />دلم ميخواست كسي برايم روضه بخواند، روضه آقايم قمر بني هاشم را... <br />خدا حافظ... <br /><b><center><SCRIPT language="javascript">get_comment_link(10871899138060362)</SCRIPT><noscript><a href = "http://rateyourmusic.com/yaccs/commentsn/b=90000025309_and_e=10871899138060362">&#1606;&#1592;&#1585;&#1576;&#1583;&#1607;&#1610;&#1583;</a></noscript></center></b><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-10871899138060362?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-1087016942651804372004-06-12T09:37:00.000+04:302004-06-12T09:39:02.650+04:30<center><strong>گر تو نميپسندي تغيير ده قضا را...</strong></center> <br /> <br />سلام دوستان عزيز، انشاء اللـه كه همگي خوب و خوش و سلامت هستين و بكار بندگي حضرت حق مشغول، براي اين مسكين هم دعا كنين... <br />امروز ميخوام يه حكايت عرفاني براتون بگم كه دل رو زنده ميكنه و جلاء ميدهم، اگه يادتون باشه يه نامه عرفاني از مرحوم آقا محمد بيد‌آبادي رضوان اللـه عليه براتون نوشتم، اين حكايت مربوط به ايشون ميشه: <br /> <br />يه روز چندتا از لوطيهاي اصفهان تصميم ميگيرن براي عيش و عشرت شيخي رو دعوت كنن و دستش بندازن و تفريح كنن، از قضا به تور آقا محمد بيد‌آبادي ميخورن در حاليكه اون رو نميشناختن و فكر ميكردن ايشون يه شيخ معموليه، خلاصه به بهانه يه مجلس عقد اين عارف روشن ضمير رو ميارن خونه...بساط ساز و آواز و مشروب رو از قبل آماده كرده بودن و رقاصه‌اي رو هم كه از خودشون بود دعوت كرده بودن، آقا محمد وقتي ديدن مطلب از اين قراره همينطور كه نشسته بودن سرشون رو پائين انداخته بودن و ساكت بودن، نوازنده ميزد و رقاصه ميرقصيد و ميچرخيد و تصنيفي رو ميخوند، وقتي به جناب شيخ ميرسيد اين عبارت رو تكرار ميكرد كه : <strong>گر تو نميپسندي تغيير ده قضا را...</strong> <br />رقاصه چند دوري چرخيد و هر دفعه اين عبارت رو با تغني براي آقا محمد تكرار كرد تا اينكه يكبار وقتي نزديك شيخ شده بود و باز همين قسمت رو به زبون آرود جناب شيخ سرشون رو بلند كردن و با دست اشاره‌اي به مجلس كردن و فرمودن: <strong>تغيير دادم قضا را...</strong> <br />به محض اينكه اين كلام نوراني از دهان مبارك حضرت شيخ خارج شد حال و هواي مجلس يكباره تغيير كرد، حال همه منقلب شد، جامهاي شراب و آلات موسيقي رو شكستن و حتي اون رقاصه از فرط خجالت گليم اتاق رو بر سر كشيده بود...همه اونها بدست جناب شيخ توبه كردن و تا آخر در زمره ارادتمندان اين وليّ الهي بودن... <br /> <br />همونطور كه براتون گفته بودم مزار اين عارف عظيم الشأن در قبرستان تخت فولاد اصفهانه، چقدر خوبه كه دوستان اصفهاني و مسافران اصفهان از نعمت زيارت اين بزرگ مرد الهي مرحوم نباشن، قبرستان تخت فولاد اصفهان براي اهالي اين شهر نعمت بزرگيه، اگه خواستين در مورد اين قبرستان و بزرگان در خاك خفته اين قبرستان مطالبي بدونين به <a href="http://www.torbat.org">اينجا</a> يه سري بزنين... <br /> <br />هر موقع ياد اين حكايت ميفتم قلبم ميلرزه، خدايا آخر و عاقبت ما چي ميشه؟! چه انسانهاي بدكرداري بودن كه آخر كار متحول شدن و عاقبتشون بخير شد و چه انسانهاي خوش كرداري بودن كه آخر كار فريب نفس اماره و شيطان لعين رو خوردن و عاقبت به شرّ شدن، پناه بر خدا. <br /><strong>...لَيتَ شِعري أ لِلشِّقآء ولَدَتْني اُمّي أم لِلعَنآء رَبَّتْني فلَيتَها لَم تَلِدْني و لَم تُرَبِّني و لَيتَني علِمتُ أ مِن أهلِ السّعادهِ جَعلتَني و بقُربِك و جِوارك خصَصتَني فتَقِرَّ بذلك عيني و تطمَئنَّ له نفسي: <br />اي كاش ميدانستم آيا مادرم مرا براي شقاوت زائيده و يا براي سختي و رنج تربيت نموده است، پس اي كاش مرا نزائيده و تربيت ننموده بود، و اي كاش ميدانستم آيا مرا از اهل سعادت قرار داده و به قرب و همجواري خود مخصوص ساخته‌اي، پس بخاطر آن چشمم روشن ميشد و نفسم آرام ميگرفت...</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-108701694265180437?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-1086431152841518532004-06-05T14:53:00.000+04:302004-06-06T10:57:53.626+04:30<center><strong>گر مرد رهي رهت نمودم...</strong></center> <br /><center><strong>(<a href="http://www.maarefislam.com">معرفي پايگاه علوم و معارف اسلام</a>)</strong></center> <br /> <br />سلام دوستان، انشاء اللـه كه همگي خوب و خوش و سلامت هستين. <br />در اين دو سالي كه شروع به وبلاگ نويسي كرده‌ام دوستان زيادي در مورد راه رسيدن بخدا و <strong>سلوك إلي اللـه</strong>، آشنا شدن با <strong>حقيقت دين و معارف اصيل اسلام</strong> و خلاصه قدمي در مسير <strong>كمال انسانيت</strong> برداشتن با اين حقير سراپا تقصير مشورت كردن و يا سؤالاتي داشتن، من هم كم و بيش مطالبي براشون گفتم يا در ضمن نوشته‌هاي وبلاگ بيان كردم. <br />در اين مدتي كه خدا عمر داده كتابهاي زيادي رو در اين رابطه ديدم و مطالعه كردم و احياناً بهره‌اي بردم اما به جرأت ميتونم بگم هيچ كتابي براي من به اندازه <strong>دوره علوم و معارف اسلام</strong> سازنده و تأثير گذار نبوده، هميشه به دوستاني كه در مورد خدا و دين و راه رسيدن به كمال سؤالي داشتن مطالعه اين كتب رو سفارش ميكردم، عزيزان كتاب خوب كم نيست اما كتابي كه نفس انسان رو تربيت كنه و براي روح آدمي نورانيت ايجاد كنه و بينش و بصيرت انسان رو بطور واقعي و حقيقي نسبت به اللـه تعالي و دين اسلام و طريقه حقه شيعه تضمين كنه بسيار بسيار اندكه، اينكه چرا دوره علوم و معارف اسلام اين خصوصيات رو داره دلائل خاصي داره كه ذكر همه اونها در اينجا ممكن نيست اما شايد اصليترين دليلش اين باشه كه مطالب اين كتب از نفس نفيس انساني طراوش كرده كه حقيقتاً مصداق بارز <strong>انسان كامل</strong> بوده، در اين راستا حرف بسيار دارم اما مجال بيان نيست... <br />اخيراً مطلع شدم پايگاه علوم و معارف اسلام شروع بكار كرده و تأليفات ارزشمندي رو كه حقير هميشه به دوستان توصيه ميكردم در اختيار علاقمندان راه خدا قرار داده، تا جائي كه من مطلع شدم سي دي دوره علوم و معارف اسلام هم در نمايشگاه امسال عرضه شده، حقير جداً وظيفه خودم دونستم در اين دوران ظلمت و ضلالت آخر الزمان كه وجود مردان خدا و راه يافتگان به حرم امن الهي مثل كبريت احمر سخت ناياب شده اين كتب و اين پايگاه مبارك رو به همه دوستاني كه سري به اين وبلاگ خرابه ميزنن معرفي كنم، از دوستان عزيز ميخوام كه لينك اين پايگاه رو در صفحات خودشون قرار بدن، حتي اگه شده لينك صفحه حقير رو بردارن و بجاي اون لينك اين پايگاه رو بگذارن چرا كه ثمره اين كتب صدها برابر مطالب بي‌ارزش حقيره، لينك دائمي اين پايگاه از امروز در كنار صفحه من هست... <br />خوب بهتره سخن رو كوتاه كنم و معرفي كوتاهي از دوره علوم و معارف داشته باشم: <br /> <br />دوره علوم و معارف اسلام مجموعه‌اي از تفكر، قانون و فرهنگ اسلام است كه از مبدأ تا معاد را پوشش داده و ميتوان آنرا پاسخگوي سؤالات زير دانست: <br /> خدا چيست؟ خدا كيست؟ خدا را چگونه بشناسيم؟ آيا ميتوان خدا را ديد؟ چرا حضور خدا را احساس نميكنيم؟ چگونه ميتوان با خدا مرتبط شد؟ چگونه خداي واقعي را از خداي خيالي تشخيص دهيم؟ اگر خداوند همه جا را پر كرده است پس موقعيت بقيه موجودات چيست؟ خدا خلق كرده است يعني چه كرده است؟ درون انساني كه به ديدار خدا رسيده است چه مي‌گذرد؟ <a href="http://www.maarefislam.com/doreholomvamaarefislam/booksindex/allahshenasianavin.htm">رجوع شود به كتاب اللـه شناسي</a> <br />چه كسي ميتواند انسان را به خدا متصل كند؟ آيا بشر به تنهائي ميتواند صلاح و فساد خود را تشخيص دهد؟ بشريت به كجا بايد برود كه راهنما و امام لازم دارد؟ راهنماي بشر در اين هستي كيست؟ نقش امام در زندگي فردي و جمعي مردم چيست؟ چگونه ميتوان با امام مرتبط شد؟ <a href="http://www.maarefislam.com/doreholomvamaarefislam/booksindex/imamshenasi.htm">رجوع شود به كتاب امام شناسي</a> <br /> پس از مرگ چه خواهد شد؟ مرگ چيست و چگونه رخ ميدهد؟ آيا واقعاً پس از مرگ عوالم ديگري در پيش است؟ روح چيست؟ از كجا آمده؟ به كجا مي‌رود؟ در قبر چه خبر است؟ برزخ كجاست و در آن چه ميگذرد؟ زنده شدن دوباره چرا و چگونه؟ قيامت يعني چه؟ سرانجام انسانها چه خواهد شد؟ بهشت و جهنم خيال است يا واقعيتي تكان دهنده؟ <a href="http://www.maarefislam.com/doreholomvamaarefislam/booksindex/maadshenasi.htm">رجوع شود به كتاب معاد شناسي</a> <br /> برنامه حركت بسوي خدا چگونه است؟ سلوك چيست؟ سالك كيست؟ اساسيترين نيروي حركت در سلوك چيست؟ در درون يك سالك چه ميگذرد؟ مسافر راه خدا دركدامين مقصد بار بر زمين ميگذارد؟ دستور العمل سير و سلوك چيست؟ مقصد انسان در اين هستي كجاست؟ براي رسيدن به هدف چه مراحلي را بايد طي كرد؟ نقطه شروع در سلوك كجاست؟ آيا به تنهائي ميتوان اين راه را طي كرد؟ <br /><a href="http://www.maarefislam.com/doreholomvamaarefislam/booksindex/lobollobab.htm">رجوع شود به رساله لب‌اللباب در سير و سلوك اُولي‌الألباب</a> <br /><a href="http://www.maarefislam.com/doreholomvamaarefislam/booksindex/bahrololom.htm">رساله سير و سلوك بحرالعلوم</a> <br /> فرق ميان خدائي كه تنها با ذهن شناخته شده است و خدائي كه با قلب لمس شده است چيست؟ چرا خدا يكي است؟ آيا منظور از يكي بودن خداوند عدد يك است يا بي‌نهايت بودن او است؟ وجود بي‌نهايت چگونه وجودي است؟ خداوند در هستي چه ميكند؟ امور عالم چگونه اداره ميشود؟ ارتباط خداوند با موجودات چگونه است؟ نگرش عرفان به هستي با نگرش فلسفه به هستي چه تفاوتي دارد؟ كدام ديدگاه مورد تأييد منابع ديني است؟ <a href="http://www.maarefislam.com/doreholomvamaarefislam/booksindex/towhideelmivaeynni.htm">رجوع شود به كتاب توحيد علمي و عيني</a> <br /> عرفان چيست وچه ميگويد؟ انسان كامل كيست؟ مقام" ولايت" چيست؟ منظور از وحدت وجود چيست؟ علت انحرافات در سير و سلوك چيست؟ چگونه ميتوان به كمال رسيد؟ <a href="http://www.maarefislam.com/doreholomvamaarefislam/booksindex/rohemojarrad.htm">رجوع شود به كتاب روح مجرد</a> <br />چرا بايد بدنبال حكومت اسلام بود؟ چگونه ميتوان حكومت اسلام را پياده كرد؟ نقطه شروع براي ايجاد حكومت اسلام كجاست؟ قانون اساسي اسلام چگونه است؟ رهبر در حكومت اسلام كيست؟ وظيفه صاحب نظران مخالف با افكار و نظرات رهبري چيست؟ اسلام براي اداره جامعه چه برنامه‌اي دارد؟ نقش مردم در حكومت اسلام چيست؟ چه كسي بر حاكم اسلام نظارت دارد؟ وظائف حاكم در برابر مردم و وظائف مردم در برابر حاكم چيست؟ با مخالفين حكومت چگونه بايد رفتار كرد؟ <br />ساختار قدرت در حكومت اسلام چگونه است؟ آيا مراجعه به آراء عمومي در تعيين مديريت جامعه منطقي است؟ وظيفه مجلس قانونگذاري است يا مشاوره و كارشناسي؟ <a href="http://www.maarefislam.com/doreholomvamaarefislam/booksindex/velayatfaghih.htm">رجوع شود به كتاب ولايت فقيه در حكومت اسلام</a> <br /><a href="http://www.maarefislam.com/doreholomvamaarefislam/booksindex/vazifa.htm">كتاب وظيفه فرد مسلمان در احياء حكومت اسلام</a> <br /><a href="http://www.maarefislam.com/doreholomvamaarefislam/bookscontent/naqdepishenvis/naqdepeshnevisqanoonasasi1.htm">نامه نقد پيش‌نويس قانون اساسي</a> <br /> الگوي تقويم و تاريخ در اسلام چگونه است؟ تقويم و تاريخ چه تأثيري بر فرهنگ و زندگي مردم دارد؟ مبدأ تاريخ بر چه مبنائي بايد انتخاب شود؟ <br />به چه دليل ابتداي شبانه روز را ساعت 12 نيمه شب قرار دادند؟!! ساعات روز بر چه مبنائي بايد تقسيم شوند؟ <a href="http://www.maarefislam.com/doreholomvamaarefislam/booksindex/novin.htm">رجوع شود به رساله نوين</a> <br />آيا طرح كاهش جمعيت واقعاً صحيح و منطقي است؟ پشتوانه يك مملكت چيست؟ تأثير مديريت و فرهنگ غلط در سطح جامعه چيست؟ اگر افزايش جمعيت عامل عمده‌اي در پيدايش مشكلات است چرا كشورهائي با جمعيت بيشتر از ما مشكلاتي بمراتب كمتر از ما دارند؟! چرا با وجود مخالفت بسياري از كارشناسان اين طرح تثبيت شد؟ آيا از برنامه‌هاي ضد مسلمانان در دنيا خبر داريد؟ <a href="http://www.maarefislam.com/doreholomvamaarefislam/booksindex/nekaheyya.htm">رجوع شود به كتاب نكاحيه: كاهش جمعيت ضربه‌اي سهمگين بر پيكر مسلمين</a> <br /> آيا نظريه دكتر سروش در مورد نحوه تحول فهم ديني صحيح است؟ علم دين كدام است؟ پايه و اساس اين علوم چيست؟ ارتباط علوم و معارف ديني با سائر علوم چيست؟ آيا دين نفي كننده فن و صنعت است؟ آيا علوم تجربي با وضعيت فعلي در نهايت به نفع بشريت است؟ علم ابدي كجاست؟ هدف اينگونه مقالات چيست؟ <a href="http://www.maarefislam.com/doreholomvamaarefislam/booksindex/negaresh.htm">رجوع شود به كتاب نگرشي بر مقاله قبض و بسط تئوريك شريعت</a> <br /> قرآن چه ميگويد؟ مطالب قرآن با كتابهاي ديگر چه فرقي دارد؟ آيا پاسخ همه نيازهاي بشريت در قرآن بيان شده است؟ چگونه ميتوان قرآن را فهميد؟ قرآن با روح انسان چه ميكند؟ آيا قرآن تا ابد قابل مراجعه و بهره برداري است؟ آيا قرآني كه در دست ماست همان قرآن وحي شده است؟ <a href="http://www.maarefislam.com/doreholomvamaarefislam/booksindex/nooremalakout.htm">رجوع شود به كتاب نور ملكوت قرآن</a> <br /> نقد و بررسي فتواي آيه اللـه خوئي (قدّس‌ سرّه) در مورد رؤيت هلال ماه، آيا ديدن هلال ماه در هر نقطه از عالم براي كل دنيا حجت است؟ چرا محاسبات نجومي ملاك شرعي نيست؟ طبيعيترين راه تشخيص حلول ماه نو چيست؟ <a href="http://www.maarefislam.com/doreholomvamaarefislam/booksindex/royathelal.htm">رجوع شود به كتاب رؤيت هلال</a> <br /> جايگاه زن در جامعه چيست؟ حق هر موجودي در نظام خلقت بر چه اساسي تعيين ميشود؟ نوع فعاليت افراد در جامعه (تقسيم كار) چگونه معين ميشود؟ چه اموري با روحيات زن تناسب ندارد و موجب از بين رفتن آن ميشود؟ <a href="http://www.maarefislam.com/doreholomvamaarefislam/booksindex/badeah.htm">رجوع شود به رساله بديعه</a> <br /> يادنامه علامه طباطبائي: <br />روش تربيتي‌اي كه علامه را پرورش داد چگونه بود؟ روش تحصيل علامه، فرهنگ و ادب علامه، روش فلسفي و تفسيري علامه، افق ديد و طرز تفكر علامه، صحنه‌هائي از زندگي علامه <a href="http://www.maarefislam.com/doreholomvamaarefislam/booksindex/mehretaban.htm">رجوع شود به كتاب مهر تابان</a> <br />امام حسين عليه‌السلام چه گفت و بر او چه گذشت؟ موعظه حضرت به گناهكار، خير دنيا و آخرت، آثار كمك به نيازمندان، كليدهائي در علم و معرفت، گفتار حضرت در هنگام خروج از مكه به كربلاء، سخنان حضرت در شب عاشوراء، بيان وقايع روز عاشوراء <a href="http://www.maarefislam.com/doreholomvamaarefislam/booksindex/lamaat.htm">رجوع شود به كتاب لمعات الحسين</a> <br /><center><strong><a href="http://www.maarefislam.com/doreholomvamaarefislam/etc/refrence-index.htm">رجوع به فهرست موضوعي</a></strong></center> <br /> <br />دوستان مطالعه <a href="http://www.maarefislam.com">دوره علوم و معارف اسلام</a> رو به همه‌اتون توصيه ميكنم. <br /><center><strong><a href="http://www.maarefislam.com">http://www.maarefislam.com</a></strong></center> <br /><b><center><SCRIPT language="javascript">get_comment_link(108643115284151853)</SCRIPT><noscript><a href = "http://rateyourmusic.com/yaccs/commentsn/b=90000025309_and_e=1108643115284151853">&#1606;&#1592;&#1585;&#1576;&#1583;&#1607;&#1610;&#1583;</a></noscript></center></b><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-108643115284151853?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-1085808155176937402004-05-29T09:50:00.000+04:302004-05-29T09:52:35.176+04:30<center><strong>يومٌ علي آل الرّسول عظيمٌ...</strong></center> <br /> <br />ميگويد: محزوني! <br />ميگويم: <br /><strong>آنكه قلب عالم امكان بود <br />قلبش از اندوه بس سوزان بود <br />حاليا ارباب گر محزون شود <br />بايد اين بيچاره بس دلخون شود...</strong> <br />ميگويد: اشكت براي چيست؟! <br />ميگويم: <br /><strong>شيعه بي اشك الحق شيعه نيست <br />آنكه گريان نيست از اين غصه كيست؟ <br />چشم مولامان اگر گريان بود <br />چشم ما بايد كه خون افشان بود...</strong> <br />ميگويد: نااميدي؟ <br />ميگويم: نه، هرگز...امام صادق عليه السلام فرمود: <br /><strong>لكُلِّ اُناسٍ دَولهٌ يَرقُبُونَها <br />و دَولَتُنا في آخِر الدَّهرِ تَظهَرُ <br />براي همه مردمان دولتي است كه چشم انتظار آن هستند و دولت ما اهل بيت در آخر الزمان ظاهر ميشود</strong>. <br />آري آري: <br /><strong>دور گردون گر دو روزي بر مراد ما نرفت <br />دائماً يكسان نباشد حال دوران غم مخور...</strong> <br />انشاء اللـه نزديك است، چقدر نزديك نميدانم ولي نزديك است... <br /> <br />ميگويد: گله داري؟ <br />ميگويم: نميدانم، شايد...عزاي عمومي، عزاي ديني و مذهبي چرا بايد عزاي ملي شود نميدانم، نميفهمم...اينقدر سرد و از هم گسيخته چرا؟!! <br /><strong>جاي آن است كه خون موج زند در دل لعل <br />زين تغابن كه خزف ميشكند بازارش...</strong> <br /> <br />خُلق نوشتن ندارم، امروز چيز ديگري ميخواستم بنويسم اما دل عزادار بود، ميانديشم كه از من چه برميايد؟ بخود ميگويم: حد اقل دعا كن و گناه نكن، دعا كن چون دستور است، گناه نكن چون گناهت دل دردمند مولايت را ميازارد، اگر هيچكاري نشود كرد اين دو كار كه ميشود...دور و برمان را گناه گرفته و ما باز ادعا ميكنيم، همه چيز را توجيه ميكنيم، ديگران را مقصر ميدانيم، نه رفيق، عيب از خود ماست، از من، از تو... <br />عجيب نيست، اينها خصوصيت آخر الزمان است كه بزرگان دين ما قرنها قبل بيان كرده‌اند، ديگران را مقصر ندانيم عيب در خود ماست، خدا را فراموش كرده‌ايم، خدائي خيالي براي خود ساخته‌ايم، امام زمان خود را تنها گذاشته‌ايم...اولين هتك حرمت را ما مرتكب شديم، در محضر خدا گناه كرديم...ميدانم ميدانم حرفهايم به هذيان ميماند اما حقيقت است، ميشود باز هم توجيه كرد و ميشود از همينجا برگشت، اختيار با من و توست، حرف بس است آشنا خودت را درست كن...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-108580815517693740?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-1085227125859610222004-05-22T16:21:00.000+04:302004-05-22T16:28:45.860+04:30<center><strong>آي آدما <br />(قسمت هفدهم)</strong></center> <br /> <br /><strong><em>پيشگفتار</em></strong> <br />1- خداي مهربون تو قرآن خطابات مختلفي داره, يكي از اونها خطاب: <strong>يا أيـُّها النّاسُ</strong> و به قول خودمون <strong>آي آدما</strong> است. <br />2- ويژگي اين خطاب اينه كه هيچ كاري به عقيده مخاطب نداره و مخاطب رو صرفاً به عنوان يك <strong>آدم</strong> در نظر ميگيره, يعني هركسي كه خودش رو انسان ميدونه مخاطب اين آياته, اين خطابات بافطرت انسان صحبت ميكنه. <br />3- دركل قرآن 20 بار از اين خطاب استفاده شده كه يك موردش (نمل16) خطاب حضرت سليمان (ع) به افراده و چهارمورد ديگه (اعراف158، يونس104, يونس108, حج49) خطاب خداست ولي از زبان پيامبر كه با عبارت: <strong>قُل يا أيـُّها النّاسُ</strong> شروع ميشه, اما پانزده مورد باقيمونده خطاب مستقيماً از طرف خود خداست. <br />4- من قصد دارم به عنايت خدا و ياري دوستان درمرحله اول به ترجمه وتوضيح همين 15 آيه بپردازم و بعد اگه عمري بود به اون 5 آيه ديگه. <br />5- از همه دوستان صميمانه خواهش ميكنم با نظرات خودشون من رو ياري كنن, واقعاً خوشحال ميشم. <br />6- اين كار قرآني سه‌شنبه اول هر ماه ارائه ميشه. (فعلاً مدتيه كه سه‌شنبه‌ها نمينويسم، اين بحث قرآني ماهي يكبار شنبه‌ها ارائه ميشه) <br />خوب حالاميريم سراغ هفدهمين قسمت: <br /> <br />(قبل از شروع در بحث يه توضيح كوتاه عرض كنم، همونطور كه هميشه در پيشگفتار ملاحظه كردين آياتي كه در اونها عبارت <strong>يا أيـُّها النّاسُ</strong> اومده 20 آيه است كه 15 آيه از اونها خطاب مستقيماً از طرف خداست و ما به حول و قوه خداوند اين 15 آيه شريفه رو مطرح كرديم و اما 5 آيه ديگه خودش به دو صورته، يك آيه هست كه در اون اين خطاب از طرف حضرت سليمان به افراد استفاده شده و چهار آيه ديگه خطاب از طرف خداست ولي از زبان پيامبر، اگه توفيق الهي شامل حال اين حقير شد ابتدا اين چهار آيه رو عرض ميكنم و بعد اون يك آيه رو، انشاء اللـه) <br /> <br /><strong>قُل يا أيـُّها النّاسُ إن كُنتُم في شكٍّ مِن ديني فلا أعبُدُ الّذينَ تَعبُدون مِن دونِ اللـهِ و لَكنْ أعبُدُ اللـهَ الّذي يَتَوفّاكُم و اُمِرتُ أن أكونَ مِن المُؤمنينَ</strong> (سوره يونس آيه 104) <br /> <br /><strong>ترجمه:</strong> بگو: آي آدما اگه شما به دين من شك دارين من كساني رو كه شما جز خدا ميپرستين نميپرستم وليكن خدائي رو ميپرستم كه شما رو قبض روح ميكنه و من مأمور شده‌ام كه از مؤمنين باشم. <br /> <br /><strong>توضيح:</strong> در اين آيه شريفه نيز نكاتي هست كه مختصراً عرض ميكنم: <br />1- منظور از <strong>دين</strong> راه و روش و سنتي است كه عمل به اون ضامن سعادت انسان ميشه و منظور از اينكه مشركين به دين رسولخدا شك داشتن اينه كه اونها نسبت به ثبات اونحضرت بر طريقه خود و اينكه اين دين نتيجه بده و دوام داشته باشه شك داشتن، منشأ اين شك و ترديد هم همونطور كه در الميزان فرمودن اين بوده كه مشركين انتظار ميكشيدن هر چه زودتر اين دين زوال پيدا كنه و اونها بتونن به طريقي رسولخدا رو تطميع كنن. <br />2- با توجه به توضيحي كه عرض شد دنباله آيه شريفه معني خودش رو خوب پيدا ميكنه، يعني رسولخدا صريحاً به اونها اعلام ميكنن كه منتظر زوال اين دين و كنار اومدن با من نباشين، من همرنگ شما نخواهم شد و آلهه شما رو نميپرستم، من بر طريقه خودم استوار هستم، اين جواب در جواب شك و ترديد مشركين نسبت به دين رسولخدا است. <br />3- مشركين بتهاي خودشون رو مؤثر در نفع و ضرر ميدونستن و تنها مرگ رو از حيطه قدرت اونها بيرون ميديدن، لذا رسولخدا از بين تمام صفات خداوند اين صفت رو بيان ميكنه كه من خدائي رو ميپرستم كه شما رو قبض روح ميكنه و جان شما در دست اوست، اين فقره متضمن وعده عذاب مشركين هم هست چون مرگ اونها ابتداي عذاب اونهاست. <br />4- در فقره آخر رسولخدا راه نجات رو بيان ميكنن، ايمان بخدا راه نجاته، يعني اي مشركين مرگ شما بدست همون خدائي است كه من ميپرستم و اگر شما دنبال نجات از عذاب هستين راهش همون راهيه كه من در پيش گرفتم، من مأمور هستم كه از اهل ايمان باشم. <br /> <br />كلام آخر اينكه فكر نكنيم اين آيات مخصوص مشركينه، همه ما تا وقتي ايمانمون كامل نشده سهمي از شرك داريم، آيات قرآن با جان و دل تك تك ما حرف ميزنه و كار داره، ما در شبانه روز چندين برنامه براي خودمون داريم و به خيلي از امور دنيائي اهميت ميديم، لا اقل سهمي هم براي خدا بگذاريم، مرگ انتهاي اختيار ماست و بدون اختيار هيچ فعلي معني نداره، تا نفسي هست بايد قدمي برداشت، با هر كس صحبت ميكنم ميگه ما خيلي دنيائي شديم، خوب نباش، خودت رو تكاني بده، توجيه و تأويل نكن، پا روي وجدان بيدار خودت نگذار، نميخوام موعظه و نصيحت كنم من خودم شديداً نيازمند موعظه‌ام...ميدونم اين روزها گناه نكردن سخته اما غير ممكن نيست، يه <strong>يا علي</strong> از عمق وجودت بگو و گناه نكن، تو راه بيفت همت مولا دستگيري ميكنه، به مولا تكيه كن كسي نميتونه حريفت بشه، <strong>ياعلي يا علي يا علي...</strong> <br /> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-108522712585961022?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-1084605704373856852004-05-15T11:18:00.000+04:302004-05-15T11:51:44.373+04:30<center><strong>طعم مرگ...</strong></center> <br /> <br />أستخير اللـه گفتم و مشغول ذكر شدم، ذكر صلوات، همه چيز بخوبي پيش ميرفت...دقايقي كه گذشت يكدفعه دكتر قدمي به عقب گذاشت و خون فوران كرد، چهره دكتر حكايت از نگراني و اضطراب داشت، چهره پرستار را نديدم، نامحرم بود نگاهش نميكردم اما معلوم بود كه هول شده است... <br />سرخ رگ پاره شده بود خون بشدت جريان داشت، پرستار نگران بدستور دكتر باسرعت زياد رگ را با هموستات گرفت اما وضعيت نگران كننده بود، دكتر اسم چند وسيله و دوا و دارو را بزبان آورد كه زود تهيه شود، گوشي را برداشتم، همسايه منزل نبود، همسايه ديگر نيز نبود، يكي از بستگان، او هم نبود، يكي از دوستان، مشغول نماز بود، اوضاع داشت بحراني ميشد و شد... <br />اهل منزل سخت مضطرب بودند و چاره‌اي جز دعا نبود، هنوز ذكر ميگفتم، حالم بد نبود، اگر هم بود بروز نميدادم كه نگراني دكتر و پرستار بيشتر نشود، دقايقي گذشت، يكدفعه احساس كردم سرم گيج و منگ شد، چشمانم سياهي رفت، دكتر را آهسته صدا زدم، گفت: عصبي است، گفتم: نه يقيناً عصبي نيست و نبود، مقداري از ليدوكائين تزريقي وارد خون شده بود، اطاق دور سرم ميچرخيد، ديگر به حرفهاي دكتر گوش نميدادم، دهانم تلخ شده بود، طعم خاصي داشت، طعم مرگ... <br />از نور گير اطاق نگاهي به آسمان انداختم، شب بود و همه‌جا تاريك، خدايا ميخواهي چه كني؟! يعني تمام شد؟! <br />نگاهي به سمت راست كردم، به چيزهائي كه كنارم بود خيره شدم، قرآن، احساس كردم دلم برايش تنگ است، جانماز و عطر، كاش بهتر و بيشتر نماز خوانده بودم، تمثال كوچكي از أمير المؤمنين عليه السلام كه شب اول ماه مبارك در تهران درويشي كه راننده تاكسي ما بود پيشانيم را بوسيده بود و هديه كرده بود، بي‌اختيار صدايم بلند شد: <strong>يا أمير المؤمنين، يا أمير المؤمنين...</strong> <br />سرم را روي بالش گذاشتم و چشمانم را بستم، هيچ چيز در ذهنم نبود جز رفتن، اما دست خالي بود، خالي خالي، سبحان اللـه پس در تمام مدت عمر چه كرده‌ام؟! هيچ هيچ، هر چه بوده مجازي بوده و اكنون جايگاه حقيقت است، باور كردني نيست كه چه چيزهائي اسماً حقيقت بوده است ولي حالا معلوم ميشود كه همه مجاز است، همه سراب است...نميدانم نميدانم چگونه ميشود آن احساس را به الفاظ تبديل كرد، گمان نميكنم بشود... <br />درست نميدانم چقدر گذشت كه آرام آرام حالم بهتر شد، دلم ميخواست يكي برايم روضه بخواند اما كسي نبود، احساس تهيدستي بتمام معنا در وجودم حاكم بود، دفعه اولي نبود كه پرنده مرگ دور سرم چرخ ميزد و هر بار همين احساس هست اما حيف كه غفلت زود دامنگير ميشود... <br />دوستان قصه نميگويم، با الفاظ بازي نميكنم، همه اينها را گفتم كه اين يك جمله را بگويم: مرگ در همين نزديكي است، براي من و براي تو، خودت را درياب شوخي نيست، بيخود نيست كه مولاي مظلوم ما اينقدر هشدار ميدهد كه گردنه‌هاي صعب العبوري در پيش داريد، زاد و توشه برداريد...بايد كاري كرد، كاش مرد ميدان <strong>موتوا قبلَ أن تَموتوا</strong> بودم، و حال كه نيستم كمترين كار اين است كه گناه نكنم، دوستان، شيعيان مولا بخدا گناه همه زندگي ما را گرفته است، خوب نگاه كنيد، يك روز محض رضاي خدا محاسبه كنيد ببنيد چه خبر است، سر خود را كلاه نگذاريم، فرصت از دست ميرود، تا دامن از گرد دنيا نيفشانيم خبري از خدا نيست، توجيه نكنيم، گناه گناه است، حرام حرام است، اينترنتي و غير اينترنتي ندارد رفيق، چشم آلوده است، زبان آلوده است، ذهن ظلماني ا ست، دوست من اگر پاي اين دستگاه عليه ما عليه مينشيني و با هزار توجيه و تأويل هر كار دلت ميخواهد ميكني و عين خيالت نيست بدان كه مريض هستي، خدا با كسي شوخي ندارد، دور حرام را مردانه خط بكش، همين الآن، يك لحظه ديگر نيز دير است، بخدا دير است، نميدانم صداي من به كسي ميرسد يا نه؟! كمي انصاف دهيم، با اين بساط وبلاگ نويسي مذهبي كه كمتر نشاني از مذهب در آن هست دين را ضايع نكنيم، خود را فريب ندهيم، دل امام زمان خود را خون نكنيم...بگذريم، بگذريم. <br /> <br />دلم گريه ميخواهد، خدا را بر همه نعمتهايش شكر ميكنم، خدا را بر نعمت اشك شكر ميكنم، اسم اشك كه ميايد نام مقدس <strong>سيّد الشّهدآء</strong> هم ميايد، چرا چنين نباشد كه خودش فرمود: <strong>أنا قتيلُ العَبَرات</strong>، من كشته اشكها هستم، چرا چنين نباشد كه سلطان طوس فرمود: <strong>إن كُنتَ باكيًا فَابْكِ لِلحسين</strong>، اگر حال گريه داري بر حسين گريه كن... <br />اگر دوست نداري نخوان، اگر گريه بر حسين سيرابت نميكند برو، برو بدنبال هر چه كه سيرابت ميكند، اما اگر ميماني پس كوير وجودت را با اشك بر حسين سيراب كن، ميخواهم روضه بخوانم، گوش جانت را باز كني ميشنوي، <strong>بأبي أنت و اُمّي يا حسين...</strong>‌ <br />عاشورا همه‌جايش سوزناك است اما بعضي صحنه‌هايش سوز خاصي دارد، يكي از آنها صحنه شهادت طفل شيرخوار أبي عبد اللـه است. <br />از وقتي صداي <strong>هل من ناصر</strong> آقا به خيمه رسيده است گريه اين كودك قطع نميشود، اهل حرم هر كاري ميكنند ساكت نميشود: <br /><strong>هي به فغان خود ز گاهواره پراند <br />مادر او هم زبان طفل نداند <br />نه بودش شير تا بلب برساند <br />ني بودش آب تا به رخ بفشاند <br />مانده به تسكين قلب اوست معطل... <br /> <br />گاهي ناخن زند به سينه مادر <br />گاهي پيچان شود به دامن خواهر <br />باري از ما گذشت چاره اصغر <br />با بنشانش شرار آه چو آذر <br />يا ببرمش همرهت بجانب مقتل...</strong> <br /> او را در آغوش گرفته بر روي ناقه سوار ميشود، سلاح جنگي را كنار ميگذارد، يعني اي لشگر براي جنگ نيامده‌ام، كودكم پاره تنم دارد از تشنگي از دست ميرود، <strong>إن لَم تَرحَموني فارْحَموا هذا الطّفل</strong>، اگر به من رحم نميكنيد به اين كودك رحم كنيد: <br /><strong>گفت كه اي قوم روح پيكرم اين است <br />ثاني حيدر عليّ اصغرم اين است <br />آن همه اصغر بُدند و اكبرم اين است <br />حجت كبراي روز محشرم اين است <br />رحمي كش حال بر فناست محول... <br /> <br />اينكه به اين كودكي گناه ندارد <br />يا كه سر رزم اين سپاه ندارد <br />بلكه بس افسرده است و آه ندارد <br />جاي دهيد آنكه را پناه ندارد <br />پيش كز ايزد بريد كيفر اكمل...</strong> <br />اما چگونه جواب آقا را دادند! حرمله زودتر از همه جواب داد، سفيدي زير گلوي ششماهه را نشانه گرفت و از نوك پيكان سيرابش كرد، حسين در اين ميانه چه ميكند؟ قنداقه را بدست خواهرش ميدهد، دست را پر از خون كودك ميكند، مقداري را به آسمان ميپاشد كه قطره‌اي از آن برنميگردد، مقداري را به عمامه سر خود ميكشد، قنداقه طفل را نيز از خون آغشته ميكند...حالا اگر دلت نرم شده و بغضت شكفته از عمق جانت سه مرتبه صدا بزن: <strong>يا حسين يا حسين يا حسين...</strong> <br /><strong>السّلام علي الوالد و الولد، السّلام علي الولد و الوالد، السّلام علي كليهما و رحمه اللـه و بركاته.</strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-108460570437385685?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-1084000428251618452004-05-08T11:43:00.000+04:302004-05-08T12:08:41.060+04:30<center><strong>يك دل داري يك دوست بس است تو را... <br />(2)</strong></center> <br /> <br />سلام دوستان، قبل از اينكه قسمت دوم نامه عرفاني مرحوم بيدآبادي رضوان اللـه عليه رو براتون بنويسم بايد دو نكته رو عرض كنم: <br /> اول اينكه عيد ولادت حقيقت حقه محمديه و صاحب طريقت حقه جعفريه رو بهتون تبريك ميگم، چند بيتي رو كه سروده يكي از سالكان كوي دوسته برسم هديه تقديم ميكنم: <br /> <br /><strong>مطرب بزن ساز عرب، هو يا رسول الله مدد <br />ساقي بده جام طرب، هو يا رسول الله مدد <br />اي يار بسم اللـه گو، اي مه جبين ماه رو <br />از در درآي و خوش بگو، هو يا رسول الله مدد <br />بي‌دست دست افشان شدم، بي‌پاي پاكوبان شدم <br />در آسمان رقصان شدم، هو يا رسول الله مدد <br />من عاشقم ديوانه‌ام، با خويشتن بيگانه‌ام <br />پردرد و پرافسانه‌ام، هو يا رسول الله مدد <br />دردم توئي درمان توئي، بر حيرتم سامان توئي <br />ساقي سرمستان توئي، هو يا رسول الله مدد <br />هرچند غرق مستيم، من تشنه سرمستيم <br />آتش بزن بر هستيم، هو يا رسول الله مدد</strong> <br /> <br />دوم اينكه به لطف خدا و توجه دوستان وبلاگ خرابه آشنا دو ساله شد، انشاء اللـه كه در اين دو سال باعث اتلاف وقت دوستان نشده باشم، اگر پيشنهاد يا انتقادي دارين خوشحال ميشم بهم بگين، خوب بريم سراغ دنباله نامه عرفاني: <br /> <br />…و بتدريج حوصله فهم وسيع شود، <strong>و مَن يتَّقِ اللـهَ يَجعَلْ لَه فُرقانًا</strong>، <strong>و اتّقُوا اللـهَ و يُعلِّمُكم اللـهُ</strong>1، در اين وقت دقيقه‌اي از وظائف و طاعات مقرره واجبه و مندوبه را فروگذار ننمايد تا به مرور روح قدسي قوت گيرد، <strong>و نحنُ نُؤيِّدُ روحَ القُدسيِّ بِالعملِ الصّالحِ و العملُ الصّالحُ بعضُه مِن بعضٍ</strong>2، و شرح صدري بهم رسد و پيوسته نور عبادات بدني و نور ملكات نفسي تقويت يكديگر نموده نورٌ علي نور شود،<strong> الطّاعهُ تَجُرُّ الطّاعهَ</strong>3، و احوال سابقه در اندك زماني به مرتبه مقام رسد و ينابيع حكمت از چشمه دل به زبان جاري گردد و بكلي رو از غير حق بگرداند. <br />در اين هنگام هرگاه از زمره سابقين باشد جذبه عنايت او را استقبال كند و خودي او را گرفته در عوض <strong>ما لا عَينٌ رأتْ و لا اُذُنٌ سمِعتْ و لا خطَرَ علي قلبِ بشرٍ</strong>4 كرامت فرمايد و حقيقت <strong>إنّك لا تَهدي مَن أحبَبتَ و لكنّ اللـهَ يَهدي مَن يشآءُ و إنّ هُدَي اللـهِ هو الهُدَي</strong>5 را بعينه مشاهده نمايد، <strong>إذا أرادَ اللـهُ بعبدٍ خيرًا فتَحَ عينَ قلبِه</strong>6 را مشاهده نموده سالك مجذوب شود. <br /><strong>إلهي تردُّدي في الآثار يُوجِبُ بُعدَ المزارِ فاجْذِبني بجَذبهٍ تُوصِلُني إلي قُربِك، و اسْلُكني مَسالكَ أهلِ الجذبِ، و خُذ لنفسِك مِن نفسي ما يُصلِحُها، جذبهٌ مِن جذَباتِ الرّبِّ تُوازي عملَ الثَّقَلَين</strong>7، ز سوداي بزرگان هيچكس نقصان نميبيند. <br />طالع اگر مدد كند دامنش آورم به كف <br />ار بكشم زهي طرب، ور بكشد زهي شرف <br />ما بدان مقصد عالي نتوانيم رسيد <br />هم مگر لطف شما پيش نهد گامي چند <br />تا به دنيا فكر اسب و زين بود <br />بعد از آنت مركب چوبين بود <br />تا هبوب نسايم رحمت، او را به كداميك از جزائر خالدات بحرين جلال و جمال كه در خور استعداد و لائق حسن سعي او بود رساند، <strong>إنّ لِلَّه تعالي في أيّامِ دَهرِكم نَفَحاتٌ ألا فتَعرَّضوا لَها</strong>8. <br />مرابت مزبوره منازل سير إلي اللـه و مجاهده في سبيل اللـه است، <strong>يا أيُّها الإنسانُ إنّك كادِحٌ إلي ربِّك كَدْحًا فمُلَقِيه</strong>9. <br />بعد از آن <strong>إنّ الّذينَ جاهَدوا فينا</strong>10 كه سفر السّير في اللـه است خواهد بود و ذكر آن ضرور نيست بكله مضر است. <br />در دير ميزدم من ز درون صدا برآمد <br />كه تو در برون چه كردي كه درون خانه آئي <br /><strong>الإيمانُ مراتبُ و منازلُ لَو حُمِّلَت علي صاحبِ الاثْنيْنِ ثلاثهٌ لَتَقطَّع كما تَقطَّع البِيضُ علي الصّفا، رحِمَ اللـهُ امْرءًا عرِفَ قدرَه و لَم يتَعدَّ طَورَه</strong>11. <br />چون نديدي شبي سليمان را <br />تو چه داني زبان مرغان را <br /><strong>فخُذ ما ءَاتَيتُك و كُن مِن الشّاكرينَ، و لَئِن شكَرتُم لأزيدَنَّكم</strong>12. <br />با كه گويم اندر اين ره زنده كو <br />بهر آب زندگي پوينده كو <br />آنچه من گفتم بقدر فهم توست <br />مردم اندر حسرت فهم درست <br /><strong>رحِمَ اللـهُ امْرءًا سمِعَ قَولي و عمِلَ فاهْتَدي بِه</strong>13. <br />به يقين بدانكه به نحو مذكور هر كه شروع در سلوك نمايد در مرحله‌اي كه اجل موعود رسد در زمره <strong>و مَن يَخرُجْ مِن بَيتِه مُهاجرًا إلي اللـهِ ثُمَّ يُدرِكْه الموتُ فقَدْ وقَعَ أجرُه علي اللـهِ</strong>14 محشور گردد. <br />گر مرد رهي رهت نمودم، <strong>و اللـهُ يقولُ الحقَّ و هو يَهدي السَّبيلَ</strong>15، آنچه بخاطر بود به قلم آمد، تا كه را بكار آيد. <br />هر كس كه ز شهر آشنائي است <br />داند كه متاع ما كجائي است <br />حاجي ره هدي بخدا غير عشق نيست، گفتيم، زور اين باده نداني بخدا تا نچشي. <br /><strong>و السّلامُ علي مَنِ اتَّبعَ الهُدَي</strong>16. <br />ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ <br />1- و كسيكه تقواي الهي را پيشه سازد خداوند براي او بينش و قوه تشخيص حق و باطل قرار ميدهد، و تقواي الهي را پيشه سازيد، و خداوند است كه به شما علم مياموزد. <br />2- و ما بوسيله عمل صالح روح قدسي را مؤيد ميسازيم و عمل صالح بعضي از بعض ديگر نشأت ميگيرد. <br />3- اطاعت خداوند طاعتهاي ديگر را بدنبال خود مياورد. <br />4- آنچه را كه نه چشمي ديده و نه گوشي شنيده و نه بر قلب بشري خطور كرده است. <br />5- بدرستيكه تو هر كه را دوست داشته باشي هدايت نميكني وليكن اين خداست كه هر كه را بخواهد هدايت ميكند، و حقّاً كه هدايت خداوند هدايت است. <br />6- هر گاه خداوند براي بنده‌اي اراده خير فرمايد چشم قلب او را باز ميكند. <br />7- بار الها تردد و آمد و شد من در آثار باعث دور شدن زيارت تو ميشود پس مرا بجذبه‌اي كه بتو ميرساند مجذوب نما، و مرا در راههاي اهل جذب راهبري كن، و براي خود از نفس من آنچه را كه باعث صلاح نفس من است بردار، جذبه‌اي از جذبه‌هاي پروردگار با عمل جن و انس برابري ميكند. <br />8- براي خداوند تعالي در مدت عمر شما نفحات و نسيمهاي جانبخشي است، آگاه باشيد و خود را در معرض آنها قرار دهيد. <br />9- اي انسان همانا كه تو با رنج و مشقت بسوي پروردگارت در حركت هستي و به ملاقات او ميرسي. <br />10- همانا آنانكه در راه ما مجاهده كنند. <br />11- ايمان داراي مراتب و منازلي است، اگر مرتبه سوم آن به كسيكه صاحب مرتبه دوم است تحميل شود ميشكند همانطور كه تخم پرنده‌اي در برخورد با سنگ ميشكند، خداوند رحمت كند مردي را كه قدر خود را بشناسد و از محدوده خود تجاوز نكند. <br />12- پس بگير آنچه را كه برايت آوردم و از زمره شكر گذاران باش، و حقّاً اگر شكر گذار باشيد نعمت را بر شما زياد ميگردانم. <br />13- خداوند رحمت كند مردي را كه قول مرا بشنود و بدان عمل نمايد و در نتيجه بوسيله آن به هدايت دست يابد. <br />14- و كسيكه از خانه خود خارج گردد در حاليكه بسوي خدا در هجرت و حركت باشد سپس مرگ او فرا رسد اجر و مزد او بعهده خداوند است. <br />15- و خداوند گوينده حق است و او به راه راست هدايت ميكند. <br />16- و سلام خدا بر كسيكه از هدايت الهي پيروي كند. <br /><b><center><SCRIPT language="javascript">get_comment_link(108400042825161845)</SCRIPT><noscript><a href = "http://rateyourmusic.com/yaccs/commentsn/b=90000025309_and_e=108400042825161845">&#1606;&#1592;&#1585;&#1576;&#1583;&#1607;&#1610;&#1583;</a></noscript></center></b><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-108400042825161845?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-1083394520232423352004-05-01T11:25:00.000+04:302004-05-01T12:59:57.500+04:30<center><strong>يك دل داري يك دوست بس است تو را...</strong></center> <br /><center><strong>(1)</strong></center> <br /> <br />مدتي پيش وعده داده بودم كه نامه عرفاني مرحوم آقا محمد بيدآبادي رضوان اللـه عليه رو براتون بنويسم، توفيقي شد كه اين وعده عملي بشه، اين نامه براي هر تشنه‌اي بمنزله آب گواراست، از بزرگي شنديم كه فرمود: خوب است انسان اين نامه را بنويسد و همراه داشته باشد و مكرراً بخواند. <br /> <br />مرحوم آقا محمد بيدآبادي رضوان اللـه عليه از عرفاء عظيم الشأن اصفهان داراي نفسي مسيحائي و قلمي آتشين بوده، مقامات و درجات اين وليّ خدا بر ارباب سلوك پوشيده نيست، در سال 1197 هجري قمري رحلت فرموده و در قبرستان تخت فولاد اصفهان بخاك سپرده شده، من فقط يكبار توفيق زيارت تربت اين عارف عاليقدر رو داشتم، به دوستان اصفهاني و كسانيكه به اين شهر سفري دارن توصيه ميكنم از زيارت مرقد منور اين عالم رباني غافل نباشن...خوب بهتره طولش ندم و اصل نامه رو بنويسم، البته اين نامه نوراني رو در دو قسمت خواهم نوشت انشاء اللـه، براي اينكه تصرفي در اصل نامه نشه ترجمه قسمتهاي عربي رو در انتهاي هر قسمت ميارم... <br /> <br />بسم اللـه الرحمن الرحيم و به نستيعن <br />بيدآبادي گويد: <br /><strong>يا أخي و حبيبي، إن كنتَ عبدَ اللـه فارْفَع همَّتك و كِلْ علي اللـهِ أمرَ ما يُهِمُّك</strong>1، تا تواني همت خود را عالي نما، <strong>لأنّ المرءَ يَطيرُ بهمّتِه كما أنّ الطّيرَ يَطيرُ بجَناحَيه</strong>2. <br />غلام همت آنم كه زير چرخ كبود <br />ز هر چه رنگ تعلق پذيرد آزاد است <br />هر چه در اين خانه نشانت دهند <br />گر نستاني به از آنت دهند <br />يعني به تأملات صحيحه و كثرت ذكر موت خانه دل را از غير حق خالي گردان، يك دل داري يك دوست بس است تو را، <strong>أليسَ اللـهُ بكافٍ عبدَه؟! و ما جعلَ اللـهُ لِرَجُلٍ مِن قَلبَين في جَوفِه</strong>3. <br />در دو عالم گر تو آگاهي از او <br />از چه بد ديدي كه در خواهي از او <br />الهي زاهد از تو حور ميخواهد قصورش بين <br />به جنت ميگريزد از درت يا ربّ شعورش بين <br /><strong>ما عبدتُك خوفًا مِن ناركَ و لا طمعًا في جنّتِك بلْ وجدتُك أهلًا للعًبادهِ فعَبدتُك</strong>4. <br />هر دو عالم را بيكبار از دل تنگ برون كرديم تا جاي تو باشد، و تحصيل اين كار به هوس نميشود، بلكه تا نگذري از هوس نميشود، <strong>أبَي اللـهُ أن يَجريَ الاُمورُ إلا بأسبابها و الأسبابُ لابُدَّ مِن اتّصالها بمُسبِّباتِها، و الاُمورُ العِظامُ لا تُنالُ بالمُنَي و لا تُدرَك بالهَوَي، و اسْتَعينوا في كُلِّ صَنعهٍ بأربابها، و أتُوا البُيوتَ مِن أبوابها، فإنّ التّمنِّي بِضاعهُ الهَلْكَي</strong>5. <br />آئينه شو جمال پري طلعتان طلب <br />جاروب كن تو خانه و پس ميهمان طلب <br />چو مستعد نظر نيستي وصال مجوي <br />كه جام جم نكند سود وقت بي‌بصري <br />بايد اول از مرشد كل و هادي سبل هدايت جسته،‌ دست تولّي به دامن متابعت ائمه هدي عليهم السّلام زده، پشت پا به علائق دنيا زني و تحصيل عشق نمائي، <strong>قُلِ اللـهُ ثُمَّ ذَرْهُم</strong>6. <br />عشق مولي كي كم از ليلي بود <br />محو گشت بهر او أولي بود <br />حاصل عشق همان بس كه اسير غم او <br />دل بجائي ندهد ميل بجائي نكند <br />پس هموم خود را همّ واحد ساخته با جد و جهد تمام پا به جاده شريعت گذارد و تحصيل ملكه تقوي نمايد، يعني پيرامون حرام و شبهه و مباح قولاَ و فعلاً و حالاً و خيالاً و اعتقاداً نگردد تا طهارت صوري و معنوي حاصل شود كه شرط عبادت است و اثري از عبادت مترتب شود و محض صورت نباشد، <strong>إنّما يّتقبَّلُ اللـهُ مِن المُتّقينَ، و لَن تُقبَلَ نَفقاتُكُم إن كنتُم قومًا فاسقينَ، و ما مَنعَه عَن قبولِ صدَقاتِهم إلّا كونُهم فاسقينَ، لَن يُقبَلَ عَملُ رجُلٍ عليه جِلبابٌ مِن حرامٍ، مَن أكلَ حرامًا لَن يَقبلَ اللـهُ منه صَرفًا و لا عدلًا، و تركُ لقمهِ حرامٍ أحبُّ إلي اللـهِ مِن ألفَيْ ركعهٍ تَطوُّعًا، و ردُّ دانقٍ مِن حرامٍ تَعدِلُ سبعينَ حِجَّهً مَبرورَهً</strong>7... <br />ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ <br />1- اي برادر من و دوست من اگر بنده خدا هستي پس همت خود را بالا ببر و امور مهم خود را بخدا بسپار. <br />2- چرا كه انسان با همت خود پرواز ميكند همانطور كه پرنده با دو بال خود طيران ميكند. <br />3- آيا خداوند كفايت كننده بنده‌اش نيست؟! و خداوند براي هر مردي دو قلب در سينه‌اش قرار نداده. <br />4- تو را از ترس آتشت و نيز به طمع بهشتت عبادت نكردم بلكه تو را سزاوار عبادت يافتم پس عبادتت نمودم. <br />5- خداوند ابا دارد از اينكه امور جريان داشته باشد مگر بواسطه اسبابش و اسباب بايد با مسبباتشان در اتصال و هماهنگي باشند، و امور بزرگ با آرزو بدست نميايد و با هوي و هوس ادراك نميشود، و در هر صنعتي از صاحبان آن كمك بگيريد، و از درها وارد خانه‌ها شويد، صرف آرزو كردن سرمايه بي‌بضاعتان است. <br />6- بگو اللـه سپس واگذارشان. <br />7- خداوند فقط از اهل تقوا ميپذيرد، و هرگز خرجها و نفقات شما قبول نميشود اگر جماعتي فاسق باشيد، و چيزي مانع از قبول صدقاتشان نشد مگر اينكه فاسق بودند، هرگز عمل مردي كه جامه حرام دربر دارد پذيرفته نميشود، كسيكه حرام بخورد خداوند هرگز چيزي را از او قبول نميكند، و ترك يك لقمه حرام نزد خدا محبوبتر است از دوهزار ركعت نماز مستحبي، و برگرداندن يك دانه حرام معادل هفتاد حج مقبول است. <br />ادامه دارد...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-108339452023242335?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-1082790583889952422004-04-24T11:39:00.000+04:302004-04-24T11:43:47.280+04:30<center><strong>او ميگفت...</strong></center> <br /> <br />او ميگفت: <br />يك روز بر بالين عالمي حاضر شدم كه روزهاي آخر عمرش را ميگذراند، وقتي مرا بر بالين خود ديد گفت: حالم بشدت خراب شد و حال احتضار پيدا كردم، ناگاه ديدم شخصي روبروي من است، آن شخص به من گفت: به من پناه بياور تا همه كارت درست شود و ديگر هيچ مشكلي نداشته باشي، من به يكباره ادراك كردم او شيطان است كه دارد مرا بخودش دعوت ميكند، رو به او كردم و گفتم: من كه توان مقابله با تو را ندارم اما تو را به مولا علي واگذار ميكنم و خود به او پناه ميبرم... <br />تا اين حرف به قلبم القاء شد و به او گفتم يكدفعه نعره‌اي زد و فرار كرد و من راحت شدم... <br /> <br />من ميگويم: در روايات داريم كه شيطان تا دم مرگ از انسان دست بردار نيست، وقتي هنگام مرگ ميرسد او سعي بيشتري ميكند تا انسان، مؤمن و عاقبت بخير از دنيا نرود، اما مدد باطني اهل البيت سلام اللـه عليهم أجمعين به داد شيعه مؤمن ميرسد و نميگذارد او كافر و مشرك از دنيا برود، پس بهترين حربه مقابله با شيطان پناه بردن به دامان اين نفوس پاك و مطهر است كه ملجأ و پناه همه عالم هستند. <br />قلب خود را بيشتر با امام زمان خود آشنا كنيم، نه از نوع دروغين و ادعائي آن، نه به اين روشهاي جلف و دور از شأن امام و حجت خدا كه اين روزها بين جوانان ما رائج شده است، بساط محبت به امام زمان بساطي متين و استوار و بدور از ريا و جار و جنجال است، بدور از احساسات زود گذر و اداء واطوارهاي بي‌معنا، اصل وجود حقيقت امام عليه السلام است و بايد اصالت راه و طريقه اهل ولايت حفظ شود، با شور و حال تنها نميشود به مقصد رسيد، اين شور وحال بايد تحت تربيت اهل اللـه باشد و گر نه ثمري نميدهد...بهر حال ميخواستم بگويم راه نجات پناه آوردن به حقيقت و باطن امام زمان عليه السلام است و صد البته كه اين پناه آوردن بايد به نحوه‌اي باشد كه مورد رضاي خود آن نفس زكيه است...بگذريم از اين دست حرفها زياد است، كيست كه منصفانه بشنود و بكار گيرد؟!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-108279058388995242?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-1082183436987586482004-04-17T11:00:00.000+04:302004-04-24T11:53:01.140+04:30<center><strong>حكايت گل و كبوتر</strong></center> <br /><center>فصل آخر</center> <br /><center><strong>(قسمت شصتم)</strong></center> <br /><center>(آخرين قسمت)</center> <br /> <br />(سلام دوستان خوبم، اين آخرين قسمت حكايت پر سوز و گداز گل و كبوتره، در واقع اصل حكايت با قسمت پنجاهم تموم شده بود كه همه اون قسمتها از روي نامه‌هاي گل و كبوتر باز نويسي ميشد، اين ده قسمت هم كه امروز آخرين قسمتش رو ميخونين باز نويسي يه دفترچه بود كه آخرين نوشتجات اين خواهر و برادر رو در خود جا داده بود، حكايت گل و كبوتر قصه يك عشق پاك و آسموني بود كه بين يك خواهر و برادر جريان داشت و داره، اين حكايت براي اهلش پر از نكته‌هاي آموزنده و درسهاي عملي زندگي بود، واقعي بودن اين داستان باعث ميشد آدم باورش بشه كه ميشه اينطور هم زندگي كرد، ميشه با خدا بود و قداست عشق رو حفظ كرد، ميشه مهر و عطوفت رو كه از مواهب الهيه است در راه رضاي خدا خرج كرد و مهربون بود، ميشه در شور و حال عشقهاي پاك خدا رو به تماشا نشست... <br />بهر حال اين حكايت هرچي كه بود تموم شد، براي خود من كه پر از درس و عبرت بود، دوستان جديدي كه مايل هستن همه اين حكايت رو از اول تا آخر مطالعه كنن ميتونن از لينك دائمي صفحه گل و كبوتر كه كنار همين صفحه هست استفاده كنن، انشاء اللـه براي همه دوستان بهره كافي و وافي داشته باشه، از همه التماس دعا دارم) <br /> <br />دستنوشته گل رو با هم دنبال ميكنيم و اين قصه رو به پايان ميبريم: <br /> <br /><em>...كبوتر قشنگم يه روز كه با بلبل رفته بوديم بيرون خيلي با هم حرف زديم، بلبل يكي از احوالاتش اينه كه خيلي رك حرف ميزنه، خيلي راحت به من گفت...با اين حرفش آتيش گرفتم و دلم سوخت اما به روي خودم نياوردم، به من گفت: بايد ذهن خراب من رو تغيير بدي، سكوت كردم و همه حرفهاش رو شنيدم، خودم كمتر حرف زدم، اون موقع فقط دلم ميخواست پيش تو باشم و باهات درد دل كنم، شب كه بلبل خوابيد تازه من نشستم و زار زدم، كاش اون موقع ميتونستي پيش خواهرت باشي و به دادش برسي... <br />يكشنبه ساعت 12:30 ظهر <br />كبوترم حال گلت منقلبه، ياد گذشته شيرينش افتاده، با كبوترش چه روزهاي خوشي رو گذرونده، حالا داره حسرت يك ساعتش رو ميخوره، ديگه برگشتن به اون روزها و ساعات از محالاته، نوار بخاطر تولدت رو بعد از مدتها گذاشتم و گوش كردم، حالم رو زير و رو ميكنه، ديوونه‌ام ميكنه...كبوتر من بخدا ماه بود، مهربون بود، كبوترم كبوترم...هرچي بگم بخدا كم گفتم، اين چند ماهي كه گذشته براي من مثل چندين سال بود، وقتي فكرش رو ميكنم انگار چند ساله نديدمت و باهات حرف نزدم، يادش بخير اون روزهائي كه تو همين ساعات براي كبوترم نامه مينوشتم، نميدونم شايد اين آخرين نامه باشه. <br />دوشنبه ساعت 2:30 بعد از ظهر <br />كبوتر با وفاي من امروز بخاطر تولد من تماس گرفتي، صدات رو كم شنديم ولي همونش براي من كلي بود، معلومه كه اين گل خار دار رو از يادت نبردي، صدات گرفته بود نميدونم چرا؟ كبوترم خيلي حرف توي سينه‌ام هست اما نميدونم چرا نميتونم روي كاغذ بيارمشون. <br />شب جمعه ساعت 10 <br />اين ساعت براي گل قشنگترين ساعت بود، يادش كه ميفته دوست داره بشينه و فقط گريه كنه...مثل الآن كه دلش يه گريه حسابي ميخواد، كبوترم خيلي خسته‌ام خيلي، تنها كسي كه من رو بخوبي درك ميكرد و به حرفهام گوش ميداد تو بودي، نميخوام بگم بلبل من رو درك نميكنه و به حرفهام گوش نميده ولي فرق ميكنه، كبوترم تو براي من يه چيز ديگه‌اي بودي، اگه اطرافيان بذارن بلبل خودش خوبه ولي گاهي ديگران كار رو كمي خراب ميكنن...الآن مامان داره شماره شما رو ميگيره، مامان به تو گفت: شما مثل گلهاي محمدي مي‌مونين انشاء اللـه عمرتون مثل گل كوتاه نباشه، با اين حرفش بغض گلوم رو گرفت و اشكم در اومد، گل محمدي چقدر قشنگه، امروز بازم صدات رو شنيدم، نميدونم توي صدات چي هست كه وقتي ميشنوم اشكم جاري ميشه؟! <br />چهارشنبه ساعت 2:40 بعد از ظهر <br />فكر ميكنم كبوترم بخاطر رابطه من و بلبل نگرانه، نگران نباش كبوترم، هر دوي ما نسبت به اوائل فرق كرديم، بلبل مهربون و با محبته و همه چيز رو ابراز ميكنه، گاهي اوقات هر دوي ما يك دندگي ميكنيم اما زود ميگذره و بعدش با هم خوب ميشيم، من اوائل هميشه بلبل رو با كبوترم مقايسه ميكردم و بعد اذيت ميشدم و احساس بدي پيدا ميكردم اما حالا فهميدم هيچكس مثل كبوتر نميشه و نبايد از بلبل انتظار كبوتر بودن رو داشته باشم، بهر حال من بايد همسرم رو دوست داشته باشم، بايد يك عمر باهاش زندگي كنم، با گذشت زمان خيلي با هم بهتر شديم...كبوترم با جود اينكه نسبت به بلبل علاقمند شدم اما از عشقم به تو هيچي كم نشده، من همون عاشق ديوونه‌اي كه بودم هستم، هنوز گاهي از ازدواج كردنم پشيمون ميشم چون اون دوران يه چيز ديگه‌اي بود... <br />يكشنبه ساعت 2 بعد از ظهر <br />كبوترم ميدونم اين روزها تنها هستي و گلي خانوم به سفر رفته، جاشون خالي نباشه، گرچه نميشه جاي گلي جون خالي نباشه، گلي خانوم مثل يه فرشته است، براي من كه خيلي عزيزه، هرچي از گلي خانوم بنويسم بازم كم نوشتم، بعضي وقتها بدجوري دلم براشون تنگ ميشه. <br />كبوترم شرمنده‌ام كه نوشتن اين مطالب اينقدر طول كشيد، فكرم خيلي مشغوله، امتحاناتم هم شروع شده، گاهي در روز سه‌تا امتحان داريم، بعضيهاشون از ترم قبل موندن خيلي برام سخته...كبوترم كبوتر مهربونم يه وقت فكر نكني تو رو فراموش كردم، بخدا من همون خواهري كه بودم هستم و هيچوقت عوض نميشم. <br />كبوتر مهربونم براي گلت دعا كن، اين روزها خيلي به دعاي شما احتياج دارم...بگو آخه بچه نونت نبود آبت نبود شوهر كردنت چي بود؟! <br />عزيز برادرم بازم ازت عذر خواهي ميكنم كه دفتر رو دير برات فرستادم، ميدونم اونقدر بزرگواري كه دلخور نميشي...ديگه فرصت نوشتن ندارم بايد زودتر برات بفرستم بياد، دلم داره ميتركه...كاش ميشد هق هق گريه رو توي اين صفحات برات يادگاري بذارم، ديگه نميتونم ادامه بدم، التماس دعا كبوتر قشنگم، خواهر كوچيكت: گل...</em> <br /><strong>پايان</strong> <br /> <br />هيچي نميتونم بگم جز اينكه: <br /><strong>كاش قلبم با خدا خو ميگرفت <br />كاش اين دل بوي شب‌بو ميگرفت <br />كاش من هم رند و عاشق ميشدم <br />كاش همرنگ شقايق ميشدم...</strong> <br />(اگه نظري در مورد قصه دارين لطفاً بهم بگين, ممنون) <br /><center><strong>**************</strong></center> <br />روزهاي آخر ماه مصبيت‌بار صفر نزديكه، شهادت مظلومانه رسولخدا محمد مصطفي، سبط اكبر امام حسن مجتبي و آقا علي بن موسي الرضا عليهم سلام اللـه رو به حجت خدا حضرت صاحب روحي فداه و همه عزاداران اهل ولاء تسليت عرض ميكنم.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-108218343698758648?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-1081580004745641622004-04-10T11:23:00.000+04:302004-04-10T11:50:59.090+04:30<center><strong>زيارت اربعين...</strong></center> <br /> <br />سلام، نميدانستم از چه بنويسم، وقتي شروع كردم <strong>اربعين</strong> بيادم آمد... <br />اما اربعين كه نوشتني نيست، اربعين نوشيدني است، نوشيدن هم تشنگي ميخواهد كه من ندارم، اگر داشتم كربلا بودم نه اينجا در آرامش و آسايش! <br />خوشا بحال آنها كه در اين ايام آستان بوس حرم مطهر سيّد شهيدان و سالار عاشقان آقا حسين بن علي عليه السلام هستند، خوشا بحالشان كه <strong>زياره الأربعين</strong> نصيبشان شد و بيشتر از همه خوشا بحال آنها كه در اين روز در جوار آقا پرميكشند و پروازشان را كامل ميكنند. <br />چيزي براي گفتن ندارم جز آهي كه از دل برميايد و اگر دلي بيابد بر آن مينشيند، يادم افتاد سال گذشته در غربت سفر چند سطري از اربعين نوشته بودم، همان را مياورم و در سكوت حزن آلود اربعين بر حال خويش و در عزاي ذبح عظيم عالم وجود ميگريم: <br /><center><strong>ديدار...</strong></center> <br /> <br /><strong>باز در دل شوق رفتن اوفتاد <br />ميل پروازي دگر در بامداد <br />باز دل از بند تن خوش رسته است <br />باز احرام زيارت بسته است <br />اي دل بيتابِ بسم اللـه گو <br />حاليا عزم كجا داري بگو <br />عزم كوي دلبر بي‌سر حسين <br />پور زهرا ثاني حيدر حسين...</strong> <br />پيرمرد آرام آرام قدم برميداشت...نزديك قبر كه رسيد صداي خود را به تكبير بلند كرد...<strong>اللـه أكبر اللـه أكبر اللـه أكبر...</strong> آنگاه به همسفر خود عطيه گفت: دست مرا بگير و بر روي قبر بگذار...عطيه دست او را بر قبر گذاشت، پيرمرد آهي كشيد و بيهوش بر مزار افتاد، وقتي بهوش آمد سه بار از عمق جان فرياد زد: <strong>يا حسين يا حسين يا حسين، حبيبي يا حسين</strong>... <br />اما هيچ جوابي نشنيد، لحظه‌اي سكوت كرد، آنگاه در حاليكه سيلاب اشك بر محاسن سپيدش جاري بود گفت: <strong>حبيبٌ لا يُجيبُ حبيبَه...</strong>دوستي كه جواب دوستش را نميدهد... <br />بعد اينگونه با خود ناليد كه: اي جابر چگونه حسين جواب تو را بدهد در حاليكه بين سر و بدنش فاصله افتاده است؟!!! <br />آنسوي دشت ولوله‌اي برپاست...كارواني از راه ميرسد، امير كاروان كيست؟! جواني خوش سيما كه از پيشانيش نور ساطع است...نگاهش به افق دوخته شده و دانه‌هاي درشت اشك پي‌ در پي در سبزه‌زار محاسنش فرو ميروند...او كيست؟! او سلاله پاك پيامبر، نور ديده حيدر، ميوه قلب زهراي اطهر، فرزند دلبند شهيد كربلاست، او علي بن الحسين است... <br />كجاوه‌هائي را ميبينم كه بانواني سياه‌پوش را در خود جاي داده است، اينان آل اللـه‌اند، يتيمان داغدار سيد الشهداء، دختران سيلي خورده فاطمه زهراء، عروسان سياه‌پوش علي مرتضايند... <br />نوگل شيرين زبان حسين زبان ميگيرد: <br /><strong>شميم جانفزاي كوي بابم <br />مرا اندر مشام جان برآيد <br />گمانم كربلاء شد عمه نزديك <br />كه بوي مشك ناب و عنبر آيد <br />بگوشم عمه از گهواره گور <br />صداي شيرخواره اصغر آيد...</strong> <br />بيابان بلاخيز كربلاء به آنها خوش‌آمد ميگويد...دختران رسول خدا آرام و ايمن بر من قدم بگذاريد، ديگر خبري از تيغ شمشير و سنان نيست، اثري از تازيانه و كعب ني نيست...فرات ميجوشد و ميخروشد...از من بنوشيد كه مهريه مادر شما هستم، مرا بر تربت سالار شهيدان بيفشانيد تا آرام گيرم و سيراب شوم... <br />صداي شيون و غوغا عرش خدا را ميلرزاند...دل بينوا ترسان و لرزان، افتان و خيزان خود را به مرقد سالار عشق ميرساند، در خاك ميغلطد و زار ميزند، اينجا زيارتگاه رندان جهان است، اينجا هزاران حافظ و مولانا زانوي ادب برزمين زده سر بر خاك ميسايند...اينجا حريم عشقبازي زينب است، سبحان اللـه...جرأت نظربازي نيست...اينجا خلوت انس خواهر و برادري است كه تفسير عشقند و تعبير جنون...اينجا جاي نامحرم نيست...ايندو را بايد تنها گذاشت... <br /><strong>آه از آن ساعت كه بانوي حرم <br />خلوتي بنمود با سلطان غم <br />خواهري غمديده و دلسوخته <br />چشم بر قبر برادر دوخته <br />تن كبود و مو سپيد و قد كمان <br />اشك ريزان، مو پريشان، نيمه جان <br />ناله‌اي سر داد و سر در خاك برد <br />جملگي گفتند مرغ عشق مرد...</strong> <br />دل تاب ماندن ندارد...وقت رحيل است، اما...هنوز زيارت ناتمام است، علقمه سخت ميخروشد، دل هروله كنان و ناله زنان ميخرامد و ميسرايد: <strong>سيدي يا عباس، سيدي يا عباس، سيدي يا عباس</strong>... <br />حال وقت وداع است، آشنا و غريب، غريب و آشنا هركس كه نگاه پاكش به اين غم نامه ميافتد يكدل و يكزبان با اين آشناي غريب همنوا شود و بقصد زيارت سه مرتبه از عمق جان بنالد و بخواند: <strong>يا حســـــين...يا حســـــين...يا حســـــين</strong> <br /><b><center><SCRIPT language="javascript">get_comment_link(108158000474564162)</SCRIPT><noscript><a href = "http://rateyourmusic.com/yaccs/commentsn/b=90000025309_and_e=108158000474564162">&#1606;&#1592;&#1585;&#1576;&#1583;&#1607;&#1610;&#1583;</a></noscript></center></b><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3547702-108158000474564162?l=khalvateons.blogspot.com' alt='' /></div>navahttp://www.blogger.com/profile/11181951449461522174noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3547702.post-1080974994657537662004-04-03T11:19:00.000+04:302004-04-03T11:23:29.686+04:30<center><strong>حكايت گل و كبوتر</strong></center> <br /><center>فصل آخر</center> <br /><center><strong>(قسمت پنجاه و نهم)</strong></center> <br /> <br />(اين قسمت از حكايت رو در حالي مينويسم كه شخصيتهاي اصلي اين داستان همه مهمون خونه محقر ما هستن، كبوتر و گلي خانوم، گل و بلبل، همه چيز مثل هميشه است فقط يه چيز فرق كرده، خدا يه غنچه ناز و قشنگ به گل داده، ديدن اين آدما چقدر لذتبخشه، حركات و سكنات، نگاههاي گل و كبوتر خيلي برام جالبه، آدم از روي اين نسخه‌هاي زميني راه آسمون رو خوب پيدا ميكنه گرچه اينها هم همه آسموني هستن...) <br />از اينجا به بعد دستنوشته گل رو در جواب كبوتر براتون حكايت ميكنم: <br /> <br /><em>شب چهارشنبه ساعت 11:15 <br />بسم اللـه الرحمن الرحيم <br />سلام كبوتر قشنگم، سلام كبوتر مهربونم، سلام كبوتر دلشكسته‌ام. <br />قصه‌ات رو خوندم، قصه دردناكي بود، قصه‌اي بود كه دل گل رو كباب كرد، قصه‌اي بود كه سنگترين دلها رو نرم ميكرد چه برسه به دل گل كه ديگه هيچي ازش نمونده و داغون داغونه، من دلم نميخواد خودم رو گل خطاب كنم ولي چون دوست دارم به سبك و سياق كبوترم بنويسم مجبورم اينكار رو بكنم وگرنه من گل نيستم، گل در واقع كبوترمه. <br />موقعي كه گل داشت قصه رو ميخوند همه وجودش داشت ميسوخت آخه گل كبوترش رو خيلي دوست داره، كبوتر در حق گل نه تنها برادري بلكه پدري كرده، كبوتر در حق گل مهربوني كرده، خيلي كارها كرده خيلي... <br />گل به كبوترش خيلي وابسته است و همين وابستگي داره داغونش ميكنه، هيچكس مثل كبوتر نميتونه به نياز روحي گل پاسخ بده، گل نياز به محبت داره، محبتهاي كبوتر، حالا گل تنها مونده و نميدونه چيكار كنه، حتماً بيشتر از اين لياقت نداشته مال كبوترش باشه، آخه هر چيزي لياقت ميخواد، درسته الآنم خواهر كبوتره اما ديگه مثل قبل آزاد نيست... <br />فقط خدا ميدونه گل در چه حاليه، ميدونم حال كبوترم هم كمتر از من نيست، فداي كبوترم بشم كه بيماره، كبوتر من دلشكسته است، كبوتر من دلش پر از غصه است، هميشه گل از خدا ميخواد كه بتونه حد اقل يه سهم كوچيك از دردهاي كبوتر رو تحمل كنه...كبوترم گلت از بس از صبح تا حالا گريه كرده ديگه توان نداره، ميخواد بره و با درداش سر كنه. <br />شب چهارشنبه هفته بعد ساعت 10:50 <br />كبوتر مهربونم سلام، تا امشب فرصت نكردم چيزي بنويسم، هفته گذشته كه اون قصه پر غصه رو خوندم ديگه نتونستم بخونمش، حتي جلوي چشم هم نگذاشتمش، آخه كدوم چشمي ميتونه نوشته كبوتر من رو نگاه كنه و بخونه و بفهمه؟! همين الآن كه دفتر رو باز كردم چشمم به نوشته‌هاش افتاد و گريه‌ام گرفت، آخه من چي ميتونم بگم؟ كبوتر نازنينم از چي برات بنويسم؟ از چي برات درد دل كنم؟ بگم گلت از دوري كبوترش داره ديوونه ميشه؟! بگم گلت بدون تو داره ميميره؟! بگم گلت هر وقت ياد كبوترش ميفته اشك توي چشماش حلقه ميزنه و نميدونه جواب بلبل رو چي بده؟! بگم گلت با يادآوري خاطرات گذشته دلش ميخواد بميره؟! دلش ميخواد از همه چيز فرار كنه؟! بگم گلت تنها گل زندگيش رو به همين راحتي از دست داد؟! بگم گلت تمام دار و ندارش يه كبوتر مهربون بود كه حالا داره در فراقش ميسوزه؟! بگم گلت بدون كبوترش داره پژمرده مي